Οχι άλλο πια!!!

Μόλις χθές το βράδυ σου έλεγα οτι δεν ξέρω τι έχω..
Νεύρα?
Στεναχώρια?
Θλίψη?
και μετά απο λίγη ώρα με έκανες να καταλάβω τι έχω..

Οργή και θυμό...!!! Ναι!! Αυτό έχω...

Πραγματικά, θα ήθελα να είσασταν (εσύ, η Ιω...) απο μια μεριά την ώρα που βγάζω το εισητήριο για Αθήνα..που γελάνε μέχρι και τα αυτιά μου... ΜΙΑ ΦΟΡΑ μονο να με βλέπατε....

αλλα μάλλον δε μπορείτε να το καταλάβετε... να το νιώσετε...οχι, δε μπορείτε να με νιώσετε δυστυχώς...

δεν πήγα στην εκπαίδευση, μπας και μπορέσω και κατέβω σαββατοκύριακο.

δε μπόρεσα να μαζέψω λεφτά για να μείνω σε κάποιο ξενοδοχείο κι όμως, αποφάσισα να έρθω έστω και για 6 ώρες να σε δω...

Και τελευταία στιγμή μου λες "κατσε να δούμε αν θα βρεθούμε..". Δηλαδή τι περίμενες? Να φτάσω Λειβαδιά και τότε να μου πεις "Ξέρεις Αναστασία, έχω να πάω σε μια υποχρέωση"...

Τελικά, ξέρεις τι πιστεύω? Οτι με περνάτε όλοι για ΜΑΛΑΚΑ..ναι αυτό είναι...

Ένα μήνα τώρα δε μιλάω, δε λέω τίποτα, σε αφήνω στην ησυχία σου όπως μου ζήτησες.. Άντε λιγο ακόμα υπομονή, άντε να περάσει κι αυτή η εβδομάδα να δούμε τι θα γίνει... αντε το ένα, άντε το άλλο...και μένα με έχεις βγάλει πραγματικά έξω απο τη ζωή σου...

Εδώ κι ένα μήνα, δεν ξέρεις τι κάνω, μπορεί βέβαια να σου αρκεί το οτι σου λέω πως είμαι καλά, αλλά μέχρι εκεί... Δεν ξέρεις πως αισθάνομαι, δεν ξέρεις αν βγαίνω ή αν κλείνομαι μέσα στο σπίτι, δεν ξέρεις αν έχω πάρει κάποιες αποφάσεις και ποιες είναι αυτές..ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ!!!!

Σε αυτόν τον μήνα κατέβηκα στην Αθήνα 2 φορές...σύνολο...68 ώρες... και τις 2 φορές κατέβηκα ΓΙΑ ΣΕΝΑ και απο αυτές τις 68 ώρες σε είδα σύνολο τις 12 ώρες!!! Και μπήκα πολλές φορές στη διαδικασία.....τελικά μήπως δεν αξίζει να κατεβαίνω πια?? Εσύ ή κοιμάσαι ή έχεις δουλειά..η Ιω..μένει αλλού... η Βίκυ και η Αννα σιγά να μη με δουν...κι εγώ τι κάνω εκεί? Μένω μονη μου σε ένα σπίτι και γνωρίζω τον κόσμο του ιντερνετ απο το νετ καφέ της γειτονιάς.

Ξέρω τι θα πεις..οτι δε σε καταλαβαίνω...όμως δεν είναι έτσι....καταλαβαίνω οτι δεν είσαι καλά..αλλα υπάρχω κι εγώ ρε ΓΑΜΩΤΟ...

Θα τα πούμε...κάποτε...

(Το blog επίτηδες το έκανα ιδιωτικό, χωρίς να μπορεί κανείς να το δει)

Επιτέλους..

Σάββατο 26 Μαιου 2007 13:47μ.μ...

....

σε...

25 ώρες...

και..

32 λεπτα...

θα είμαι εκεί!!!

-Μην πας!!
-Δε γινεται Νίκο..
-Γίνεται..και το ξέρεις οτι γίνεται..
-...(το ήξερα πως γινόταν να μην πάω)
-Γιατί θες να φύγεις τόσο πολύ?? Καλά δεν περνάμε??Τώρα ποιος ξέρει πότε θα κατέβεις ξανά...
-Φεύγω..για να μη με μάθεις..
-Τι μου λες τώρα ρε Αναστασία??? Είμαστε τόσες μέρες μαζί.. και..τι είναι αυτό που μου λες??

