Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2007

Hey baby


hey baby you oughta be free
you gotta get out and chase all your dreams
there ain't no point in you waiting for me
hey baby you oughta be free

hey baby it's gonna be fine
you goin' your way and me goin' mine
we'll be together somewhere down the line
hey baby it's gonna be fine

hey baby - you got to give it a try
hey baby - spread out your wings and just fly
hey baby - you know that i'm on your side
hey baby - you better take care

harden your heart cause it's lonely out there
it won't be easy and it won't be fair
hey baby you better take care

hey baby - you got to give it a try
hey baby - spread out your wings and just fly
hey baby - you know that i'm on your side

hey baby you gotta be strong
you've had this feeling inside all along
you can only deny yourself for so long
hey baby you gotta be strong

Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2007

It's a heartache


It's a heartache
Nothing but a heartache

Hits you when it's too late
Hits you when you're down
It's a fool's game

Nothing but a fool's game
Standing in the cold rain

Feeling like a clown.

It's a heartache

Nothing but a heartache.
Love him till your arms break

Then he lets you down.
It ain't right with love to share
When you find he doesn't care for you.
It ain't wise to need someone
As much as I depended on you.

It's a heartache
Nothing but a heartache

Hits you when it's too late
. . .

It ain't r'ight with love to share
. . .

Oh it's a heartache

Nothing but a heartache.
Love him till your arms break

Then he let's you down
It's a fool's game

Standing in the cold rain

Feeling like a clown.

It's a heartache
Love him till your arms break
Then he let's you down
It's a heartache

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2007

Πλεγμένες σκέψεις και καταστάσεις..

Άρχισε να βρέχει κι εγώ έχω κουρνιάσει μπροστά στο παράθυρο, κοιτάω τη βροχή και κάνω όνειρα για το σπίτι μας.

Oh, why you look so sad? Tears are in your eyes
Come on and talk to me now.
Don't be ashamed to cry, let me see you through
Cause I've seen the dark side too.
When the night falls on you, you don't know what to do,
Nothing you confess can make me love you less
I'll stand by you, I'll stand by you, I won't let nobody hurt you,
I'll stand by you.
So, if you're mad get mad, don't hold it all inside,
Come on and talk to me now.
[I'll Stand By You lyrics on http://www.metrolyrics.com]

And hey, what you got to hide? I get angry too
Well I'm alot like you.
When you're standing at the crossroads, don't know which path to choose,
Let me come along, cause even if your wrong
I'll stand by you, I'll stand by you, I won't let nobody hurt you,
I'll stand by you.
Take me in into your darkest hour, and I'll never desert you.
I'll stand by you.
And when, when the night falls on you baby, you're feeling all alone,
You won't be on your own, I'll stand by you. I'll stand by you, won't let nobody hurt you. I'll stand by you
Take me in into your darkest hour and I'll never desert you
I'll stand by you. ooooh, I'll stand by you. I'll stand by you.

Είχες δίκαιο, αν μπορούσε να μιλήσει αυτό το σπίτι, θα έλεγε πολλά...!!

Θα έλεγε οτι στέκει άδειο τόσες μέρες κι ετοιμάζεται σιγά σιγά, θα παρηγορούταν όμως στη σκέψη οτι ετοιμάζεται με αγάπη.

Θα έλεγε οτι δεν έχει πολλά πράγματα μέσα, αλλά θα χαιρόταν γιατί έχει γεμίσει απο όνειρα.

Θα μαρτυρούσε οτι περιμένει να το κατοικήσουν εραστές των ονείρων..

Θα διαμαρτυρόταν για τις αναποδιές που τυχαίνουν..

Θα άνοιγε όμως τις πόρτες για να υποδεχθεί κόσμο και να ξεχειλίσει απο χαρές και γέλια.

Θα άνοιγε και τα παράθυρα για να γεμίσει φως.

Και το βράδυ θα έβγαζε τη ζεστή ανάσα του για να ζεστάνει τους γητευτές της ζωής.

