6 χρόνια χωρίς εσένα..

Απο μικρή ήθελα να εμφανιστεί ξαφνικά μια νεράιδα απο το πουθενα. Απρόσκλητη. Να με πλησιάσει και να μου φανερώσει το σκοπό της. Και τι σκοπό μπορεί να έχει μια νεράιδα που με πλησιάζει ? Μα φυσικά έναν και μοναδικό, να κάνει τα όνειρα μου πραγματικοτητα..

Έχουν περασει 6 χρόνια απο εκείνη την ημέρα που η ζωή με το χειρότερο της τρόπο μου έδειξε οτι έπρεπε να ωριμάσω πολύ πιο γρήγορα απο την ηλικία μου και απο τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Μόλις 15 χρονών...Έπρεπε να οργανώσω και να κοιτάξω σε βάθος τη ζωή μου...

Το τελευταίο Σ/Κ που είχε έρθει στο σπίτι είχε νευρα- όπως βέβαια τις περισσότερες φορές. Με μάλωσε, μου φώναξε γιατί όταν μου ζήτησε να παώ σε ένα φαρμακείο να πάρω κάτι χάπια για την καρδιά του επειδή πονούσε, εγώ του απάντησα "Καλά οκ! Όταν ντυθώ και λίγο πριν βγω βόλτα θα πάω να στα φέρω". Ημουν πολύ γαδούρα αλλά πως να ήξερα οτι πονούσε τόσο πολύ ωστε να μην αντέξει να περιμένει μισή ωρίτσα...?

Όταν είχα γυρίσει το βράδυ σπίτι εκείνος κοιμόταν.Το επόμενο πρωινο σηκώθηκα, ήπια το γάλα μου κι εφυγα. Σιγά μην καθόμουν Κυριακή κατακαλόκαιρο και πρωι σπίτι μου. Γύρισα το απόγευμα όταν εκείνος έφευγε για ακόμα μια φορά στην Αθήνα.

Ειλικρινά αν ήξερα οτι θα ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπα θα του έλεγα για πρώτη και τελευταία φορά, αυτό που επιθυμούν να ακούσουν οι γονείς "Σ'αγαπώ μπαμπα. Γεια σου" συνοδευόμενο απο μια πολύ σφιχτή αγκαλιά. Όχι μόνο αυτό δεν είπα, αλλά του κράτησα μούτρα για την μοναδική στιγμή στη ζωή μου, στη ζωή μας, που μου φώναξε.

Πολλές φορές δείχνουμε πολύ λίγη αγάπη σε αυτούς ακριβώς που αγαπάμε πιο πολυ.

Τη Δευτέρα που ξημέρωσε ο ταχυδρόμος έφερε τους λογαριασμούς του ΟΤΕ. Ωσπού τον άνοιξε η μάνα μου και είδε το τεράστιο για τότε ποσό των 65.000δρχ. Πήγαν στον ΟΤΕ να ζητήσουν αναλυτικό λογαριασμο. Που να'ξερε η καημένη οτι γι αυτό ευθυνόταν η κορούλα της η οποία για 4 μήνες είχε "σχέση" με ένα παιδί ιταλό, ο οποίος έμενε στην Αθήνα και κάθε μέρα το αυτί της έλιωνε στο ακουστικό του τηλεφώνου χιχι (Και ναι!! Αυτή είμαι εγω!!!). Πήρε τηλέφωνο και τον μπαμπά να του πει τα μαντάτα και να στείλει λεφτά. Η αναλυτική κατάσταση θα έβγαινε την Παρασκευή..για μια βδομάδα είχα χάσει τον υπνο μου. Φοβόμουν για το τι θα έκανε οταν έβλεπε τα τηλεφωνήματα....

Και έφτασε η Παρασκευή. Σαν σήμερα... 13 Ιουλίου 2001. Απο το πρωί πήγα στης φίλης μου το σπίτι να κάτσω, ωστε να γυρίσω όταν κάπως περάσουν τα νεύρα της μαμάς μου. Είχα κλείσει και το κινητό μου να μη με βρει η μαμά...

