Χριστούγεννα χωρίς εσένα...

Δέντρα στολισμένα στους δρόμους
στις βιτρίνες,στρίβω μια γωνία
βιαστικά
Ολα μου θυμίζουν τις μέρες μας
εκείνες,που μές στο κρύο μ΄είχες
αγκαλιά

Τα Χριστούγεννα χωρίς εσένα
δεν είναι πια γιορτή
αναμνήσεις απ΄τα περασμένα
μου καίνε τη ψυχή
Μακάρι να γινόταν έστω
μόνο μια στιγμή
τα Χριστούγεννα να ήμασταν
μαζί

Εξω από το σπίτι,στέκομαι για λίγο
φτιάχνω μες στο χιόνι μια καρδιά
κι έτσι όπως νυχτώνει φοβάμαι πως τελειώνει
κάθε μου ελπίδα να σε δω ξανά

Τα Χριστούγεννα χωρίς εσένα
δεν είναι πια γιορτή
αναμνήσεις απ΄τα περασμένα
μου καίνε τη ψυχή
Μακάρι να γινόταν έστω
μόνο μια στιγμή
τα Χριστούγεννα να ήμασταν
μαζί

Αφιερωμένο, σε αυτόν που με τη φυγή του μαύρισε τις ωραιότερες μέρες του χρόνου (τον μπαμπά μου)

Χρυσός και ασήμι αγρίμι μεσ' στη νύχτα
ουρλιάζεις δυνατά
δακρυά σου στα μαλλιά μου τα γέλια σου χαρά μου
μα μου στερείς κι αυτά
ποιός να 'ναι ο λόγος που ένας θαρραλέος να κλαίει τόσο πολύ
ποιά να ' ναι η αιτία που αντί να λες αστεία
ξεσπάς παντού μ' οργή

Δείξε μου τον τρόπο
κι αν θέλει κι άλλο κόπο
εγώ θα προσπαθώ
μόνο θέλω ακόμα
απ' το δικό σου στόμα
ν' ακούσω σ' αγαπώ

Πιάνω ένα τόνο ίσως να 'ναι το μόνο
που με πάει μακρυά
λέω μια λέξη χιονίσει είτε βρέξει
το μέλλον με κοιτά
θέλω να ζήσω μα αν δεν σ' αγαπήσω
δεν ξέρω αν θα μπορώ
θέλω να υπάρχω φιλία μαζί σου να' χω
για πολύ καιρό

Δείξε μου τον τρόπο
κι αν θέλει κι άλλο κόπο
εγώ θα προσπαθώ
μόνο θέλω ακόμα απ' το δικό σου στόμα
ν' ακούσω σ' αγαπώ

Ξαναχτίζω την ελπίδα πάλι από την αρχή

Όσα μου ‘ταξαν τα έπνιξε στο πέρασμα η βροχή

Όσα όνειρα είχα κάνει μου τα έκαψ’ η φωτιά

Τη Δευτέρα ξεκινάω απ’ την αρχή άλλη μια φορά

Δε θα γυρίσω πίσω μου
δε θα γυρίσω να σε δω
μες το σκοτάδι θα χαθώ
κι ούτε ένα αντίο δε θα πω
και έτσι δε θα σε δω αν κλαις
ξέρεις τον τρόπο να με καις
νομίζω πως και συ το θες
να μη γυρίσουμε στο χθες

Άμα θα δω κάποιο γνωστό
δε θα ρωτήσω δεν θα πω
αν ξέρει κάτι αν σε 'χει δει
δε θα μου καίγεται καρφί
ούτε και θα παραδεχτώ
πως σ' αγαπώ αλλά θα πω
τι σχέση έχω εγώ μ' αυτή
ήταν μια φίλη μου απλή.

Όταν θα έρθει το πρωί
αν είναι μέρα βροχερή
αν κάτι νοιώσεις στο λαιμό
κάποιο παράπονο πικρό
μη με ζητήσεις να με δεις
μόνο να κάτσεις να σκεφτείς
πόσο στ' αλήθεια μ' αγαπάς
πρέπει να μάθεις να ξεχνάς.

Κουτό-λογα (1)

Και φτάνει εκείνη η στιγμή που νιώθεις οτι ο μόνος σύμμαχος είναι ο εαυτός σου..Ακόμα κι εκείνα τα άτομα στα οποία σαν παιδί στήριζες την ασφάλεια σου και τους εμπιστευόσουν ασυνείδητα τη ζωή σου σου στρέφουν την πλάτη και σου φέρνουν δυσκολίες...
Και υπάρχουν οι στιγμές που περιμένεις σε έναν σταθμό το τρένο της επιστροφής και σε πνίγει το παράπονο και τα πολλά "γιατί"..

Γιατί το να θες να κάνεις κάτι δικό σου,το οποίο στο κάτω κάτω ρε αδερφέ σου αρέσει, το γουστάρεις, σε ζωντανεύει, να δυσαρεστεί τους κοντινούς σου?
Γιατί να πρέπει να θυσιάζεις τη δική σου ευτυχία, για να κάνεις τους άλλους χαρούμενους?
Γιατί να μη μπορείς να τους πας κόντρα ωστε να μη σου πουν οτι είσαι εγωιστής/τρια και οτι κοιτάς την πάρτη σου..?
Γιατί να πρέπει να καταλαβαίνεις μόνο εσύ τα συναισθήματά τους και να τα αποδέχεσαι και όταν τους ζητάς να μπουν λίγο στη θέση σου να μην το κάνουν ούτε στο απειροελάχιστο?
Γιατί όταν τους λες τα όνειρα σου, τα θέλω σου, τις προσδοκίες σου, οτι θες να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου να σε κοροιδεύουν με τον τρόπο σου και να σου έχουν έτοιμη την απάντηση που έχουν εύκολη οι μεγάλοι στο στόμα τους "Είσια μικρός/ή ακόμα." "Τώρα εσύ τα βλέπεις έτσι γιατί είσαι ενθουσιασμένος/η απο αυτή τη σχέση" και τα υπόλοιπα χαζά που βρίσκουν σαν δικαιολογίες.