Γαμώτο!! Ακόμα βρέχει!!! Έχω γεμίσει μελαγχολία...νιώθω όπως όταν βλέπω ένα αστέρι να πέφτει... σα να τελειώνει κάτι, κάπου πάνω στη γη.

How can I just let you walk away
Just let you leave without a trace
When I stand here taking
Every breath with you ohhhh
You're the only one
Who really knew me at all
How can you just walk away from me
When all I can do is watch you leave
'Cause we've shared the laughter and the pain
And even shared the tears
You're the only one
Who really knew me at all

So take a look at me now
'Cause there's just an empty space
And there's nothing left here to remind me
Just the memory of your face
So take a look at me now
'Cause there's just an empty space
And you coming back to me is against the odds
And that's what I've got to face

I wish I could just make you turn around
Turn around and see me cry
There's so much I need to say to you
So many reasons why
You're the only one
Who really knew me at all

So take a look at me now
'Cause there's just an empty space
And there's nothing left here to remind me
Just the memory of your face
So Take a look at me now
So there's just an empty space
But to wait for you is
All I can do
When that's what I've got to face
Take a good look at me now
'Cause l'll still be standing (standing here)
And you coming back to me is against all odds
That's the chance I've got to take

Λες να έχει τελειώσει κάτι?

-Θέλω να ξέρω αν μ'αγαπάς...
-Σε παρακαλώ, μη παίζεις με τις λέξεις.
-Θέλω να ξέρω αν είμαι ο ανθρωπος σου.
-Μάθε καλύτερα αν σε ένιωσα ποτέ σαν άνθρωπό μου.
-Ένιωσες ποτέ να έχουμε γίνει ένα?
-Σημασία έχει οτι τώρα είμαστε δύο...

Κι ομως πριν μια βδομάδα μου έλεγε οτι δε μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα.. Πριν μια βδομάδα σχεδιάζαμε το μέλλον. Με χαρτί και με μολύβι. Όπως και αυτό το σπίτι.

I know there's something in the wake of your smile.
I get a notion from the look in your eyes, yea.
You've built a love but that love falls apart.
Your little piece of heaven turns too dark.

Listen to your heart
when he's calling for you.
Listen to your heart
there's nothing else you can do.
I don't know where you're going
and I don't know why,
but listen to your heart
before you tell him goodbye.

Sometimes you wonder if this fight is worthwhile.
The precious moments are all lost in the tide, yea.
They're swept away and nothing is what is seems,
the feeling of belonging to your dreams.

And there are voices
that want to be heard.
So much to mention
but you can't find the words.
The scent of magic,
the beauty that's been
when love was wilder than the wind.


-Δε μπορώ άλλο, κουράστηκα απο την αναβλητικότητα. Κουράστηκα απο τα χιλιόμετρα. Κουράστηκα να σε περιμένω σε έναν σταθμό. Κουράστηκα να μιλάω στο τηλέφωνο. Κουράστηκα να σε περιμένω τα βράδια να γυρίσεις σπίτι σου. Τόσα χρόνια πριν, κι αλλα τόσα στο μέλλον..όχι δε μπορώ να περιμένω άλλο..σ'αγαπώ αλλά κουράστηκα.

Κι είναι εκείνες οι ρημάδες οι στιγμές που θες να κλείσεις τα μάτια σου και τα αυτιά σου και όταν τα ξανανοίξεις, να είναι όλα όπως πριν.

Αναζητάς μέρη να πας να κρυφτεις, μέχρι να περάσει η μπόρα και φανεί ξανά το ουράνιο τόξο. Τα ανταμώνεις στο μυαλό σου..και είναι αυτά που ήσουν εκεί, μαζί του...

Δεν ξέρω σε τι πρόσωπο να γράψω..σε ποιον να απευθυνθώ..θέλω μόνο να πω όσα σκέφτομαι, όσα νιώθω και είναι πολλά..

-Μα πως?!! Αφου ήμουν η ζωή του..το έλεγε, το ορκιζόταν...Αλλα θα δει αυτός... κάποια μέρα θα το μετανιώσει, αλλα εγώ θα είμαι αλλού..Σίγουρα θα το μετανιώσει...Σιγά μη βρει άλλη σαν εμένα.