Αφού πέρασαν 4 ώρα κατα τις 13:30 αποφάσισα οτι έπρεπε να φύγω...δε μπορούσα να κατασκηνώσω και για πάντα εκεί..

-Λοιπόν, Κατερίνα φεύγω..να ξέρεις, αν ξαναγυρίσω, πάει να πει οτι με έδιωξε η μαμα (Το έλεγα για πλάκα...κοροιδευα τον εαυτό μου..)

Μετά απο 10 λεπτά ήμουν στο σπίτι...

Γκλουκ.. ξεροκατάπια, πήρα βαθιά αναπνοή και μπήκα να αντιμετωπίσω το θηρίο που λεγόταν ΜΑΜΑ!!

Προς μεγάλη μου έκπληξη η μαμά δεν ήταν θυμωμένη, ίσα ισα ήρθε ήρεμα και ωραία με ρώτησε που εκανα αυτά τα τηλέφωνα. Και βέβαια της είπα την αλήθεια και οτι αυτά κόπηκαν (γιατί τα χαλάσαμε πριν 2 βδομάδες)..

Ντριιιιν... (δεν ήταν ακριβώς αυτός ο ήχος, απλά δε μπορώ να τον θυμηθώ) χτύπησε το τηλέφωνο. Το σηκώνω.. (Η ώρα ήταν 13:50 μ.μ)

-Ναι καλησπέρα σας!
-Καλησπέρα!
-Είστε η Καρ. Αναστασία?
-Ναι εγώ είμαι.
-Τηλεφωνό απο το αστυνομικό τμήμα Ομονοίας. Τηλεφωνό για τον Καρ. Ιωάννη. Είναι πατέρα σας?
-Ναι πείτε μου τι συμβαίνει (τα πόδια μου άρχισαν να κόβονται)
-Μήπως θα μπορούσα καλύτερα να μιλήσω με τη μητέρα σου?
-Ναι ασφαλώς.

Παίρνει το ακουστικό η μαμά κι εγώ καθισμένη στο κρεβάτι μου, ακούω τι λέει. Ο αδερφός μου κάνει βόλτες στο χωλ..

Εκεί που ένιωσα να χάνω τη ψυχή μου ήταν όταν άκουσα τη μάνα μου να λεει
-Ζει ο άντρας μου κύριε?
.....

Σιωπή. Η φωνή της άλλαξε..τα μάτια της γυάλιζαν απο τα δάκρυα.

Ετρεξα στο κινητό μου να το ανοίξω. Είχα 2 μηνύματα στον τηλεφωνητή. Το ένα δικό του!!! Ακόμα το έχω στα αυτια μου..
"Σκατιάρικο μου, δεν είμαι καλά.. να προσέχεις"

Το άλλο ήταν απο την αστυνομία..
"Τηλεφωνώ απο το αστυνομικό τμήμα Ομονοίας. Παρακαλώ επικοινωνήστε με τον αριθμό.."

Αυτό ήταν..τα έχασα... έχανα τη γη απο γύρω μου..πήρα τηλέφωνο έναν ανθρωπο που τον τελευταίο καιρό είχε γίνει πολύ φίλος μου και μάλιστα εκείνη τη βδομάδα μου είπε "Παρτον τηλέφωνο να του πεις συγνώμη, θα γίνει κάτι και μετά θα μετανιώνεις.."

-Στέλιο τον έχασα το μπαμπά μου..πάει ο μπαμπάς μου...!!! (και το έκλεισα..δεν είχα κουράγιο να μιλησω άλλο)

Ο αδερφός μου έριξε κάτω την καρέκλα της κουζίνας, η μαμά έλεγε να ηρεμήσουμε.. εγώ δεν άκουγα τίποτα. Εκλεισα τα αυτιά μου με τα χέρια μου, μπήκα στο ασανσέρ και πήρα το δρόμο για την Κατερίνα.Ούτε τους δρόμους πρόσεξα πως περνούσα, ούτε με ένοιαζε που έτρεχα μεσα στη ζέστη, ούτε αν με έβλεπε ο κόσμος που έκλαιγα με λυγμούς... Εγώ είχα χάσει τον πατέρα μου.. Χέστηκα για όλα τα άλλα..