Εκείνο το Σαββατοκύριακο είχαμε μια εκπαίδευση της εταιρίας κι έπρεπε να πάω..αν και δεν ήθελα. Ηθελα να είμαι μαζί σου.. όντως περνούσαμε πολύ ωραία κι ας βγάζαμε τη μέρα μας μέσα στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας σε υπέροχα μέρη...

Κι ας σου έκανα τη δύσκολη...στην πραγματικότητα φοβόμουν... όχι εσένα, αλλά εμένα.

Φοβόμουν μην κάνω πίσω την τελευταία στιγμή..μη τυχόν και δε χωρίσω και φανώ αδύναμη..

Ήταν οι πρώτες μας μέρες, κι όμως η επιμονή σου να μη φύγω ήταν μεγάλη!! Μέχρι και γάιδαρο έσκαγες... Αυτα τα "παρακαλετα" με τυράννησαν για δύο βράδια...

Κι όταν εκείνη τη μέρα που θα έφευγα, πήρα ένα τηλέφωνο.. "Εγώ φεύγω απο εδώ...εσύ αν θες έλα στο διήμερο, ή αν θες κάτσε εκεί" με έκανε να πετάξω μέχρι το ταβάνι. Ήμουν με την παιδίσκη και με το που έκλεισα το τηλέφωνο, άρχισα να τσηρίζω, να χοροπηδάω στο κρεββάτι και να παίζουμε σαν μικρά παιδιά και οι δύο :)) (Κατα τα άλλα είμαι σοβαρό άτομο)

Κι έτσι..είχα την ευκαιρία να σε απολαύσω και να σε μάθω..άλλες δύο μέρες!! :)

"Φεύγω..για να μη με μάθεις.." Η αλήθεια είναι οτι φοβόμουν να αφεθώ. Δεν ήθελα να αφεθείς κι εσύ. Την απόσταση την φοβήθηκα απο την αρχή. Τη φοβάμαι και τώρα... Αυτά τα 500χλμ άλλοτε μου φαίνονται βολτούλα κι άλλοτε μου φαίνονται μια διαδρομή χωρίς τέλος.
Η άλλη αλήθεια είναι πως ακόμα και τώρα, ακόμα και τώρα που μου είπες οτι μ'αγαπας και οτι έχεις σιγουρευτεί γι αυτά που νιώθεις, φοβάμαι. Μη σε πληγώσω...μη πληγωθώ. Μη το μετανιώσεις.. μη νιώσεις οτι αυτοί οι 4 μήνες πήγαν χαμένοι στη ζωή σου. Μη νιώσεις κενός απο συναισθήματα. Φοβάμαι μην έρθει μια μέρα που δε θα σε πάρω τηλέφωνο να ακούσω τη φωνή σου, που δε θα πάρω το τρένο για να κατέβω να σε δω...οχι γιατί δε θα μπορώ..απλά γιατί δε θα έχω εσένα στη ζωή μου. Φοβάμαι...κι αυτός ο φόβος δε μ'αφήνει να σου δείξω το παιδί που κρύβω μέσα μου.Δε μ'αφήνει να ζήσω με απόλυτη ελευθερία μέσα σε αυτή τη σχέση..

Αυτή είμαι...

Εχει εδώ και 25 λεπτά που παίζω το ίδιο και ίδιο κομμάτι στο winamp, το theme απο τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα... Το άκουγα εδώ και ένα χρόνο στον Ερωτικό όμως δεν ήξερα οτι ήταν αυτό...

Σήμερα είναι μια απο τις βραδιές που είχε πέρυσι τέτοιο καιρό.. ακούω μουσική και αναπολώ... σκέφτομαι και με κρίνω...