Ακούει και η βροχή τις σκέψεις μου και πέφτει πιο δυνατή. Σα να θέλει να ξεπλύνει αμαρτίες. Σα να θέλει να πνίξει συναισθήματα. Σα να θέλει να ακουστεί πιο δυνατά κι απο το κλάμα μου.

Εδώ βρέχει... Εκεί?

Θα βγει κάποια στιγμή κι ο ήλιος..έτσι είναι ο καιρός, κύκλους κάνει όπως η ζωή. Οπως και οι σχέσεις..


Who's gonna tell you when,
It's too late,
Who's gonna tell you things,
Aren't so great.

You cant go on, thinkin',
Nothings' wrong, but bye,
Who's gonna drive you home,
tonight.?

Who's gonna pick you up,
When You fall?
Who's gonna hang it up,
When you call?

Who's gonna pay attention,
To your dreams?
And who's gonna plug their ears,
When you scream?

You can't go on, thinkin'
Nothings wrong, but bye,
(who's gonna drive you)
(who's gonna drive you)
Who's gonna drive you home, tonight?
(who's gonna drive you home)

(bye baby)
(bye baby)
(bye baby)
(bye baby)

Who's gonna hold you down,
When you shake?
Who's gonna come around,
When you break?

You can't go on, thinkin',
Nothin's wrong, but bye,
(Who's gonna drive you)
(who's gonna drive you)
Who's gonna drive you home, tonight?
(who's gonna drive you home)

Oh, you know you can't go on, thinkin',
Nothin's wrong,
(Who's gonna drive you)
(Who's gonna drive you home)
Who's gonna drive you home, tonight?

(bye baby)
(bye baby)
(bye baby)
-Κλείσε τώρα τα μάτια σου και κοιμήσου.. κι όταν ξυπνήσεις, θα βρισκόμαστε στο σπίτι μας..

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2007

Σχέσεις με_________________________απόσταση!!


Με αφορμή τον πρόσφατο χωρισμό της ξαδέρφης μου, μετά απο σχέση απο απόσταση 4 χρόνων κάθομαι και σκέφτομαι κάποια πράγματα.. όχι οτι δε τα σκέφτηκα πιο μπροστά, αφού κι εγώ είμαι μέσα σε μία τέτοια κατάσταση (8 μήνες), απλά κάποια απο αυτά επιβεβαιώνονται..

Μια σχέση απο απόσταση (ακόμα και 70χλμ), είναι δύσκολη κατάσταση...Τι γίνεται όμως όταν αυτή η απόσταση είναι περίπου 500χλμ?

Τότε οι απαιτήσεις, οι προσπάθειες και οι θυσίες αυξάνονται. Τα νεύρα και τα συναισθήματα δοκιμάζονται κάθε στιγμή και όλα ακροβατούν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί.

Ανα πάσα στιγμή μπορεί να σημάνει το τέλος. Είτε απο κούραση, είτε απο ανυπομονισία...

Ναι, ανυπομονισία, γιατί ξέρεις οτι κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος που σε σκέφτεται και που λαχταράει να ζήσει μαζί σου κάποιες στιγμές, τις στιγμές που ζουν όλα τα ζευγάρια (ακόμα και την καθημερινότητα). Η απόσταση κλέβει στιγμές!!!
Έχω πει πολλές φορές σε συζητήσεις γι αυτό το θέμα οτι "Κάποιος κάνει τα χιλιόμετρα και κάποιος την υπομονή". Αυτό ισχύει, εν μέρει. Και οι δύο κάνουν υπομονή. Όσο βέβαια μπορούν. Η απόσταση παίζει με την αντοχή μας!!!

