Πόσο φοβάμαι...

Ενα αστέρι μακρινό λίγο φως απ΄τη ματιά σου
κι έχω τόσο ουρανό στην αγκαλιά σου
Πέφτει η νύχτα σιωπηλά κι όπως γέρνω στο κορμί σου
κλέβω λίγα σου φιλιά κι ορκίζομαι ξανά να ζω απ΄τη ζωή σου

Πόσο φοβάμαι αν όλα αυτά
που είσαι για μένα
δεν θα ΄σαι πια
πόσο φοβάμαι που δεν μπορώ
να σταματήσω το χρόνο εδώ
πόσο φοβάμαι το ξέρω είναι κουτό
μα πόσο σ΄αγαπώ

Ολα γύρω μαγικά δυο καρδιές μαζί μεθάνε
πίνοντας γουλιά γουλιά χρόνο ξεχνάνε
Κι όπως είναι πια αργά δυο κουβέντες ψιθυρίζεις
σ΄αγαπάω μου λες απλά κι έτσι αφήνεις τον ύπνο να σε πάρει

Πόσο φοβάμαι αν όλα αυτά
που είσαι για μένα
δεν θα ΄σαι πια
πόσο φοβάμαι που δεν μπορώ
να σταματήσω το χρόνο εδώ
πόσο φοβάμαι το ξέρω είναι κουτό
μα πόσο σ΄αγαπώ

Ο παραδεισος δε φτιαχτηκε για μας...

Μη, τ' αστέρια μη κοιτάς..
Μη, γι΄αγγέλους μη μιλάς..
Στις μεγάλες λεωφόρους που περνάς
η αγάπη κάπου κρύβεται για μας.

Μες στα δύσκολα εσύ να μου γελάς,
μες στα δύσκολα εσύ να με κρατάς,
με τον πόνο εσύ να μ' αγαπάς,
ο παράδεισος δεν φτιάχτηκε για μας..

Μη,στον ήλιο μη πετάς,
μη,στο άπειρο μη πας
Μες στο κόσμο,στα βαγόνια του μετρό
η αγάπη είναι εδώ που σ' αγαπώ..

Μες στα δύσκολα εσύ να μου γελάς,
μες στα δύσκολα εσύ να με κρατάς,
με τον πόνο εσύ να μ' αγαπάς,
ο παράδεισος δε φτιάχτηκε για μα

Αδιέξοδο??...

Ισως προς το παρον ναι, να έχουμε βρει ένα αδιέξοδο... όμως εγώ θα τον γκρεμίσω και αυτόν τον τοιχο που υψώθηκε μπροστά μας..

Μπορεί να δείχνω, άβουλη, "δυσκίνητη", και αναποφάσιστη όμως στο εχω ξαναπει οτι δεν είμαι... και στο έχω αποδείξει στο παρελθόν..

Αυτό θα κάνω και τώρα...θα αναλάβω ο,τι χρειάζεται...έστω και σιγά σιγά εγώ θα κατέβω..

Σου έχω πει αρκετές φορές οτι δεν κατεβαίνω για σένα, οτι θα το κάνω έτσι κι αλλιως...ίσως στην αρχη να το πιστευα, να ένιωθα οτι δε κατεβαίνω για σένα..όμως με το καιρό αυτό εξαφανίζεται απο μέσα μου...

Υπάρχουν κάποιοι λόγοι που θέλω να το κάνω..
*Να ξεφύγω απο εδώ, απο το παρελθόν μου και απο κάποια άτομα
*Να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή στεκοντας μόνη μου στα πόδια μου
*Να δοκιμαστώ και γιατί όχι να φάω τα μούτρα μου

Εχω λόγους και για τους δυο μας..
*Να ξυπνάω δίπλα σου (είναι το πιο ώραιο ξύπνημα, ό,τι ώρα και να είναι)
*Να κοιμάμαι στην αγκαλιά σου (ποτέ δε μ'εχεις ξυπνήσει για να τραβήξεις το χέρι σου στο οποιο κοιμάμαι πάνω του για ώρες...και ειδίκα όταν γυρνάς πλευρό και μ'αγκαλιάζεις..με κανεις και ανατριχιάζω απο συγκίνηση)
*Να σε βλέπω πως συγκρατιέσαι και δε μου φωνάζεις οταν σε νευριάζω.
*Να μου φωνάζεις κι εγώ να νιώθω σαν ένα μικρό παιδί που το τσάκωσε ο γονιός του να τρώει κρυφά σοκολάτα..

Και για πολλάαααα άλλα... που κάνουν τις μέρες μου, τις ώρες μου, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα δίπλα σου πραγματικό παραδεισο...