Είμαι η Αναστασία που σαν μικρό παιδί φώναζε τα καλοκαιρινά απογεύματα στη γειτονιά της. Που με τις 2 άλλες φίλες της (ακόμα και τώρ είναι μαζί μου) έκαναν μαγαζάκια κάτω στην πυλωτή της πολυκατοικίας της και πουλούσαν απο ειδη βιβλιοπωλείου μέχρι και πορτοκαλάδες (φρέσκες φρέσκες..στημένες απο τα χεράκια μας)..Που τον άσπρο τοίχο τον έκαναν μαύρο απο τα χτυπήματα της μπάλας πάνω του και απο πατημασιές. Που χόρευαν ό,τι χορό είχαν μάθει στο σχολείο και στις κατασκηνώσεις. Που έπαιζαν μήλα, ψείρες, λάστιχο. Που έκαναν βόλτα με το μικρό της ποδήλατο στο δρόμο της γειτονιάς χωρίς να τους νοιάζει αν έρχεται απο πίσω κανένα αμάξι. Που πηδούσαν το τοιχάκι πίσω στη πρασιά και έμπαιναν στη δίπλα πολυκατοικία. Που φοβόντουσαν το παιδί που είχε κάποια νοητική καθυστέρηση γιατί τις απειλούσε οτι θα τους χαλάσει τα παιχνίδια.

Είμαι η Αναστασια που στο νηπιαγωγείο έπαιζε με τα αγόρια διαστημόπλοιο, γιατί τα κορίτσια δε την έπαιζαν.. Στο δημοτικό ήταν το πιο φοβιτσιάρικο, κλαψιάρικο, και ήσυχο μέσα στην τάξη. Που ήταν η μόνη μαθήτρια απο μικρότερες τάξεις που έπαιρνε το μικροφωνο κι έλεγε τα πρωινά προσευχή και συμμετείχε στη χορωδία. Είχε ερωτευτει μάλιστα και τον Γιώργο.. ένα ψηλό παιδάκι (ένας πολύ καλός της φίλος απο το νηπιαγωγείο και τη γειτονιά του παππού της) με μάγουλα και κοιλίτσα. Τα έφτιαξαν μάλιστα και στην 3η δημοτικού. Στο γυμνάσιο κόλλησε με το Θάνο. Παρέμεινε το ίδιο ντροπαλό κορίτσι. Στα 13 της όταν της ήρθε περίοδος δεν ήξερε τι ήταν αυτό και δε την ένοιαζε και να μάθει. Στα λευκώματα έλεγε οτι θέλει να παντρευτεί στα 23 της και να κάνει 2 παιδιά. Στην 3η γυμνασίου τα έφτιαξε με τον Θάνο..για...5 μέρες... Στο λύκειο ήταν "αλλού πατώ, αλλού βρίσκομαι"... Στη δευτέρα λυκείου, έχοντας μια σχέση με 20 χρόνια μεγαλύτερό της, αποτυγχάνει στις εξετάσεις και μένει μεταξεταστέα, όχι γιατί δε διάβασε..αλλα δεν ήταν καλά λόγω του πατέρα της. Εγκαταλείπει τις φίλες της γιατί την κοιτούσαν με οίκτο (ορφανή γαρ...). Στην τρίτη λυκείου αποτυγχάνει στις πανελλαδικές, δεν περνάει πουθενά και τα όνειρα της...χάνονται σιγά σιγα..Μετά ΙΕΚ λογιστική, και άλλη μια προσπάθεια για πανελλαδικές. Φίλες αρκετές... Και μετά απο δύο χρόνια ΙΕΚ παιδαγωγική.. Κι άλλες φίλες...

Είμαι η Αναστασια που ενώ είχε σχέση (ναι..με εκείνον τον 20 χρόνια μεγαλύτερο της), ερωτεύτηκε παράφορα τον Νίκο (2,5 χρόνια αργότερα)... Που τόλμησε πράγματα μαζί του... Ένιωσε τα όνειρα της να ξαναγεννιούνται. Άρχισε να νιώθει δυνατή κι ελεύθερη... Του δόθηκε για πρώτη φορά.. Το κορμί της ήθελε να δοθεί μόνο σε αυτόν. Ο άλλος, ο μεγάλος.. πιο πολύ φίλος έγινε παρά σύντροφος. Χάνει τον Νίκο, πάνω που ήταν στα πολύ καλά τους.. Ο λόγος..άγνωστος... Πόνεσε κι έκλαψε αρκετά γι αυτόν. όμως η ζωή έχει τα στραβά της έχει και τα καλά της... Βρήκε τον άλλον Νίκο..στην αρχή ίσως να τον έβλεπε σαν σανίδα σωτηρίας, όμως ήταν κάτι παραπάνω... Έγινε γρήγορα ο άνθρωπος της, ο κολλητός της, ο αδερφός της... Τώρα είναι όλο της το είναι...Πονάει μαζί του..Χαίρεται μαζί του..Μοιράζεται μαζί του...