Μετά απο κάποιο διάστημα (το πόσο διάστημα, παίζει, ανάλογα με το χαρακτήρα και τα θέλω του άλλου) αρχίζουν οι απαιτήσεις. Χρόνος, τόπος όλα παίζουν ρόλο.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με διλήματα.."Καλά τα συναισθήματα δε λέω, αλλα να που τον χρειάζομαι και δίπλα μου τώρα που δεν είμαι καλά. Τώρα που θέλω μια αγκαλιά" Και μην είμαστε ψεύτες, όλοι έχουμε την ώρα μας που θέλουμε μια αγκαλιά, ακόμα και οι πιο σκληροί.
Προγραμματισμός..
-Αλλάζω το πρόγραμμα μου στη δουλειά για να έρθω να σε δω, μπορείς τότε?
-Τοτε ε? Χμ...όχι, δε μπορείς να το κάνεις για εκείνη την ημέρα?
-Οχι δε γίνεται..
-Καλά..άστο για την άλλη βδομάδα...

Θυσίες...
-Όλο εγώ ανεβοκατεβαίνω..εσύ τίποτα!
-Αφου ξέρεις οτι έχω δουλειά και δε γίνεται.
(Εγώ ξέρω οτι όποιος θέλει μπορεί)

Μοναξιά..
-Τι έχεις?
-Είμαι στεναχωρημένος, κάτι έγινε στη δουλειά και χαλάστηκα.
-Κρίμα..μη στεναχωριέσαι όμως..θα περάσει. Βγες μια βόλτα για να ηρεμήσεις.
-Μάλλον.. πόσο θα ήθελα να ήσουν τώρα εδώ.
Σχέσεις που επιβιώνουν μέσα απο το τηλέφωνο, απο το ίντερνετ, και με όποιο άλλο τρόπο μπορεί κάποιος να επικοινωνήσει με κάποιον που είναι μακρυά.

Και μετά απο κάποιο διάστημα αναρωτιέσαι... "Αξίζει?" Πως μπορείς να ξέρεις αν αυτό που κάνετε και οι δύο αξίζει, αν δεν μπείτε στην αρένα να πολεμήσετε?

Πως μπορείς να γνωρίζεις τον άλλον όταν είσαι μακρυά του?

Παγίδα
Λογικό είναι όταν τον βλέπεις, όσο στεναχωρημένος και να είσαι, να φορέσεις τη μάσκα, αυτή με το χαμόγελο, να βάλεις τα όμορφά σου ρούχα και να γλυκάνεις τη φωνή σου, μόνο και μόνο για να μη του χαλάσεις τον χρόνο που θα είστε μαζί. Έτσι όμως σε γνωρίζει?

Πως μπορείς να γνωρίζεις τον άλλον όταν ο πραγματικός χρόνος σχέσης που έχετε δεν είναι π.χ 4 χρόνια, αλλα κάτι μήνες (υπολογίζοντας μόνο τον χρόνο που έχετε περάσει μαζί).?

Όταν δεν είσαι δίπλα του στα μικροπράγματα. Απο ένα καλημέρα που θα σου πει όταν ξυπνήσεις δίπλα του, όταν πιείτε τον καφέ μαζί, μέχρι το καληνύχτα και την αγκαλιά της νύχτας? Στα νέυρα, στη λύπη, στη χαρά, στο ξεφάντωμα, στο μεθύσι, στην αρρώστια, στην αυθόρμητη στιγμή.

Πολλές φορές "ζήλεψα" τα γεγονότα τα οποία δεν έχω μοιραστεί μαζί του.

Κι ομως κι αυτό είναι ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσετε και οι δύο.

-Μα αφού μ'αγαπάει!!! Πως γίνεται να θέλει να χωρίσουμε?
Ναι σ'αγαπάει και τον αγαπάς. Πολύ καλό αυτό..αλλα πρέπει να γίνει κάτι παραπάνω.. Ένας απο τους δύο πρέπει να κάνει ένα μεγάλο βήμα. Να αφήσει τα πάντα πίσω του και να πάει κοντά σε αυτόν που νομίζει για άνθρωπό του. Ρίσκο μεγάλο ναι, αλλά αν είναι για καλό? Ξέρεις οτι απο κόντα θα είναι καλυτερα. Θα δοκιμαστείτε και θα "πλάσετε" ο ένας τον άλλον. Θα γνωριστείτε. Και τι διάολο...όσες αναποδιές και να έρθουν, θα είστε μαζί για να το παλέψετε.