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μας "κρατάει" τώρα... αλλα να ξέρεις οτι δε θα το αφήσω να μας νικήσει τώρα!!

Σε καληνυχτώ... θα χωρίσουμε άλλη στιγμή...ΌΧΙ ΤΩΡΑ!!

Να κοιμηθούμε αγκαλιά...

Το είχα ακούσει στο Chris λίγο πριν φύγω για το σουαρέ και είμασταν "μαλωμένοι". Το άκουσα και σήμερα, λίγο μετά που έκλεισα την πορτά όταν έφευγες απο το σπίτι....

Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα
σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα
στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου
στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Με φοβίζει η ελπίδα...

Το εβγαλα!!!! Ναι το έβγαλα!!!! :):):):):)

Ξέρεις κάτι? Εχθες βγήκα με κάτι φίλες μου (θα σου πω γι αυτες απο κοντα... :) ) και οταν πήγα να τις βρω ήταν μαζί μου και ο Στέλιος.. (μη θυμώσεις!!! μετά απο το μονοήμερο ήταν και γυρίσαμε μαζί γιατι η καφετέρια που πήγαν τα κορίτσια ήταν κάτω απο το σπίτι του).. Μόλις έφυγε γύρισαν και είπαν κάτι γι αυτόν και μετά η Ευγενία με ρώτησε τι έγινε με σένα τελικά για το Σαββατοκύριακο και μόλις άρχισα να μιλάω με διακόπτει η Ειρήνη και μου λεει..

-Ρε Τασούλα, ξέρεις τι παρατηρώ.. οτι όταν μιλάς για τον Νίκο λάμπει το πρόσωπο σου...
-Αντε ρε συ.. αυτό μου είπαν οτι συνέβαινε για τον άλλον..
-Οχι!! Προχτες που μίλησες για τον άλλον, ήταν λες και μιλούσες για τον γείτονα σου..ενώ με τον Νίκο είσαι διαφορετικά..

Πω πω.. πάλι ρομπα έχω γίνει!!! χιχι... αλλά μου αρέσει να γίνομαι γι αυτόν τον λόγο ρόμπα!!!

Είναι ξημερώματα Κυριακής... 05:32π.μ... δε μπορώ να κοιμηθώ γιατί πονάει για άλλη μια φορά η καρδιά μου(κυριολεκτικά)..
Απο την άλλη με εχει πιάσει εκείνη η χαρά και η ανυπομονησία για να σε δω...
Φτου κι απ'την αρχή η αντίστροφη μέτρηση μέχρι να σε δω...
Αλλες 4 μέρες (δευτέρα-Τρίτη-Τετάρτη-Πέμπτη)
Την Κυριακή και τη Παρασκευή δε τις μετράω για να μου βγουν πιο λίγες οι μέρες...
Θα πάω να βγάλω εισητήριο..σήμερα κι όλας!!! Πριν πάω στο μονοήμερο, θα παω απο το σταθμό και θα βγάλω εισητήριο...
Καλά να περάσεις καρδιά μου...Συγνώμη για την τρυφερότητα μου, αλλα έτσι μου βγήκε...

Έχω να σε δω...σχεδον ενα μήνα...
Έχω να σε αγκαλιάσω...σχεδόν ένα μήνα...
Έχω να σε φιλήσω...σχεδόν ένα μήνα...

και να σου πω την αλήθεια, νιώθω χαμένη..

με τα λίγα και τα πολλά, κατάλαβα οτι φταίω μόνο εγώ τελικά...

εγώ ΜΟΥ φταίω, εγώ ΜΑΣ φταίω...

εγώ, εγώ και ΜΟΝΟ εγώ...

κι ας με αφήσεις..πάλι ΕΓΩ θα φταίω γι αυτό...

Σου μίλησα απότομα.. στο είπα, ξεσπάω στον καθένα..μάλλον είχε έρθει και η σειρά σου..

και τι κατάφερα?

Να κάνω μια συνενόηση άστα να πάνε...

Να κάνω μπάχαλο τη μέρα που κλείναμε 4 μήνες

(Ναι, εχθές κλείσαμε 4 μήνες)

Να χαλαστώ..

Και να ρίξω το φταίξιμο πάλι σε μένα..

Αλλα φοβήθηκα.. την ώρα που θα έπρεπε να σε δω...φοβήθηκα το χρόνο που θα περνούσα μαζί σου... αλλα θέλω να ξέρεις οτι δύο βράδια δεν είχα κοιμηθεί απο τη χαρά μου που θα ήμασταν μαζί ένα διήμερο...