Να δεχτώ μέχρι κάποιο βαθμό το γεγονός οτι η μαμά μου φοβάται το να είμαι μακρυά της (500χλμ)..και είναι και λογικό έως ένα σημείο...
Να δεχτώ (και πάλι μέχρι ένα οριο) το γεγονός οτι είμαι μικρή...
Να δεχτώ το οτι έχει κάποιο πρόβλημα υγείας (όπως και πολλοί άλλοι γονεις) με την πίεση της..

Δε μπορώ όμως να δεχτώ την απαιτήτική της φωνή, όταν με παίρνει τηλ και με ρωτάει "Πότε θα έρθεις απο Αθήνα"
Δε μπορώ να δεχτώ το οτι δε με καταλαβαίνει..
Δε μπορώ να δεχτώ το οτι δε μ'αφήνει ούτε καν να δοκιμάσω και να της αποδείξω οτι εγώ μπορω..
Δε μπορώ να δεχτώ το οτι προκειμένου να είναι εκείνη ήσυχη και να μη με χάσει, προτιμάει να χάσω εγώ έναν άνθρωπο που σημαίνει πολλά για μένα..
Δε μπορώ να δεχτώ οτι στα σημερινά χρόνια, υπάρχουν μανάδες που θα αρνηθούν κάποιες ευκαιρίες που δίνονται στα παιδιά τους, προκειμένου να τα έχουν απο κοντά τους..

Έχω φτάσει πολλές φορές σε σημείο να σηκώσω το τηλ και να πω στον ανθρωπο μου "Ερχομαι για να μαζέψω τα πραγματά μου και τέλος".
Εχω φτάσει πολλές φορές να σκεφτώ να γυρίσω στον πρώην μου μόνο και μόνο επειδή δέχομαι πιέσεις απο τον ίδιο στην ιδιωτική μου ζωή, και επειδή τον συμπαθεί η μάνα μου.. Και δε θα το κάνω για να τους χαρωποιήσω και τους δύο αλλα και γιατί δεν φταίει ο άνθρωπος που είναι μαζί μου τώρα να τραβάει , ο,τι τραβάει.

Πότε πρέπει το παιδί να βάζει και τα δικά του όρια σε ο,τι αφορά τη ζωή του?

Γιατί να πρέπει κάθε φορά που είναι να φύγω απο Αθήνα να σκέφτομαι πότε και ΑΝ θα ξαναγυρίσω...και ΠΩΣ...

Πόσο ακόμα να αντέξω αυτόν τον ψυχολογικό πόλεμο..

Πότε θα φτάσει εκείνη η στιγμή που θα λυγίσω τόσο πολύ ωστε να μαζέψω τα πράγματα μου και να τα φέρω πίσω?

Γιατί αυτά τα Χριστούγεννα να μην είναι όπως τα ονειρεύτηκα?

Γιατί να νιώθω ξένη στο ίδιο μου το σπίτι και να θέλω να ξημερωβραδιάζομαι στο σπίτι της φίλης μου της Μαρίας επειδή πολύ απλά εκεί υπάρχουν άτομα που με καταλαβαίνουν;

Γιατί να μη μπορώ να κοιμηθώ ένα βράδυ- ενώ είμαι στην Αθήνα- με την ησυχία μου..και να μη φοβάμαι κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνό μου, μήπως είναι η μάνα μου..

Γιατί στα 22 μου η ζωή μου κατευθύνεται και να ορίζεται απο ένα πρόσωπο που την λέμε..Μάνα, μητέρα, μαμα....

la plage de Saint Tropez

Να και ένα τραγουδάκι που το άκουγα πολύ καιρό αλλά δεν ήξερα πως το λένε...το ξετρύπωσα μέσα απο τα mp3 του αδερφού μου..

Μου φτιάχνει τη διάθεση...

We drink tea for two
The sky is blue and I love you
It's in your eyes you love me too
Where it never rains
We take a shower of champagne
Let's dance away let's go insane

Crying when I empty
My last bottle of chablis
I'll survive the winter of Paris

Car à la plage de Saint Tropez
A summer day I meet you there
I take your hand I say mon chere
And we're in love
Cars a la plage de Saint Tropez
We have a dirty love affair
And there is musique in the air
When we're in love

We drink lemonade
At the casino we get paid
Attend a midnight masquerade
Playboys on the run
We meet Khashoggi with a gun
They say the two of us are one

Crying when I empty
My last bottle of chablis
I'll survive the winter of Paris

Car à la plage de Saint Tropez
A summer day I meet you there
I take your hand I say mon chere
And we're in love
Cars a la plage de Saint Tropez
We have a dirty love affair
And there is musique in the air
When we're in love

Crying when I empty
My last bottle of chablis
I'll survive the winter of Paris

Car à la plage de Saint Tropez
A summer day I meet you there
I take your hand I say mon chere
And we're in love
Cars a la plage de Saint Tropez
We have a dirty love affair
And there is musique in the air
When we're in love

Car à la plage de Saint Tropez
La la la la la la la la
La la la la la la la la
La la la la

Car à la plage de Saint Tropez
La la la la la la la la
La la la la la la la la
La la la la

Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους


Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Όλο το βράδυ σαν σκυλί σε καρτερώ
Το ρημαγμένο μου κορμί να ζωντανέψεις
Κόντρα στο ψέμα σου παλεύω με τις λέξεις
εισ' ένας διάβολος, είσ' ένας διάβολος
Με την αγάπη μου σου κάπνισε να παίξεις
είσ' ένας διάβολος που ροκανίζει το φτωχό μου το μυαλό

Σκαρφαλωμένη στο ψηλό σου το σκαμνί
το φιλντισένιο σου τσιγάρο σ' ένα τάσι
σ' όποιον νομίζεις πως μπορεί να σε χορτάσει
το μάτι παίζεις, το μάτι παίζεις
κι όταν στο σώμα σου γυμνός θα ξαποστάσει

σαν αμαζόνα του λογχίζεις το κορμί
Ω! Πως φοβάμαι τον ψηλό με τα γυαλιά
Υπνωτισμένος σε κοιτούσε χίλια βράδια
Λεφτά και ρούχα ξεφορτώθηκε στα ζάρια
Για το χατήρι σου, για το χατίρι σου
Από τα κρύσταλλα του νου ως τα σκοτάδια

Απογειώθηκε και μπήκε σε τροχιά
Μα όμως πρόσεξε κι εσύ να μη βρεθείς
Στην εξορία που με δίκασες να ζήσω
Πόρτες θα κλείνουνε καθώς θα μένεις πίσω
Χωρίς αγάπη, χωρίς αγάπη
Τα ανεξίτηλα σημάδια σου θα σβήσω
Σα χαλικάκι μες στο ρεύμα θα χαθείς

Ο μ' αγαπάς κι η σ' αγαπώ
σ' ένα κρεβάτι είναι κρυμμένοι
κι αγκαλιασμένοι έχουν σκοπό
να μείνουν έτσι εκεί χωμένοι
στόμα με στόμα κολλημένοι

Μέρες και νύχτες μήνες χρόνια
ώσπου πια γέροι στα εκατό
να ξεψυχήσουν ξαπλωμένοι
σφιχτά-σφιχτά αγκαλιασμένοι
να δίνουν να δίνουν ξαφνικό φιλί

Ένα αγγελούδι τους ταΐζει
τους πλένει και τους ξεσκονίζει
μα ο μ' αγαπάς κι η σ' αγαπώ
δεν βρίσκουνε καθόλου ώρα
δεν σταματούν ποτέ πια τώρα
γιατί έχουν στόχο και σκοπό χίλια φιλιά
κάθε λεπτό κάθε λεπτό

Ο μ' αγαπάς κι η σ' αγαπώ
εχουν πεθανει πια απο χρονια
και στο κρεββατι αγκαλιασμενοι
εχουνε μεινει ξεχασμενοι
στομα με στομα κολλημενοι

Μα δεν τους βλέπει ανθρώπου μάτι
γιατί είχαν κρύψει το κρεββάτι
για να μπορούνε κάπου-κάπου
ξεφεύγοντας που του θανάτου
να δίνουν να δίνουν ξαφνικό φιλί

Θα ’θελα να ’ξερα τουλάχιστον που πας

πώς είναι τώρα δίχως τη δική μου αγάπη

Πώς είναι όταν στο σπίτι σου γυρνάς

και ψάχνεις να πιαστείς ξανά από κάτι

Μονάχη σου διαλέγεις τι θα πεις

μονάχη σου διαλέγεις τι θα κάνεις

Ακόμα μια φορά αν το σκεφτείς

για μένα δεν μπορείς να αμφιβάλλεις

Για 'σένα λιώνω μια ζωή, για 'σένα λιώνω

μη με αφήνεις στη βροχή γιατί παγώνω

Κι αν δε με παίρνεις αγκαλιά εγώ θυμώνω

για σένα μένω στη ζωή, για σένα μόνο

για σένα μόνο

Θα ’θελα να 'ξερα τουλάχιστον τι θες

έτσι που κάνει η ματιά σου ένα γύρο

Να με κοιτάξεις, μια κουβέντα να μου πεις

να με φωνάξεις και στον ώμο σου να γύρω

Αβάσταχτο να βρίσκεσαι αλλού

αβάσταχτο να είσαι μακριά μου

Κι αν χάθηκαν τ’ αστέρια από παντού

να έρθεις να σου φτιάξω εγώ δικά μου

Δεν θέλω κανείς να μου σταματήσει τη φόρα που έχω πάρει..

Δε θέλω κανείς να μου σταματήσει το όνειρο..

Δε θέλω κανείς να μου το κλέψει..

Θέλω ν' αλλάξεις το εισιτήριο

μ' έπιασαν πάλι οι μοναξιές μου

Ποιο είναι το θέμα σου το κύριο

μείνε και σήμερα και πες μου

Στης αγκαλιάς σου το μυστήριο

ανακαλύπτω τη φωτιά μου

Άλλαξε τώρα το εισιτήριο

κι έλα στη θέση τη δικιά μου

Είναι η ζωή μικρές στιγμές και τίποτ' άλλο

μείνε και το αίσθημά μου δες που είναι μεγάλο

Είναι η ζωή μόνο στιγμές και δεν μπορώ να σταματήσω

να ονειρεύομαι. Δε μπορώ να σταματήσω

να ονειρεύομαι. Σ' ονειρεύομαι

Θέλω ν' αλλάξεις το εισιτήριο

να μην πετάξεις χωριστά μου

Το αυριανό θα 'ναι μαρτύριο

χωρίς τα μάτια σου μπροστά μου

Αυτα είναι κάποια απο τα εισητήρια που έχω βγάλει εδώ κι ένα χρόνο..είναι όλα Θεσσαλονίκη-Αθήνα κι επιστροφή...
Οσο για το τραγούδι, το ακουγα το πρωί πριν φύγω απο το Chris..

When i need you..