-Μα καλά, θα αφήσω πίσω μου την οικογένεια μου, τις παρέες μου, τα μέρη μου, το σπίτι μου για να είμαι μαζί του?
-Ναι, έχεις δίκαιο. Δεν "φύτρωσες" έχεις οικογένεια που πρέπει να υπολογίσεις, αλλά κοίτα κι εκείνον. Κοίτα και τον εαυτό σου. Κοίτα τη ζωή σου. Κάποια στιγμή δε θα φύγεις απο το σπίτι για να κάνεις οικογένεια? Για να κάνεις τη ζωή σου? Γιατί όχι τώρα?!

Σκεφτόμενη το παραπάνω, αρχίζω να επεξεργάζομαι πλέον τους λόγους για τους οποίους φεύγω στην Αθήνα. Η σχολή..ναι η σχολή. Η ανεξαρτησία..ναι η ανεξαρτησία. Αλλά αφού λέω για ανεξαρτησία απο την οικογένεια μου, γιατί θέλω να μείνω μαζί του? Μήπως ενδόμυχα, αλλάζουν οι προτεραιότητές μου? Χωρίς αυτό να σημαίνει οτι θα παρατήσω αυτά που θέλω να κάνω. Μήπως τελικά είχα αρχίσει κι εγώ να κουράζομαι απο την απόσταση?

Και όταν όλα πάνε καλά, όλοι είναι ευχαριστημένοι. Τί γίνεται όταν δε μπορεί να βρεθεί λύση στην απόσταση κι αρχίζει η κούραση και τα νεύρα?

...

Χωρισμός!!

Και τότε?

Τότε αρχίζεις και σκέφτεσαι διάφορα. Απο τη μία στεναχωριέσαι, κλάις, πονάς, όχι μόνο για αυτόν που έχασες, αλλά και για τις στιγμές που έχασες μαζί του, για τις αναμνήσεις και για όλα εκείνα τα όνειρα που έκανες, αλλα τα έχασες στην διαδρομή.

Απο την άλλη, ανακουφίζεσαι, όσο μπορεί βέβαια κανείς να το πει αυτό γιατί πλέον δε δεσμεύεις και τον άλλον σε μία κατάσταση που δεν αντέχει. Δε του τρως χρόνο απο την ζωή του. Ανακουφίζεσαι σε εκείνο το ηλίθιο μότο που σου λένε όλοι για να σε παρηγορήσουν "Και τι στεναχωριέσαι? Θα βρεις κάποιον απο εδώ.."

-Οχι ρε!! Δε θέλω κάποιον απο εδώ, εγω θελω ΕΚΕΙΝΟΝ!!!!

Δε ξέρω..μακάρι να ήξερα..

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2007


Έσβησαν τα όνειρα, έσβησαν
έγινε πρωί
άνοιξε την πόρτα, άνοιξε
ήλιος να με δει

ήρθες και στο δρόμο μου
φώτισε ο ουρανός
να η καρδιά μου πέταξε
κόκκινος χαρταετός

σ' έχω ανάγκη σαν παιδί
μη μ' αφήσεις να γυρίσω εκεί

στον εαυτό μου στη σιωπή
κρύα θάλασσα έρημο νησί


άψυχα κορμιά στα χέρια μου
άχρηστα κλειδιά
δε μου μένει τίποτα
τίποτα δε μου φτάνει πια

έλα ας περπατήσουμε
μακριά απ' το θόρυβο
τις πληγές να κλείσουμε
έχουμε όλο τον καιρό

σ' έχω ανάγκη σαν παιδί...

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2007

Όπως εκείνο το βράδυ..


Είχαν, δεν είχαν περάσει 10 λεπτά απο τότε που κάθησε στα σκαλοπάτια της παραλίας μπροστά στο Macedonia Palace.

Είχε ψυχρούλα εκείνο το βράδυ, αλλά δεν την ένοιαζε αυτό..