Είμαι η Αναστασια που έχει αρχίσει να ξαναονειρεύεται...που πιστεύει οτι δε σταματάει η ζωη΄...

Είμαι η Αναστασία που έχασε μικρή (μόλις 15) τον πατέρα της, πιο πριν έχασε παππού και θείο (3 άτομα που λάτρευε σε αυτή τη ζωή). Κόλλησε σχεδόν στη μητέρα της, χωρίς όμως να γίνει "το παιδί της μαμάς". Ιδιαίτερη σχέση... με αρκετή δόση ελευθερίας, χωρίς όμως υπερβολές. Αναγκάστηκε να ωριμάσει γρήγορα...

Είμαι η Αναστασία που στα 21 της, θέλει να κάνει γρήγορα οικογένεια. Να κάνει 2-3 παιδιά και να τα μεγαλώσει όπως ονειρευόταν απο μικρή...Με πολύ αγάπη και με μία ισορροπημένη οικογενειακή ζωή..

Είμαι η Αναστασία που τον τελευταίο καιρό διώχνει άτομα απο δίπλα της. Κάνει ένα ξεκαθάρισμα. Ίσως να διώχνει και λάθος άτομα..αυτό θα το δείξει ο καιρός... Φίλες, φίλοι, γνωστές και γνωστοί γίνονται παρελθόν..ίσως γιατί δεν ταιριάζουν στα καινούρια της όνειρα. Ισως γιατί με τον τρόπο τους την εμποδίζουν να τα πραγματοποιήσει..

Είμαι η Αναστασία που λατρεύει τις εκδρομές, τη μουσική, τη ζωγραφική, το διάβασμα.. Και τώρα τελευταία το ποδήλατο κι αυτό χάρη σε δύο άτομα (το ένα δυστυχώς δε ζει πλέον). Δύο άτομα που την έκαναν μέσα σε 2 μήνες να νιώσει τόσα πολλά συναισθήματα, όσα δεν ζει σε έναν χρόνο.

Είμαι η Αναστασία που περιμένει να δει τι θα της φέρει το φετινό καλοκαίρι...το περσινό έλεγε οτι ήταν το καλύτερο της ζωής της..το φετινό άραγε, πως θα την βρει? Θα είναι αγκαλιά με αυτόν που αγαπάει? Η θα κοιτάει τον ουρανό με τα άστρα μόνη της??

Είμαι η Αναστασία που πονάει γιατί ο Νίκος της πονάει και δεν είναι δίπλα του. Που θέλει να του μιλήσει και ο πόνος δε τους αφήνει χρόνο. Που σήμερα έβγαλε εισητήριο για αύριο κι επιστροφή, με προορισμό την αγκαλιά του, όμως το ακύρωσε γιατι δεν τον βρήκε να του το πει.

Συγνώμη καρδιά μου που είμαι μακρυά σου..θέλω τόσα πολλα να σου πω, όμως νιώθω οτι δε θα στα πω ποτέ...

Είμαι η Αναστασία που δε φοβάται πλέον στο σκοτάδι. Που δε φοβάται να τα δώσει όλα σε έναν έρωτα κι ας πληγωθει στο τέλος. Που τα όνειρά της είναι μεγαλύτερα απο αυτά που μπορεί να πραγματοποιήσει. Που χαμογελάει ακόμα κι αν πονάει, μόνο και μόνο για να μη τη λυπηθούν οι άλλοι. Που σφίγγει τα δόντια της και βάζει τις φωνές σε όποιον της βάζει εμπόδια στο δρόμο της. Που θέλει πολλά...

Είμαι η Αναστασία που τον τελευταίο καιρό, τον περνάω μόνη μου.

Είμαι η Αναστασία που και αυτό το βράδυ...είμαι μόνη μου...

Είσαι δίπλα μου..

Είμαι δίπλα σου , χωρίς να είμαι..
Πονάω όταν πονάς...
Χαίρομαι όταν γελάς..
Λυπάμαι όταν στεναχωριέσαι..
Μα , θυμώνω , που είμαι μακρυά σου
kαι δεν μπορώ απο κοντά να δώ τα μάτια σου,
αυτά ίσως όταν συναντηθούν δεν λογαριάσουν την λογική,
που την φωνή μπλοκάρει...
Κλείσε μου ένα ραντεβού
θέλουν τα μάτια μου να συναντήσουν τα δικά σου..
και μην μιλάς...
σσσσσ.......
Είναι δική τους η στιγμή , μην τη χαλάς...
Σιωπή....
----------------------------------------------------------------
ΣΕ ΘΕΛΩ...
- Κι εγώ..
----- ΜΕΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ..
- Για λίγο μόνο..
----- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...
----- ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΣ?
- Φίλησε με..μωρο μου!!!