When I need you
Just close my eyes and I'm with you
And all that I so want to give you
It's only a heart beat away

When I need love
I hold out my hands and I touch love
I never knew there was so much love
Keeping me warm night and day

Miles and miles of empty space in between us
A telephone can't take the place of your smile
But you know I won't be traveling forever
It's cold out, but hold out and do like I do

When I need you
Just close my eyes and I'm with you
And all that I so want to give you babe
It's only a heartbeat away

It's not easy when the road is your driver
Honey, that's a heavy load that we bear
But you know I wont be traveling a lifetime
It's cold out but hold out and do like I do
Oh I need you

When I need you
I hold out my hands and I touch love
I never knew there was so much love
Keeping me warm night and day

When I need you
Just close my eyes and I'm with you
And all that I so want to give you
It's only a heart beat away

Ασε με ουράνιο τόξο να σε πω..

Και πάνω που έλεγα να κλείσω τα μάτια μου να ξεκουραστώ...μιας και είχα αλλες 4 ώρες ταξίδι..τσουπ κοίταξα έξω απο το παράθυρο και είδα κάτι που με ενθουσίασε...και με ξύπνησε!!

...Ένα ουράνιο τόξο.

Απο μικρή μου άρεσαν πάρα πολύ. Θυμάμαι πότε είδα το πρώτο ουράνιο τόξο στη ζωή μου. Ηταν στην Ειδομένη σε ηλικία 4 ετών. Ηταν τόσο ωραίο!!!

Καθώς το κοιτούσα, και απολάμβανα τη θέα, ερχόντουσαν στο μυαλό μου διάφορες σκέψεις..

Σκέψη Νο1
Τι όμορφο που είναι...!!!

Σκέψη Νο2
Ατμοσφαιρικό, οπτικό φαινόμενο, το ουράνιο τόξο, που προκαλείται από την ανάκλαση, διάθλαση και ανάλυση του ηλιακού φωτός, όταν αυτό πέφτει σε μικρές σταγόνες βροχής. Το ουράνιο τόξο μπορεί να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια βροχής σ’ ένα τόπο μπροστά από έναν παρατηρητή, όταν πίσω του βρίσκεται ο ήλιος ή σ’ ένα καταρράκτη, ή ακόμη στην εργασία του ραντίσματος

Σκέψη Νο3
Απο που ξεκινάει και που καταλήγει;

Σκέψη Νο4
Απο τη στιγμή που λέγεται τόξο, γιατί εγώ ποτέ ως τώρα όσες φορές και να είδα, δεν είδα τόξο, αλλα μια πολύχρωμη λωρίδα η οποία χάνεται στα σύννεφα;

Σκέψη Νο5
Πόσο κρατάει ένα ουράνιο τόξο;

Σκέψη Νο6 Πως γίνεται ενώ το κοιτάω να μου δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα και να με γεμίζει αισιοδοξία;

Το κοιτούσα περίπου 20 με 30 λεπτά... το θεώρησα ένα πολύ καλό σημάδι έπειτα απο κάποιες περιπέτειες και στεναχώριες που έχω τον τελευταίο καιρό. Αναθάρρεψα..

Και όπως το παρατηρούσα και το έβγαζα και φωτογραφίες...είδα τελικά οτι είναι όντως τόξο. Εχει αρχή και τέλος!!! Όπως και όλα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος. Όπως και τα προβλήματα...

Έτσι και τα δικά μας προβλήματα... μπορεί τώρα να βρίσκονται στην κορυφή του τόξου..αλλα πέρνουν την κατηφόρα...τελειώνουν!! Ναι τελειώνουν. Και βγαίνει ο ήλιος μετά την βροχή..πάντα είναι κρυμένος πίσω απο τα σύννεφα, αλλά όταν αυτά φύγουν, εμφανίζεται..και μας χαμογελάει!!!

Στο ουράνιο τόξο, λείπει το πορτοκαλί το χρώμα. Ή μπορεί να υπάρχει αλλά να μη το διακρίνουμε εμείς... Εμείς το έχουμε!! Στον τοίχο...και δε θέλω να ξαναβαφτεί άσπρος ο τοίχος!!

Το ουράνιο τόξο κρατάει μέχρι να διαλυθούν οι υδρατμοί απο την ατμόσφαιρα..τα προβλήματα διαρκούν μέχρι να διαλυθούν οι άσχημες σκέψεις απο το μυαλό μας.

Κανείς δε μπορεί να το κρατήσει στα χέρια του, όπως και κανείς δε μπορεί να φυλακίσει τα όνειρα μας.

Το τόξο, εκτείνεται σε έναν πολύ μεγάλο και ανοιχτό χώρο... όμως πολλά μεγάλα όνειρα μπορούν να φιλοξενηθούν σε ένα μικρό σπίτι.

Το κοιτάς και ξεχειλίζεις απο αισθήματα...σε κοιτώ και ξεχειλίζω απο αγάπη.

Έχει όλα τα χρώματα...κι εσύ με κάνεις να έχω όλα τα συναισθήματα.

Το χάζευα σα μικρό παιδί...σ'αγαπάω σαν μικρό παιδί.

Μπήκαμε σε ένα τούνελ και όταν βγήκαμε, δε το βρήκα. Μπήκα σε έναν λαβύρινθο και όταν βγήκα, σε είδα μπροστά μου.

Και να σου πω κάτι...ξέρω γιατί χαίρεται κάποιος όταν βλέπει ουράνιο τόξο...γιατί το βλέπει σπάνια. Ξέρω και γιατί χαίρομαι που έχω εσένα...γιατί άτομα σαν κι εσένα..σπάνια έχω συναντήσει στη ζωή μου...