Όταν έφτασα στην Κατερίνα και με είδε νόμιζε οτι η μαμά μου θύμωσε τόσο πολύ που με έδιωξε... αν θυμάστε που της ειπα (να ξέρεις, αν ξαναγυρίσω, πάει να πει οτι με έδιωξε η μαμα)..

Για κάμποση ώρα καθόμουν στον καναπέ και δε μιλούσα..έκλαιγα, έκλαιγα και η Κατερίνα έλεγε τα δικά της για τον λογαριασμό του ΟΤΕ. Οταν βρήκα τη δύναμη να της πω..είχε μείνει αναυδη..

Εκείνο το απόγευμα βγήκα κανονικά βόλτα με την παρέα μου στο στέκι μας. Πήγα πρώτα απο το σπίτι, φόρεσα μαύρο παντελόνι, μια καφέ σκούρη μπλούζα με τιράντα κι απο πάνω ένα μαύρο χειμωνιάτικο πουκάμισο.(Στη ζωή μου φόρεσα 2 φορές μαύρα για αρκετό καιρό, μιά φορα στον μπαμπάμου και μια φορά τώρα πρόσφατα) Πήγα στην καφετέρια και δεν ειπα στους υπολοιπούς τιποτα..το είπαν βέβαια η Κατερίνα και η Ζωή που το ήξεραν.. Ερχόντουσαν όλοι και με ρωτούσαν αν είμαι καλα..κι εγω τους απαντούσα "Αφου έχω τη δύναμη να είμαι εδώ με σας και να γελάω..είμαι καλά"...

Το βράδυ καθόμουν στην πολυθρόνα κι ακουγα μουσική. Το κλάμα μου σκέπαζε τα τραγούδια. Δεν άναψα φως "Θα μπούνε ζουζούνια στο δωμάτιο." Ψέματα. Νοθευα απλά την πραγματικότητα. Ντοπαριζα τα συναισθήματα μου. Δεν ήθελα το ξημέρωμα εκείνης της νύτας.

Για τα επόμενα 2 βράδια έμενα στης Κατερίνας. Η κηδεία θα γινόταν την Δευτέρα... Την επόμενη της κηδείας έφυγα στη Χαλκιδική...

Απο τότε μέχρι και σήμερα όταν χτυπάει το τηλέφωνο, φοβάμαι, τρομάζω κι ας είναι και απο γνωστά άτομα.

Απο εκείνο το τηλεφώνημα και μετά μεγάλωσα.

Έπειτα απο εκείνη τη μέρα έκανα μια σχέση με αρκετά μεγαλύτερο μου, μόνο και μόνο απο ανάγκη να καλύψω ενα κενό. Με το καιρό όμως έχανα την ουσία της ζωής. Μέχρι σήμερα όμως, που προσπαθώ να κάνω μια καινούρια άρχή.. Έκανα καινούριες παρέες και καινούρια σχέση. Πλαισιώνομαι απο άτομα που νοιάζονται για μένα. Δεν ψάχνω να καλύψω κανένα κενό. Θέλω απλά να ζήσω..

Οσοι έχουν πληγές μαθαίνουν να αγαπούν καλύτερα.. Κι εγώ αγαπώ πολλές φορές σε υπερβολικό βαθμό. Θέλω να τα δίνω όλα στους ανθρώπους μου..Φίλους, σχέσεις, οικογένεια..