Είσαι όλη μου η ζωη

Βαδίζω μεσ΄τα μάτια σου
δικές μας διαδρομές
αφήνομαι στα χάδια σου
κι εσύ γλυκά με καις
και λέξεις δεν χρειάζονται
τι νιώθω να σου πω
τα χρόνια όμως βιάζονται
κι εγώ σε θέλω εδώ

Θέλω μαζί σου όλα να τα ζήσω
όπου ζητήσεις εσύ θα σ΄ακολουθήσω
πάρε με αγκαλιά δεν υπάρχει το μετά
τώρα δωσ΄μου μια στιγμή να χωρέσει μια ζωή
είσαι όλη μου η ζωή

Χορεύω μεσ΄τα χέρια σου αόρατο χορό
κι εσύ σκορπάς στ΄αστέρια σου
στο σώμα το γυμνό
και λέξεις δεν χρειάζονται
τι νιώθω να σου πω
τα χρόνια όμως βιάζονται
κι εγώ σε θέλω εδώ

Θέλω μαζί σου όλα να τα ζήσω
όπου ζητήσεις εσύ θα σ΄ακολουθήσω
πάρε με αγκαλιά δεν υπάρχει το μετά
τώρα δωσ΄μου μια στιγμή να χωρέσει μια ζωή
είσαι όλη μου η ζωή

Χορεύω μεσ΄τα χέρια σου

Ξημερώματα 17ης Μαιου 2007 02¨48π.μ

Ερχονται μερικές μέρες και νύχτες που είναι δύσκολες για μένα. Γιατί εισαι μακρυά. Είμαστε μακρύα. Κλαίω... μετανιώνω για την αποφάση μου, να είμαι με έναν ανθρωπο που μας χωρίζουν τόσα χιλιόμετρα... Είναι νύχτες σα τη σημερινή που μου λες βιαστικά "καληνύχτα" είτε γιατί δεν είσαι καλά, είτε γιατί είσαι κουρασμένος. Κι εγω δε μπορώ να κάνω αλλιώς παρα να σε καταλάβω και να σου δώσω χρόνο. Είναι κάποιες ώρες που θέλω να σου σπασω το κεφάλι γιατι έτυχε να με γράψεις... όπως τώρα που κατέβηκα στην Αθήνα. Όμως πάντα μετά απο αυτές τις εκρήξεις θυμού και στεναχώριας, κλείνω τα μάτια και βλέπω μόνο ωραία πράγματα...το πρόσωπο σου, τα μάτια σου όταν γελάς, τη φωνή σου όταν με πειράζεις με τα αστεία σου, το αυτοκίνητο όταν έρχεσαι να με πάρεις (και σε βλέπω πρώτη φορά μετά απο καιρο), τις εκδρομές μας. Και στα αυτιά μου αυτές τις μέρες για να μην ξεσπάσω πουθενά ακούω μόνο εκείνες τις δύο λέξεις που μου είπες προχτες.. και τις είπες πρώτη φορά με τόση γλύκα που δακρύζω και μόνο στην αναπόληση τους.."Μου έλειψες", "Σ'αγαπω" και μετά εκείνο το βλέμα της επιβεβαίωσης που μ'εκανε να νιώσω οτι πλέον το "Σ'αγαπώ" σημαίνει όντως "σ'αγαπώ" κι όχι "Σε εκτιμώ" όπως λέγαμε στις αρχές...

Ετσι λοιπόν, σήμερα είδα κάπου ένα κείμενο, που ένιωσα να με εκφράζει και ήταν το κείμενο, που έδιωξε τα σημερινά μου σύννεφα...



"Αυτός είσαι ψυχούλα μου...