Άσε με να σε λέω κόκκινο

όπως το χρώμα της φωτιάς

όπως το αίμα της καρδιάς

και η ματιά η μεθυσμένη τα μεσάνυκτα

Κόκκινο σαν τον ουρανό

στου πυρετού το δειλινό

σαν το φιλί πάνω απ' τα χείλη τα μισάνοιχτα

Άσε με ουράνιο τόξο να σε πω

σημάδι θείο που θα πει

η βροχή πως τέλειωσε

Άσε με να σου φωνάξω σ’ αγαπώ

ο πάγος γύρω απ’ την καρδιά μου πάει έλιωσε

Άσε με ουράνιο τόξο να σε πω

Άσε με να σε λέω θαλασσί

σαν μια θάλασσα αγκαλιές

ένα ποτάμι αφορμές

για να σου δείξω την αγάπη που ξεχύνεται

Σαν μια αόρατη πηγή που ανασταίνει όλη την γη

σαν το κορμί που στο κορμί με πάθος χύνεται

Κάθε γκρεμός έχει την άκρη του
Κάθε αντίο θέλει το δάκρυ του
Για να λυτρωθεί
Κάθε καημός έχει τον πόνο του
Κι ο χωρισμός θέλει το χρόνο του
Για να ξεχαστεί

Και δε φοβάμαι αυτό το άδειο μου το σώμα
Που μόλις φύγεις θα κοπεί σε δυο κομμάτια
Δε λογαριάζω το δικό μου το χειμώνα
Για σένανε φοβάμαι

Πως θα γυρίζεις στ'άδειο σπίτι αργά τη νύχτα
Ποιός θα σου φτιάχνει με φιλιά μια καληνύχτα
Πως θα ξεχάσεις όλα εκείνα που πονάνε
Για σένανε φοβάμαι

Κάθε σιωπή έχει το λόγο της
Κάθε ματιά κρύβει το φόβο της
Να μην προδοθεί
Κάθε καρδιά βρίσκει το δρόμο της
Σε μια αγκαλιά ή ψάχνει μόνη της
Κάπου να πιαστεί

Ελα ντε..ποια στιγμη,,,

Ποια στιγμή θα γίνουν τα θαύματα
ποια ζωή δε θα υποφέρω
ποια στιγμή θ΄αλλάξουν τα πράγματα
ποια στιγμή...
Ποιο πρωί θ΄ανοίξω τα μάτια μου
κι ό,τι πω θα το καταφέρω
με φιλί τα χίλια κομμάτια μου θα γίνουν ένα

Ποια στιγμή θα γίνουν τ΄αδύνατα
ποια καρδιά στα δύο θα σπάσει
ποια στιγμή δε θα΄χω διλήμματα ποια στιγμή

Ποια στιγμή θα έρθεις στην πόρτα μου
ποιο κορμί θ΄αρχίσει να τρέμει
ποια στιγμή θ΄ανάψω τα φώτα μου ποια στιγμή
ποια στιγμή θα πιάσεις το χέρι μου
ποια φωνή θα πει σ΄αγαπάω
ποια στιγμή θα γίνεις τ΄αστέρι μου ποια στιγμή

Ποια στιγμή θα γίνουν τ΄αδύνατα
ποια καρδιά στα δύο θα σπάσει
ποια στιγμή δε θα΄χω διλήμματα ποια στιγμή

Πως κάθησες μόνη , εσύ που γεμάτη ήσουν...
Την νύχτα ακατάπαυστα κλαίς και τα δάκρυα σου τα σεντόνια βρέχουν...
Όλοι οι φίλοι άπιστα σου φέρθηκαν , και έγιναν εχθροί σου...
Και απο εσένα όλη η δόξα έφυγε , και οι χαρές σου....
Και απ'όλους αυτούς που σε αγάπησαν , αυτός που σε παρηγορούσε δεν υπάρχει....
Και ακούω τον θρήνο σου μέσα στην νύχτα , τους ήχους της πόλης να σκεπάζει....
Αγγελος θανάτου καθώς γυρνώ ανάμμεσα στα σταυροδρόμια...
" Μήπως είδατε αυτόν που η ψυχή μου αγαπάει....?
Επάνω στο κρεβάτι τον ζήτησα και δεν τον βρήκα ,
Σας ορκίζω να τον βρείτε και ότι πληγωμένη απο αγάπη είμαι να του πείτε....."
και κλείνω τα αφτιά μου σε ότι ακούω , τα μάτια μου σκεπάζω σε αυτό που βλέπω
τον χρόνο καταριέμαι και την επιθυμία θάβω,
και εκεί στο σταυροδρόμι όπως στέκομαι μια γρήγορη ματιά
στο παραθύρι σου επιθυμώ να ρίξω
πόση φυλακή να αντέξω ακόμα...


Ευχαριστώ τον χρήστη Sammael που μου επέτρεψε να δημοσιεύσω αυτό το κείμενο

Έλα κοντά μην κάνεις πίσω το χέρι κράτα μου στα σκοτεινα Έλα κοντά να σου μιλήσω γι'αυτά που μέσα δεν χωράνε πια Να με προσέχεις γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω πέσει χαμηλά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις μέχρι να σηκωθώ ξανά λίγο ακόμα μοναχά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις Έλα κοντά το κόσμο κρύψε τον κόσμο αυτό που μου ζητά πολλά Έλα κοντά μια σπίθα ρίξε να βγει απ΄την στάχτη μου ξανά φωτιά Να με προσέχεις γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω πέσει χαμηλά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις μέχρι να σηκωθώ ξανά λίγο ακόμα μοναχά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις

Vieni vicino a me nonstar indietro tienimi la mano nel buio Vieni vicino a me che ti possa parlare di quello che non riesce piu' a star dentro di me Prenditi cura di me perche' son caduta in basso, son caduta in basso occhi miei dolci, pazienta prenditi cura di me sino a quando riesco a rialzarmi solo ancora per un po' occhi miei dolci pazienta prenditi cura di me Vieni vicino nascondi il mondo questo mondo che esige troppo da me Vieni vicino buttami una scintilla che dalla mia cenere faccia di nuovo guizzare il fuoco Prenditi cura di me perche' son caduta in basso, son caduta in basso occhi miei dolci, pazienta prenditi cura di me sino a quando riesco a rialzarmi solo ancora per un po' occhi miei dolci pazienta prenditi cura di me

Μια βραδιά στη Σαλονίκη

Μες τα μάτια σου γυρεύω την πατρίδα μου να βρω
μια ζωή περιπλανιέμαι απ'το νότο ως το βορρά σου
την κακούργα μοναξιά μου να νικήσω δεν μπορώ
και σε ψάχνω σε μια πόλη που 'χει ακομα το άρωμα σου.

Μια βραδιά στη Σαλονίκη μεθυσμένοι και οι δυο
μου 'πες ό,τι κι αν σου τύχει θα 'μαι πλάι σου εγώ
και μετά χαθήκαμε δεν ξαναβρεθήκαμε
τη ζωή τη φοβηθήκαμε.

Βουρκωμένη μες'τα μάτια μου και απόψε η βραδιά
η ζωή μας σου φωνάζω λάθος δρόμο έχει πάρει
ένας άνεμος αλήτης μου παγώνει την καρδιά
ένας άνεμος που κάποτε τον έλεγες βαρδάρη.

Μια βραδιά στη Σαλονίκη μεθυσμένοι και οι δυο
μου 'πες ό,τι κι αν σου τύχει θα 'μαι πλάι σου εγώ
και μετά χαθήκαμε δεν ξαναβρεθήκαμε
τη ζωή τη φοβηθήκαμε.

Να τη!!! Εμεις ομως να ανέβουμε πάνω απο τα σύννεφα..

Και θα παραμείνουν κλειστα...

Κι αν δεν ανέχεσαι τα βουρκωμένα μάτια

Κι αν δεν μπορείς τις μακρινές διαδρομές

Στη Σαλονίκη να μην έρχεσαι ποτέ

Τις Κυριακές, τις Κυριακές

τα αινιγματα τωρα λυνονται
οσα ειχα στην καρδια τα ελυσες με μια ματια
κι οσα πιστευα φυλλα γινονται
που τα περνει ο βοριας και τα παει οπου πας

μαζι σου αλλαξα,
μαζι σου αναψα το φως που ειχα μεσα μου σβηστο,
μαζί σουτολμησα
μαζι σου μπορεσα στους δρομους της αγαπης να πετω

Υ.Γ: Ακούω ερωτικό fm μη με παρεξηγεις..

Δεν αντέχω άλλο έλα,
έλα πάρε με αγκαλιά,
να πεθάνουμε στα γέλια,
να'ναι πάλι όπως παλιά..

Δεν πειραζει που γυρναμε κάθε βραδυ
αγκαλια στης Σαλονικης τα στενά,
εγω πινω να ξεχασω κι εσυ λες πως ειναι αργα
κι αν κοιταζουμε κι οι δυο μας το φεγγαρι
και τα ματια μας δακρυζουν ξαφνικα
θα σου πω κατι ρε φιλε
η αγάπη δεν περνά..

Μην τρομάξεις αν χαθώ

Θ΄ αλλάξω ζωή
όνομα και πατρίδα
απ΄ την αρχή
θ΄ αρχίσω την παρτίδα
Στη διαδρομή
το παρελθόν σκορπάω
μια μουσική
καινούργια σου χρωστάω

Μην τρομάξεις αν χαθώ
μη με ψάξεις, θα σε βρω εγώ
μη με ψάξεις, θα σε βρώ
μην ψάξεις
μην τρομάξεις
θα σε βρω εγώ

Κάνε μια ευχή
να μη χαθώ όπου πάω
μια προσευχή
να μάθω τι ζητάω
Στη διαδρομή
θα σβήσω ό,τι ξέρω
μια μουσική
καινούργια θα σου φέρω

"Κι αν δε σ'αφήσει να πας τότε τι θα κάνεις?"
"(Απλά σιωπή)"

Θα έρθω με το έτσι θέλω. Ακόμα και να αργήσω κάποιους μήνες (2-3) εγώ θα έρθω. Θα μου πεις βέβαια "Εγώ σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι" κι εγώ θα σου απαντήσω "Σήμερα ζω, αύριο δε ζω" κι εγώ μαζί σου ζω. Κι αυτό δε θέλω να το χάσω ή να το αλλάξω με τίποτα. Ακόμα κι αν αυτό κρατήσει για πολύ ή λιγο εγώ θέλω να το ζήσω.

Σήμερα το βράδυ δε κοιμήθηκα και πολύ καλά. Με είχε πιάσει ταχυκαρδία κι ένα αγχος. Ένα κακό προαίσθημα. Ξυπνούσα και το μόνο που ήθελα ήταν να σε δω να κοιμάσαι δίπλα μου. Μου έφτανε, με ηρεμούσε.

Όταν είμαι μαζί σου η ώρα περνάει γρήγορα. Κι αυτό με τσατίζει, με στεναχωρεί. Και πάντα, μα παντα όταν αποχωριζόμαστε για να γυρίσω πίσω, μόλις γυρνώ την πλάτη σκέφτομαι οτι πάλι δε σου είπα όσα ήθελα κι όσα είχα να σου πω.