Δεν ξέρω αν στη ζωή μας το μόνο που μαθαίνουμε είναι να αποχωριζόμαστε...ξέρω οτι αυτό το βιώνω εδώ και πολλά χρόνια. Ανθρωποι που αγαπάω φεύγουν απο κοντά μου...είτε είναι αιτία ο θάνατος..είτε τα όνειρα του..Κι όμως..είμαι εδώ και παλεύω ακόμα...

Επρεπε να σ υμβιβαστώ με την απώλεια, να δεχτώ τον πόνο που τη γεννούσε, να μάθω να ζω με αυτήν. Είναι άλλο πράγμα οι αναμνήσεις και άλλο οι αυτοκαταστροφικές σκέψεις. Τώρα μπορώ τουλάχιστον να διακρίνω την διαφορά και αν επιμένω, οι αναμνήσεις θα χάσουν την οδυνηρή τους δύναμη.

Μερικές φορές νιώθω την ανάγκη να μείνω μόνη μου, να βρω χρόνο να θυμηθώ, να παλέψω μετα συναισθήματα μου, να ηρεμήσω και να συνέλθω συναισθηματικά. Να παραμερίσω τον πανικό και την απόγνωση, προσβλεποντας σε κάποιο θετικό μέλλον.

Θετικό μέλλον..μάλιστα...Ας πούμε οτι έχω αρχίσει να κάνω πράγματα για το μέλλον μου.. Ήδη στα σχέδια μου είναι μια μετακόμιση στην Αθήνα...Καινουρια αρχή..Παρέα..Σχέση..Δράση..

Αρκετά έμεινα στην αδράνεια και αρκετά κλείστηκα στον εαυτό μου. Κι αυτά που λέω για το μέλλον δεν είναι λόγια του αέρα. Είναι λόγια που θα γίνουν πράξεις.

Υπαρχουν στιγμές που σκέφτομαι, οτι αν όντως εσείς που βρίσκεστε εκεί πάνω βλέπετε, σίγουρα θα ήσουν περήφανος για μένα.

Για κοίτα.. Έκανα αυτό που μου άρεσε σε ειδικότητα. Οι περισσότεροι λένε οτι είμαι καλός ανθρωπος. Και δεν το βάζω κάτω εύκολα...

Θυμάσαι που μου είχες πει στα 11 μου οτι ήθελες να μετακομίσουμε στην Αθήνα κι εγώ έκλαιγα γιατί δεν ήθελα να φύγω απο τη Θεσσαλονίκη? Τώρα γίνεται το αντίθετο.. Θέλω να φύγω όσο τίποτα άλλο...

Θυμάσαι που ενα πρωί σου έιχε πει η Καίτη "Μη τη μάθαινεις πως γίνεται ο γλυκός και ο μέτριος καφές... αλλα να της μάθεις πως είναι ο γλυκός και μέτριος άντρας" κι εσύ της απάντησες... "Όταν χάσει αυτόν με τον οποίο θα έχει σχέση, απο λάθος της, και το καταλάβει, και παρακαλέσει να γυρίσει πίσω, και κλάψει σαν να είναι η τελευταία της στιγμη στη ζωη,και είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα γι αυτόν..τότε θα καταλάβει..."

Η σκατιάρα σου μεγάλωσε...και κατάλαβε...

Η Τάσο σου μεγάλωσε, κι αγάπησε, και πόνεσε κι έκλαψε, και μετάνιωσε, και παρακάλεσε, και ξαγρύπνησε...

Η μπιρμπίλω σου σχεδιάζει, ονειρεύεται, στοχεύει...

Η κόρη σου προχωράει..και είναι περήφανη που σου μοιάζει!!

Κι εσύ είσαι εκεί, έστω και απο μακρυα... να μου δίνεις τη βοήθεια σου..

Μετανιωμένη για όσα δε σου είπα, για όσες στιγμές μας στέρησε ο χρόνος, για όσα συναισθήματα δε σου έδειξα..

ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΟΤΑΝ ΜΕ ΦΩΝΑΖΟΥΝ "ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ"

Θα τα ξαναπούμε..