Νικολάκη μου, είχα να γράψει πολυ καιρό και συνέχεια με ρωτούσες γιατί δε γράφω...Η απαντηση είναι οτι δεν ένιωθα την ανάγκη να γράψω κάτι...Οπως τώρα...

Απλά θέλω να σου πω ένα ευχαριστώ για πολλά πράγματα και να σου εκφράσω μια απορία που μου δημιουργήθηκε πριν μια ώρα περίπου...Αν μετάνιωσες ποτέ για τις ευκαιρίες που μου έδωσες να είμαι μαζί σου..

Κι επειδή τώρα τελευταία λόγω του καλού καιρού έχω νοσταλγήσει την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ και τους μεσημεριανούς αραχτούς καφέδες στην παραλία.... ας πω και μερικά τραγουδάκια....

Θα πάρω το αμάξι μου στη τσέπη χαρτζιλίκι

κι απόψε τα μεσάνυχτα θα ’ρθώ Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη είσαι μια, στον κόσμο δεν είν’ άλλη

Θεσσαλονίκη μου γλυκιά, που νάχει τέτοια ομορφιά

και τα δικά σου κάλλη

Θεσσαλονίκη μάγισσα, τραβάς σαν το μαγνήτη

Θεσσαλονίκη μάνα μου, γλυκιά Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη είσαι μια...

Θεσσαλονίκη είσαι όμορφη σ’ όλες τις γειτονιές σου

με τα γλυκά κορίτσια σου και τις παλιές γωνιές σου

*** *** *** *** *** *** ***

Είσαι το καμάρι της καρδιάς μου

Θεσσαλονίκη όμορφη γλυκιά

Κι αν ζω στην ξελογιάστρα την Αθήνα

για σένα τραγουδώ κάθε βραδιά

Ω, ω, ω, ω, όμορφη Θεσσαλονίκη

Ω, ω, ω, ω, τα μαγικά σου βράδια νοσταλγώ

Μέσα στα στενά σου τα σοκάκια

έζησα τις πιο γλυκές στιγμές

Καντάδες χίλιες νύχτες έχω κάνει

για όλες τις μποέμικες καρδιές

Ω, ω, ω, ω...

Πάντα με κρατάς στην αγκαλιά σου

Πάντα σε θυμάμαι και πονώ

Κι αν είμαι τώρα λίγο μακριά σου

με τον καιρό κοντά σου θα βρεθώ

Σε φοβάμαι...Άλλεσ φορές είσαι μια καταγάλανη θάλασσα, ήρεμη, γαλήνια κι άλλες φορές μοιάζεις με έναν ουρανό συννεφιασμένο, που κλείνει μέσα του όλες τις μπόρες και τους κεραυνούς, έτοιμος να ξεσπάσεις.
Σε φοβάμαι...είσαι τόσο εύθραυστος όταν σ'αγκαλιάζω σαν λενα νεογέννητο παιδί που φοβάσαι μη του κάνεις κακό απο την αγάπη σου, μα όταν συζητώ μαζί σου με τρομάζουν οι σκέψεις σου, αυτή σου η ωριμότητα που σε κάνει να μοιάζεις ατρόμητος, αήττητος έτοιμος να πάρεις τισ κααστάσεις στα χέρια σου.
Σε φοβάμαι..είσαι τόσο απρόβλεπτος.
Σε φοβάμαι...μέσα στην ηρεμία κρύβεις καλά ένα ξέσπασμα.
Υψώνεις τείχη γύρω σου...τους κλείνεις όλους απο έξω και μόνο τον εαυτό σου κρατάς. Και αυτόν πάλι τον κρατάς με δυσκολία.Λύγισε κι αυτός...μερα με τη μέρα όλο και πιο πολύ.
Μπήκε κι η 'ανοιξη...δεν λεχει χρώματα, μυρωδιές, ομορφιές.Ασπρόμαυρη...όπως εσένα.

Σε φοβάμαι εαυτέ μου...σ΄έχω χάσει γι αυτό και φοβάμαι!!

Στον Νικολάκη μου...

Ανάβω ένα τσιγάρο
απ’ τα απαγορευμένα
πάντα το σκασιαρχείο
αγαπούσα πιο πολύ
ανάβω κι άλλο ένα τσιγάρο.