Ήθελε να είναι μόνο αυτή, η θάλασσα, η φωτισμένη πόλη και ο ουρανός.. και οι σκέψεις της βεβαίως που δεν την άφηναν στιγμή μόνη της.

Παρατηρούσε γύρω της τι συνέβαινε.. ζευγαράκια, παιδιά με τα ποδήλατα, γονείς που κυνηγούσαν τους άτακτους μπόμπιρες,νεολαία ντυμένη στα καλά της που πήγαινε για βόλτα, παπούδες που περπατούσαν σχολιάζοντας τα πολιτικά δρόμενα, μικρά κυματα που σχηματίζονταν μες την θάλασσα, καραβάκια που έκαναν βόλτες, πολλά μικρά φώτα σε όλη την πόλη λες και είχε γιορτή, πολλά αυτοκίνητα..κι ένας ξάστερος ουρανός!!

Είχε να δει έναν τέτοιον ουρανό περίπου ένα μήνα.

Απο τις Ροβιές που είχε πάει. Ένα βράδυ στην παραλία καθόταν και κοιτούσε τον ουρανό. Κι εκείνος δίπλα της, έπαιζε με τον φακό. Της έδειχνε την Αφροδίτη, την Μεγάλη Άρκτο..

Εκείνο το βράδυ στις Ροβιές, είχε δει τα πιο πολλά αστέρια που θα μπορούσε να έχει ο ουρανός, απο κάθε άλλη φορα..

Πολλά, μικρά, μεγάλα, φωτεινά...

Της φαινόταν όμως τόσο κοντινά, που νόμιζε οτι αν άπλωνε το χέρι της, θα μπορούσε να κρατήσει ένα στην παλάμη της.

"Είναι επειδή δεν έχει φώτα, όπως στην πόλη, κι έτσι ο ουρανός φαίνεται πιο καθαρά και διακρίνουμε τόσα αστέρια...". Αυτή ήταν η απάντηση του, στο ερώτημα της..

Τόσα πολλά και τόσο κοντινά που είχαν χάσει την Μικρή Άρκτο απο τα μάτια τους.

Ξάπλωσε προς τα πίσω και τα κοιτούσε...

Πω πω!! Τι υπέροχο θέαμα..!!

Λες και είχαν στήσει χορό..

Εκείνη, εκείνος, η θάλασσα, ο ξάστερος ουρανός..αλλά καθόλου σκέψεις. Απολάμβανε τη στιγμή.

Ξάφνου το πλακώστροτο της παραλίας, μετατράπηκε σε βότσαλα. Ο κόσμος εξαφανίστηκε. Τα φώτα της πόλης απομακρύνθηκαν, ο ουρανός γέμισε αστέρια,η θάλασσα έβρεχε τα πόδια της και τα κύματα που σχηματίζονταν ήταν απο τα βοτσαλάκια που πετούσε μέσα της και οι σκέψεις δεν την τυραννούσαν πια..

Όπως εκείνο το βράδυ στις Ροβιές... ... ... ... ... ...

Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2007

Εκείνο το βράδυ ήθελε να του δείξει την πόλη απο ψηλά. Ήθελε να τον οδηγήσει στα μέρη που μεγάλωσε, που έπαιξε, που γέλασε, που χτύπησε.

Ήθελε εκείνη τη βραδιά να τη ζήσει, σα να είναι η τελευταία τους.

Κι όμως εκείνη τη βραδιά ευχαριστούσε το Θεό που βρέθηκε στο δρόμο της. Όλα έχουν κάποιο λόγο που γίνονται. Ακόμα κι εκείνος, ήρθε στη ζωή της για κάποιον λόγο. Για να την αφυπνήσει, απο τον λίθαργο στον οποίο ζούσε.

Ήταν τόσο χαρούμενη. Τόσο ενθουσιασμένη.. Είχε καιρό να νιώσει έτσι. Ήθελε να του πει τα πάντα για εκείνην. Για τη ζωή της. Να του πει για εκείνες τιςφορές που είχε πονέσει. Αλλα και για εκείνες που είχε χαρεί.