Έτσι που λές, θα κατέβω πάση θυσία. Ναι, γιατί μου αρέσουν πολλά πάγματα που κάνουμε. Που κάνεις. Μου αρέσει όταν έρχομαι και είσαι στον σταθμό να με περιμένεις. Μου αρέσει όταν πάμε μαζί στο σούπερ μάρκετ, μου αρέσει όταν μαγειρεύουμε μαζί, όταν ξυπνάς και σου κάνω καφέ και κάθεσαι στο γραφείο, μου αρέσει όταν φεύγεις απο το σπίτι κι εγώ σε περιμένω, μου αρέσει να χώνω τα χέρια μου στα απορρυπαντικά και στα λάδια-γιατί απλά πρόκειται για το σπίτι μας, μου αρέσει ακόμα και να πλένω στίβες πιάτα-γιατί απλά πρόκειται για τα δικά μας, μου αρέσει να περιφέρομαι στο σπίτι φορόντας μόνο το φούτερ σου και τα παπούτσια σου, μου αρέσει όταν παιδιαρίζουμε στο μπάνιο..

Απόλασα αυτά τα 2 πρωινά, χουζούρεμα και αγκαλίτσες και χουχούλιασμα κάτω απο την κουβέρτα και πειράγματα. Απόλαυσα μέχρι και τον πονοκέφαλο μου, που μου έδινες φιλάκια στο μάγουλο για να μου περάσει.Απολαυσα και τα βράδια που ενώ κοιμόσουν ξυπνούσες και ήθελες να μου κάνεις αγκαλίτσα.Ακόμα και οι πιο ανήσυχοι ύπνοι σου έχου κι αυτοί την γλύκα τους.

Κι εγώ δε θέλω να τα χάσω αυτά, μ'ακούς?Δε θέλω.

Θα το παλέψω μέχρι το τέλος, θα κάνω ό,τι χρειαστεί ωστε να μη τα χάσω. Ακόμα και στο τηλέφωνο να σου μιλάω όλη μέρα και να ακούω τις φωνές σου. Ακόμα κι αν τα αυθημερών μου καταντήσουν σα τον καθημερινό μου καφέ. Και που'σαι..κάθε φορά που θα αγχώνομαι θα κατεβαίνω κάτω να αγχωνόμαστε μαζί.
Αλλά δε θέλω να τα χάσω όλα αυτά, σε παρακαλώ!!!

Ναι, λάμπω όταν είμαι κάτω, όταν είμαι στο σπίτι μας.

Και το πρωί που με ρώτησες αν ήμουν κάπως επειδή έφευγα, δεν ήταν αυτός ο μόνος λόγος. Ήταν και γι αυτό το προαίσθημα που είχα. ΟΤι έβλεπα εσένα και το σπίτι για τελευταία φορά. Το ίδιο συναίσθημα είχα και όταν περνούσα απέναντι το δρόμο και έβλεπα το μπαλκόνι μας που είχε κλειστά τα παντζούρια. Κι αν σου είπα να με πας στον Αγιο Στέφανο, δεν ήταν γιατί απο εκεί είνια ο δρόμος σου, αλλά γιατί ήθελα να κερδίσω χρόνο κι άλλο με σένα.

Θέλω να έρθεις και να με πάρεις απο εδώ. Να κατεβούμε στο σπίτι μας με το αυτοκίνητο και στο δρόμο να σταματήσουμε σε χωριουδάκια που τα βλέπω τόσο καιρό απο το τρένο. Κι όταν φτάσουμε στο σπίτι μας, να μπω μέσα και να ανοίξω τα παντζούρια για πάντα!!

Αντε μπας και φτιαξει η διαθεση μας...

Δεν μας ακούει κανείς όλος ο κόσμος κοιμήθηκε
σε άλλο κόσμο εμείς την ώρα της επαφής
δεν θέλω να κρατηθείς ο κόμπος μέσα σου λύθηκε
θέλω ν΄απογειωθείς δε μας ακούει κανείς
μην ανησυχείς

Φώναξε πιο δυνατά και βγάλε όλη σου την ένταση
μη σταματάς πουθενά έλα να φτάσουμε στην έκσταση
φώναξε πιο δυνατά εκφράσου αγάπη μου ελεύθερα
στον ουρανό πιο κοντά θέλω να νιώσεις ότι σ΄έφερα

Δεν μας ακούει κανείς κι αν μας ακούσει τι έγινε
εγώ μωρό μου κι εσύ στην κορυφαία στιγμή
στου έρωτα την ορμή τίποτα όρθιο δεν έμεινε
κι αν μας ακούει κανείς αυτό που νιώθεις να πεις
να μη κρατηθείς

Φώναξε πιο δυνατά και βγάλε όλη σου την ένταση
μη σταματάς πουθενά έλα να φτάσουμε στην έκσταση
φώναξε πιο δυνατά εκφράσου αγάπη μου ελεύθερα
στον ουρανό πιο κοντά θέλω να νιώσεις ότι σ΄έφερα

Φώναξε πιο δυνατά και βγάλε όλη σου την ένταση
μη σταματάς πουθενά έλα να φτάσουμε στην έκσταση
Φώναξε πιο δυνατά, θέλεις αγάπη μου εκτόνωση
Κι έδωσα τόσα λεφτά για την καινούργια ηχομόνωση

Μου φάνηκε οτι είδα έναν....

Ninja!!!!

Πάμε σπίτι μας!!

Πλέον είμαστε μόνοι μας, παλεύουμε μόνοι μας, τρέχουμε μόνοι μας..

Ονειρευόμαστε μόνοι μας, σχεδιάζουμε μόνοι μας, δημιουργούμε μόνοι μας..

Εχω πιάσει πάτο, πιο κάτω δεν πάει, κι εγώ που ήμουν αυτή που σου είχα υποσχεθεί τότε "Αν δεν έχεις αντοχές να προχωρήσεις, να συνεχίσεις, έχω εγώ και για τους δύο" είμαι αυτή που το βάζει κάτω αυτή τη στιγμή.