Στη δουλειά και στο σχολείο
στης αγάπης την αρένα
μια απόδραση ζητούσα
και μια άτακτη φυγή,
ώσπου φάνηκες εσύ!

Πήραν φόρα οι μελωδίες
και του έρωτα οι χημείες
και γεννήθηκαν τραγούδια
για ένα όμορφο παιδί
που ούτε το 'χα φανταστεί.

Είναι τώρα που μετράμε
κάπου δυο δεκαετίες
και κανένας πια δε θέλει
να το σκάσει από κει,
φτάνει δίπλα να είσαι εσύ.

Σε μιαν ανάσα
τόσα χρόνια τα χωράω
τα φιλιά σου κι όσες γράψαν μουσικές,σε μιαν ανάσα ...
Σε μιαν ανάσα, ότι έγινα σε σένα το χρωστάω
στο χρωστάω κι ο δειλός
δε το ξεστόμισα ποτέ.

Κι αν καμιά φορά με πιάνουν
κάτι ανόητες μανίες
και τα κάνω άνω κάτω
και τραβάω το σκοινί
του σκορπιού μου το κεντρί.

Βγάζω ,μάτια μου, ισόβια
σε κρυμμένες μου φοβίες
μη ξυπνήσω κάποια μέρα
κι έχεις εξαφανιστεί
μια ζωή χωρίς ζωή.

Σε μιαν ανάσα
τόσα χρόνια τα χωράω
τα φιλιά σου κι όσες γράψαν μουσικές, σε μιαν ανάσα...
Σε μιαν ανάσα, ότι έγινα σε σένα το χρωστάω
στο χρωστάω κι ο δειλός
δε το ξεστόμισα ποτέ. (δις)

Κλεμμένες ζωές...

Ζω τη ζωή που θα έπρεπε να ζει μια άλλη κοπέλα...ίσως να ήταν γραφτό να γίνει έτσι..όμως εγώ πολλές φορές δε το αποδέχομαι. Νιώθω οτι οι μερικές στιγμές ευτυχίας που έχω, τις έχω αρπάξει απο κάποια άλλη ψυχή.

Σίγουρα θα ήταν, αν ζουσε, σε καλύτερη κατάσταση απο μένα...θα είχε στρώσει τη ζωή της..και θα είχε και το ιδανικό σπίτι...ίσως όμως και να μην ήταν έτσι όπως τα λέω...κανείς δε μπορεί να ξέρει.

Δε ξέρω πολλά πράγματα για εκείνην...κι ούτε με νοιάζει να μα΄θω παραπάνω απο αυτά που ξέρω...ήταν ένα κορίτσι που χαμογελούσε συνέχεια..και είχε θάρρος και θράσος,ήταν δραστήρια, κι έκανε ένανάνθρωπο χαρούμενο...

'Ερχονται στιγμές που οι σκέψεις και μόνο γι αυτήν την κοπέλα με στοιχειώνουν, με τρομάζουν...ψάχνω να βρω διεξόδους και τρόπους και λύσεις σύμφωνα με αυτά που ξέρω, χωρίς όμως να θέλω να πέσω σε μια παγίδα να της μοιάσω...και δεν γίνεται και ούτε θέλω να της μοιάσω...αλλά κάποια πράγματα που έκανε και που της άρεσαν (γιατί αλλιως δε θα τα έκανε), μου αρέσουν και μένα...και ο μόνος λόγος που δε τα κάνω, είναι για να μη νομίσει κανείς οτι προσπαθώ να τη μιμηθώ, για να καταφέρω κατί παραπάνω απο αυτό που έχω καταφέρει ήδη...

Είναι δύσκολο να προσπαθεις να προσαρμοστείς σε μια ζωή και να την κάνεις να μη φαίνεται...κλεμμένη.

Θα προστεθούν κι άλλοι παράγραφοι...

Μίνι blogική χρυσή ευκαιρία...

Ζητάω να μου προτείνετε...
1)Αισθητικό (Για αποτρίχωση είτε με laser είτε την κλασσική κι επώδυνη μέθοδο του κεριού)
2)Κομμωτή-τρια (που να βάζει τρέσες στα μαλλιά)
3)Ψυχολόγο (κατα προτίμηση γυναίκα και όχι πολύ μεγάλη σε ηλικία)
4)Ράφτρια (Για να πηγαίνω τα παντελόνια μου για κόντεμα..... Υ.Γ Α ρε μάνα...όλο τον πλούτο, αλλού βρήκες να μου τον δώσεις...δε μου το έδωσες σε ύψος!!)