Τα είχε ξεχάσει όλα δίπλα του. Τίποτα δε την πονούσε πλέον. Ακόμα και το βουνό που νόμιζε οτι υψωνόταν μπροστά της, πλέον φάνταζε λόφος. Θα έφτανε στην κορυφή του πάση θυσία..

Για αρχή έκανα βόλτα στη γειτονιά της, στην περιοχή που μεγάλωσε. Κάθησαν στις αυλές των σχολείων που πήγε. Έκαναν κούνια στα πάρκα που έπαιζε μικρή.

Έπειτα κατευθήθηκαν στο κέντρο της πόλης. Στην πλατεία Αριστοτέλους, είδαν τον κόσμο, τη νεολαία. Στρίψαν στην Τσιμισκή, χάζεψαν τις βιτρίνες, πήραν παγωτό απο τον Τερκενλή. Τα στενά τους έβγαλαν στην παραλία.




Ήταν ένα ζεστό βράδυ. Όλοι είχαν βγει βόλτα με τα καραβάκια στον Θερμαικό. Ανέβηκαν σε ένα απο αυτα. Είδαν την πόλη να απομακρύνεται, καθώς έμπαιναν πιο βαθιά στον κόλπο. Μόλις τελείωσαν απο το καραβάκι, περπάτησαν στην προκυμαία. Το τρενάκι της παραλίας συνέχιζε τις διαδρομές του, και πάνω σε αυτό τα παιδιά τραγουδούσαν το σκοπό "Χαρωπά τα δυο μου χέρια να χτυπω!!...".











Γύρισαν πίσω εκεί που άφησαν το αμάξι, ανεβαίνοντας την Ναυαρίνου και μετά έστριψαν αριστερά την Εγνατία.Πέρασαν απο όλες τις μεγάλες πλατείες.Έβαλε μπρος το αυτοκίνητο και συνέχισαν την βόλτα τους στα Κάστρα..

Φωτιζαν επιβλητικά πάνω στην πόλη. Άγρυπνοι φρούροι, τα πνεύματα για τα οποία μιλάνε χρόνια κάποιοι θρύλοι. Και πιο πάνω το Σειχ Σου και ο ζωολογικός κήπος...και πιο πέρα ένα μικρό δασάκι...

Στα δεξιά μια εσοχή, κι ένα μικρό κιόσκι που σε άφηνει να ξεκουραστείς και να απολαύσεις την θέα...

Κάθησαν εκεί. Αμίλιτοι για πολύ ώρα. Παραδομένοι στην εκπληκτική εικόνα που αντίκρυζαν τα μάτια τους. Όλη η πόλη στα πόδια τους..

Ακόμα ησυχία. Τέτοια βουβαμάρα δε υπήρξε ποτέ μεταξύ τους άλλοτε...

Έκανε κίνηση να την πλησιάσει. Την έπιασε με το χέρι του πίσω στην πλάτη της. Την έφερε πιο κοντά του. Έγειρε να τη φιλήσει...

Καθώς ακουμπούσε το πρόσωπό της, ένιωσε ένα δάκρυ στο μάγουλό της.

"Θέλω να σε θυμάμαι έτσι, όπως είσαι τώρα. Σιωπηλός, γαλήνιος. Θέλω να θυμάμαι τα φώτα της πόλης, έτσι όπως τα βλέπω απο τα μάτια σου αυτή τη στιγμή. Θέλω να θυμάμαι αυτό το αεράκι, μέσα απο την ανάσα σου που χαιδεύει το πρόσωπό μου. Θέλω να θυμάμαι αυτό το φεγγάρι, τόσο φωτεινό, όσο το χαμόγελο σου... Θέλω να με θυμάσαι στις άσχημές σου στιγμές, στις δύσκολες. Στις αξημέρωτες βραδιές. Στα μακρινά σου ταξίδια. Όπως ήταν και η σχέση μας..ένα μακρινό ταξίδι...."

Έσκυψε προς το μέρος του, τον αγκάλιασε..και πριν το τελευταίο αντίο, του έδωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο και του έδειξε για τελευταία φορά την πόλη απο ψηλά..