Με κάνεις να νιώθω ζωντανή...
να χαμογελώ κάθε στιγμή που σε σκέφτομαι...
δηλαδή όλη την ημέρα...
να χαμογελώ ακόμη περισσότερο όταν διαβάζω μήνυμα σου...
να χαμογελώ καθώς πέφτω για ύπνο με τη σκέψη σου...
και να ξυπνώ με αυτή πάλι χαμογελώντας...
να κοκκινίζω στην ιδέα ότι όλοι αντιλαμβάνονται την κατάσταση μου..
κι όμως να μη δίνω σημασία...
ίσα ίσα να το απολαμβάνω και να τους αφήνω να κλέψουν λίγη από την ευτυχία μου...
λίγο από το γέλιο μου...
γιατί έτσι με κάνεις να νιώθω...
ευτυχισμένη... ερωτευμένη... γεμάτη... δυνατή...
Μπορεί να έχει περάσει ελάχιστος χρόνος...
μπορεί να φοβάμαι το μέλλον...
μπορεί να φοβάμαι πολλά...
όμως είμαι σίγουρη για ένα...
ότι νιώθουμε τόσο όμορφα, τόσο δυνατά, τόσο ζωντανοί που πρέπει να
ευχαριστούμε τη ζωή και το Θεό που μας έκαναν αυτό το πολύτιμο δώρο...

γιατί για μένα είσαι ένα πολύτιμο δώρο..."

Αν και κλεμμένο...αφιερωμένο..σε σενα!!!

Πολλές φορές αισθάνομαι πως η καρδιά μου θα σταματήσει να χτυπά, τα πόδια μου δεν θα μπορούν να με κρατήσουν, τα μάτια μου θα βαρύνουν και θα κλείσουν. Για πάντα.

Πολλές φορές αγαπάς κάποιον τόσο πολύ που νομίζεις πως θα πεθάνεις. Κάποιες φορές σου λείπει κάποιος τόσο πολύ που λες "δεν αντέχω άλλο, θα πεθάνω΄΄. Κάποιες φορές φοβάσαι και ανησυχείς για κάποιον που είναι μακριά σου και που αγαπάς τόσο πολύ που χρειάζονται εκατομμύρια καρδιές για να χωρέσουν αυτήν την αγάπη, που νομίζεις ότι η ζωή για ΄σένα δεν έχει πια νόημα. Πως το να ζεις μακριά του και το να μη ζεις είναι ακριβώς το ίδιο. Απλά δεν αντέχεις, πονάς. Πονάς και ο πόνος είναι αβάσταχτος. Και το μόνο φάρμακο είναι το να τον δεις, να τον αγγίξεις, να δεις τα μάτια του, το χαμόγελο του, να χαθείς στην αγκαλιά του, να νιώσεις τα απαλά χέρια του να περιτριγυρίζουν το κορμί σου και να μην σ? αφήνουν. Να μεθύσεις απ΄ τα φιλιά του τόσο που ν΄ ανοίγεις τα μάτια σου μόνο για να δεις τα δικά του. Να ακούσεις τη φωνή του, να μυρίσεις τ΄ άρωμα του κορμιού του και να κρατήσεις αυτή τη μυρωδιά σαν φυλαχτό. Να είσαι κοντά του, δίπλα του, να ξέρεις ότι είστε μαζί.

Τότε μόνο σταματάει ο κόσμος να γυρίζει γύρω σου. Είσαι σε έναν άλλον κόσμο, στον κόσμο των ερωτευμένων. Κι εκεί δεν φοβάσαι, δεν ανησυχείς, δεν πονάς, γιατί είσαι μαζί του. Και όταν είσαι μαζί του ό,τι κι αν συμβεί δεν σε νοιάζει... γιατί ξέρεις πως είσαι δίπλα του. Τον κρατάς απ΄ το χέρι, τον έχεις αγκαλιά και ξέρεις πως με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο όλα θα πάνε κατ΄ ευχήν.

Δεν ξέρω πως αλλά το ξέρεις...

Η αγάπη είναι περίεργη μπορεί να σε κάνει να λιώνεις από πόθο...
και την ίδια στιγμή να τρέμεις από θυμό.. ζήλια και φθόνο. Δεν γνωρίζει σύνορα δεν καταλαβαίνει από πρέπει και δεν πρέπει... μπορεί να κάνει τα αδύνατα δυνατά... φέρνει τα πάνω κάτω και υπόσχεται πολλά... μα λίγες κρατάει.
Μας τρέφει με όνειρα τα οποία λίγες φορές πραγματοποιεί... αυτό είναι η αγάπη...! είναι τόσο εύκολο στο στόμα να την πούμε μα τόσο δύσκολο στο κόσμο να τη βρούμε...
Και εγώ την βρήκα σε εσένα...