Παρακαλείσθε, όσοι βοηθήσετε στην έρευνα μου, να μου λέτε και πάνω κάτω τιμές καθώς επίσης να φροντίσετε να είναι στα βόρεια προάστια.. (ακόμα δε μπορώ να κινηθώ σε όλο το λεκανοπέδιο.... )

Ευχαριστώ πολύ!!!

Μου λένε πολλές φορές οτι είμαι προλητπική....Ε ναι λοιπόν είμαι!!!

Απο την πρώτη στιγμή που μπήκαμε σε αυτό το σπίτι...όλα μας πάνε στραβά..Λίγο άρχισαν να στρώνουν τον τελευταίο μήνα...αλλα δε μου έφτανε μόνο αυτό..Ήθελα να είμαστε καλά σε όλους τους τομείς...Γι αυτό λοιπόν κι εμείς....πέρνουμε τις βαλίτσες μας και σας χαιρετάμε (*Για σένα το λέω αυτό παππού)

Βρήκαμε καινούριο σπιτάκι...μεγαλύτερο, ομορφότερο....

με 2 μπάνια... Αμεεεε...γιατί να κάθομαι και να πιέζομαι για το πότε θα τελειώσω το μπανάκι μου (με τα αιθέρια έλαια) και να έχω απο έξω τον Ν, να μου λέει "Αντε τελειώνεις...?"

με 2 υπνοδωμάτια....το ένα θα το κάνουμε γραφείο....όχι που θα κάτσω να στριμώξω (όπως τώρα) σε ένα σαλόνι, καναπέ και γραφείο μαζί....

με μια ΓΑ-ΜΑ-ΤΗ κουζίνα...που έχει πολλά και λειτουργικά ντουλάπια....όχι σαν και αυτά που στριμωχνα τα μπισκοτάκια μου στα γωνιακά ντουλάπια και δυσκολευόμουν σε ώρες υπογλυκαιμίας να τα βγάλω....

βεράντα (καλά μη φανταστείτε και υπερβολικα μεγάλη) με μία μεγαααααλη ζαρντινιέρα για να βάλω λουλουδάκια που μου αρέσουν...και βλέπεις σχεδόν όλη την Αθήνα...!!
όχι σαν τώρα που απο τη μία πλευρά είναι ακόμα με τσιμέντο (σα να ζώ σε παλιές αυλές δεκαετίας του 60 ακόμα με τα χαμόσπιτα, και απο την άλλη δε μπορείς να βγεις γιατί έχει φασαρία) και βλέπεις σχεδόν όλη την Αθήνα...!!

Με ένα σαλόνι, που χωρίζεται απο την κουζίνα με πάσο...είναι μακρόστενο, χωράει τον υπέροχο (για μένα) καναπέ που *"κλείσαμε" εχθές στις 10 το βράδυ...τζάκι (για ρομαντικά βραδάκια)

Με κλειστό γκαράζ για να μη μας παραβιάζουν το αυτοκινητάκι μας, (όπως έγινε πριν 2 βδομάδες), αλλα και να βάζουμε τα ποδήλατά μας.

Η πολυκατοικία έχει ασανσέρ (ευτυχώς γιατί δε θα άντεχα άλλο ανεβοκατέβασμα και φόρτωμα στις σκάλες σα το γαιδούρι για να ανεβάσω τα ψώνια)

Με μεγάλη είσοδο και διακοσμημένο κηπάριο...και δεν εννοώ τα μηχανάκια του Παύλου...

Πετάω στον 7ο ουρανό....ή μάλλον καλυτερα ...στον 6ο όροφο!!!!

Αντε επιτέλους...μπας και φύγει αυτή η γρουσουζιά που μας έπιασε με το που μπήκαμε σε αυτο που είμαστε τώρα...