Ποτέ στη ζωή μου, δεν είχα φαναστεί ότι θα μπορούσα να αγαπήσω τόσο πολύ έναν άνθρωπο. Δεν ήταν η πρώτη ματιά, αλλά ένα εκατομμύριο μικρές λεπτομέρειες, που έκαναν το κάθε δευτερόλεπτο μαζί σου ξεχωριστό.
Πολλές φορές γελάσαμε, κλάψαμε, θυμώσαμε, αλλάξαμε... Με αποτέλεσμα η σχέση μας να γίνεται ολό και πιο δυνατή.. και δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο αλλά κάτι το διαφορετικό, κάτι το αλλιώτικο. Σου πρόσφερα απλόχερα την αγάπη μου, μοιράστηκαμε τις σκέψεις μας και τα προβλήματα μας και δε δίστασαμε να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας.
Εσύ, τους έδωσες αξία και μου έδειξες πόσο ωραία μπορεί να είναι η ζωή. Περάσαμε από πολλές δοκιμασίες και στεναχώριες όμως η αγάπη μας αντέχει! Μαζί σου έμαθα να εκτιμώ αυτό που έχω. Τώρα πια.. μια αγκαλιά κι ένα χαμόγελο σου, είναι αρκετά να με κάνουν να νιώσω υπέροχα και μοναδικά!
Σ'αγαπάω σπασικλάκι μου.....
εγώ...
μόνο...
τόσο...
όσο...
κανείς...
άλλος...

Τζααα... και το ονομα αυτού...Νικος!!!

Τον Νίκο τον είδα για πρώτη φορά (απο μακρυά) σε μια μεγάλη εκπαίδευση της εταιρίας στην οποία είμαστε. Άκουσα για ένα μεγάλο του κατόρθωμα που πέτυχε και τον θαύμασα... Κατάλαβα οτι έχει δύναμη και θάρρος..Ήθελα να τον γνωρίσω κι απο κοντά..

Ένα μήνα, σχεδόν, μετά μέσα σε μια σελίδα που είμαι γραμμένη, με βρήκε και μου μίλησε εκείνος. "Γεια σου..είμαι ο τάδε..." χάρηκα πάρα πολύ όταν κατάλαβα ποιος ήταν...

Η χαρά μου είχε κρατήσει για λίγο.. μέσα απο κάποιους διαλόγους μας μου έδωσε την εντύπωση ενός δύστροπου ανθρώπου.. μυστήριου, περίεργου..ιδιότροπου...

Δε μιλούσαμε και πολύ...Αραιά και που...

Ωσπου κάποια μέρα στο msn άρχισε να μου μιλάει πολύ. Ακαταπαυστα... Πετούσε βλακείες κι έπαιζε με τα emoticons. Νόμιζα οτι είχε πιει..οτι τα είχε χάσει. Άρχισε να μου πετάει κάποιες σπόντες...και την άλλη μέρα..και την επόμενη...

Μέσα απο σοβαρά αστεία άρχισα να τον "πλησιάζω" όλο και πιο πολύ. Ανυπομονούσα για την πρώτη μας συνάντηση. Ωσπου..δεν άργησε και να έρθει....

31/1/07 Σταθμός Οινόης..
Οποιος με έβλεπε εκείνη τη στιγμή, θα καταλάβαινε οτι η αμηχανία μου ήταν μεγάλη. Μπηκαμε στο αυτοκίνητο κι εγώ ήμουν σαν ένα άγαλμα..Απαντουσα σχεδον μονολεκτικα. Με φωνή που ίσα έβγαινε απο τις χορδές μου.

Πήγαμε πάνω στην Βαρυμπόμπη σε ένα μέρος που βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο. Ηταν μαγεία!!

Εννοείται οτι όσο περνούσε η ώρα τόσο εγώ χαλάρωνα...και αφηνόμουν στην αγκαλιά του και στα κάποια πρώτα χάδια του...

......
....
..
.

3 μήνες μετά...αφήνομαι με κλειστα τα μάτια σε οτιδήποτε... τον λατρεύω και είναι ό,τι πιο όμορφο μου έφερε η ζωή την καινούρια χρονιά!!

Καλως ήρθες καινούρια μου αγάπη...