Θα ήθελα να ευχαριστήσω...
Την μούχλα, που εμφανίστηκε σε αυτό το σπίτι(αν και το αέριζα κάθε μέρα απο το πρωί μέχρι το μεσημέρι) και μας έκανε να πάρουμε την απόφαση για να φύγουμε...
*Τον παππού(νοικάρης), που κατάντησε κουραστικός και σπαστικός....
Τη μαμά μου, που δε μου μιλάει εδώ και μιάμιση βδόμαδα κι έτσι μου έδωσε αφορμή να κάτσω, να ψάξω σπίτι και δουλειά...και να κάνω την επόμενη βδομάδα την μετακόμιση
Τις εταιρίες που έχουν βαφές για τους τοίχους γιατί μου δίνουν την ευκαιρία να δημιουργήσω στο καινούριο σπίτι (το παλιό το έχει επιμεληθεί ο Ν)
*Τον τύπο που μας άνοιξε εχθές το βράδυ το μαγαζί στις 10 η ώρα (για μια ερώτηση μπήκαμε, με καναπέ βγήκαμε)

Αναμείνατε φώτος απο παλιό και νέο σπίτι λίαν συντόμως...

Τη θλίψη απ' τα μάτια μου να πάρεις
και να τη ρίξεις στου πελάγου το βυθό
κι αν τύχει μες σ'ανέμους να χαθώ
μη μ'αρνηθείς, μη μ'αποπάρεις

Το πιο ακριβό σου χάδι να μου δώσεις
κι αν η λαχτάρα σου κουρσέψει το κορμί
αιτία, πρόφαση να γίνει κι αφορμή
ποτέ μη μ'αρνηθείς, μη με προδώσεις

Σύννεφα του γυαλού θε ν'αρματώσω
θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω
Σύννεφα του γυαλού θε ν'αρματώσω
θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω
θα'μαι στο πλάι σου.....

Την πιο βαθιά ανάσα μου να νιώσεις
σαν άρωμα φερμένο απ'τη βροχή
κι αν γίνει τ΄όνειρο ταξίδι και ευχή
που αγάπησες πολύ, μη μετανιώσεις

Ό,τι αγαπώ... είναι η ζωή που χουμε ζήσει μαζί...
και ας μην θυμάσαι τώρα τίποτα εσύ
Δε θα ξεχάσω εγώ...
Ότι ζητώ... είναι κρυμμένο σε ότι πήρες μαζί...
Μα όσα παράτησες κοντά μου εσύ
δε θα πειράξω εγώ...

Και θα μαι εδώ
μ' ένα παράπονο που πάει μακριά
και κουβαλάει την δική μου σκιά
μες στον δικό σου βυθό
Και θα μαι εδώ
γεμάτος όνειρα, γεμάτος φιλιά
να περιμένω μια δική σου αγκαλιά
για λίγο να αναστηθώ
μες στον δικό σου βυθό...

Ότι μισώ... είναι όσα αφήσαμε στην μέση μαζί...
Αυτά που έσβησες απότομα εσύ
και τα προσέχω εγώ...
Ότι κοιτώ θυμίζει όσα έχουμε κάνει μαζί
και άλλα τόσα που θα κάνεις εσύ

χωρίς να μάθω εγώ...

Να'ταν η απόσταση γυαλί...

Άλλο ένα βράδυ που είμαστε μακρυά...και πως να περάσει...
Είναι το τρίτο συνεχόμενο βράδυ που ξενυχτάω για να ετοιμάσω το δώρο σου για την επέτειο μας... Ήδη το ένα μέρος το έχω τελειώσει...αυτό θα το δεις πριν την Πέμπτη...το άλλο όμως...ίσως να είναι και το καλύτερο....

Έλα για λίγο να σε δω και ύστερα φεύγεις πάλι

είναι η βραδιά μεγάλη και εγώ μονάχος δεν μπορώ

Είμαι εδώ και είσαι εκεί, χιλιόμετρα και μίλια

Μέχρι τα δυο σου χείλια μοιάζει ο κόσμος φυλακή

Να ’ταν η απόσταση γυαλί με μια να το σπάσω

Να’ ταν η απόσταση γυαλί με μια να το σπάσω

Να ’ταν η απόσταση γυαλί με μια να το σπάσω

και ούτε μια στιγμή να μην σε ξαναχάσω, να μην σε ξαναχάσω

Να ‘ταν η απόσταση γυαλί

Έλα για λίγο να σε δω, το άδειο μου κρεβάτι

Σαν έρημο παλάτι, χωρίς βασίλισσα και εγώ

Είμαι εδώ και είσαι εκεί, χιλιόμετρα και μίλια

Μέχρι τα δυο σου χείλια μοιάζει ο κόσμος φυλακή