Ναι, μπορεί να είμαστε προς το τέλος και να βγαίνουμε σιγά σιγά νικητές, αλλά ακόμα δε το είδαμε το τέλος..

Και φυσικά δε θα ήθελα να είναι αυτό που σου έλεγα το μεσημέρι.

Δε θα ήθελα να τα παρατήσουμε, δε θα ήθελα να το βάλουμε κάτω, δε θα ήθελα να δικαιώσω εκείνους που είπαν τις δικές τους κριτικές. Ποτέ δε το έβαλα κάτω, ούτε όταν πέθανε ο κυρ-Γιάννης και θα το βάλω τώρα? Τώρα που πάω να κάνω το δικό μου σπίτι?

Τώρα, που σε βλέπω να μάχεσαι, να ονειρεύεσαι για δύο, να προσπαθείς και να μου δίνεις κουράγιο, ακόμα κι αν έχεις κι εσύ απογοητευτεί?

Και δεν κατάλαβα δηλαδή? Τι σκατά περισσότερη δύναμη είχα το καλοκαίρι και δεν την έχω τώρα?

Ναι, έχω να κοιμηθώ μέρες..έχω ξεχάσει πως είναι τα ήρεμα, γαλήνια όνειρα, αλλα αυτή τη στιγμή σκέφτομαι τα όνειρα που θα κάνω ΜΑΖΙ ΣΟΥ, όταν τελειώσουν όλα αυτά.

Και τι στο διάολο...θα κουμαντάρουν τη ζωή μου και τα θέλω μου, 2 άνθρωποι και κάποια ευρουδάκια?

Εγώ ήμουν εκείνη που σε παρακίνησε τότε με το ποδήλατο, εγώ ήμουν εκείνη που σε παρακίνησε τότε που ήθελες να βάλουμε ένα τέλος στη σχέση μας, εγώ ήμουν εκείνη που στις αρχές σε παρακίνησα στις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίσαμε με το σπίτι... εγώ πρέπει να είμαι αυτή που θα σε παρακινήσω για να αντέξουμε, αλλά μάλλον τελείωσε η αντοχή μου.

Το μεσημέρι ήθελα να σου δείξω οτι δε με νοιάζει το σπίτι και πως δε με νοιάζει τι θα γίνει με εμάς, αν και ήξερα πως θα ήταν μάταιη η προσπάθεια. Εννοείται οτι δε θα με πίστευες. Αλλά ήθελα να το κάνω για να με μισήσεις, να φανώ αχάριστη κι αναίσθητη μόνο και μόνο γιατι δε μπορώ να νιώθω οτι εγώ σε έχω βάλει σε αυτήν την διαδικασία. Οτι εγώ σε έχω κάνει να χάσεις τον ύπνο σου, οτι εγώ σε ταλαιπωρώ. Δε το θέλω αυτό.

Εγώ ονειρεύτηκα πολλά πράγματα γι αυτό το σπίτι και για μας. Ονειρεύτηκα απογεύματα συννεφιασμένου Σαββατου, ξαπλωμένοι στον καναπέ σκεπασμένοι με μια κουβερτούλα και βραδιές με παρέα στο σπίτι. Ονειρεύτηκα Κυριακάτικα χουζουρέματα και χαλλλλλαρους πρωινούς καφέδες. Ονειρεύτηκα ακόμα και πρωινά βιαστικά, που δε θα προλαβαίνουμε να λέμε ούτε ένα καλημέρα (έχει κι αυτό τη γλύκα του). Μεσημέρια που θα λέμε πως πέρασε η μέρα μας. Ονειρεύτηκα, όσο χαζό κι αν ακούγεται, στίβες πλυντηρίων να περιμένουν για σιδέρωμα. Γιορτές που να ανοίγει το σπίτι μας για φίλους και συγγενείς. Πολύ μου αρέσει να ανοίγω το σπίτι μου και να υποδέχομαι κόσμο.

"Κάτι απογεύματα, με καφέ και τσιγάρο..."

Και να έρχονται κι εκείνα τα Σαββατοκύριακα που θα κλειδώνουμε πόρτες και παράθυρα, για να φεύγουμε εκδρομές.

Έχω καιρό να χορέψω στο σπίτι μου, δε μου βγαίνει. Εχω νοσταλγήσει το να κάτσω για καφέ με την ησυχία μου και να λέω μαλακίες, εκτός απο το να σκέφτομαι για το σπίτι και για μας. Εχω καιρό να γελάσω απο την καρδιά μου. Να κάνω χαζομάρες, να πειράξω την Ελένη. Οι περισσότεροι σχεδιάζουν τι θα κάνουν το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου και τα Χριστούγεννα κι εγώ δεν ξέρω αν μπορώ να σχεδιάζω την επόμενη μέρα. Δεν παραπονιέμαι, δε γκριανιάζω..τα είχα τόσα χρόνια, δε με πειράζει να τα στερηθώ για λίγο, αλλα ρε γαμώτο θα μπορούσα και θα μπορούσαμε να μη τα είχαμε στερηθεί.

Είμαι και ανάποδο κεφάλι. Ενώ οι περισσότερες κοπέλες στη θέση μου θα χαιρόντουσαν γι αυτό που τους συμβαίνει, εγώ δε μπορώ να το χαρώ. Γαμώτο!! Γιατί να μη μπορώ να το χαρώ?

Γιατί να νιώθω οτι υπάρχει μόνο το παρελθόν, κι ένα αβέβαιο μέλλον και να μη μπορώ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ να ζήσω το παρόν??

Θα προσπαθήσω να παλέψω, στο υπόσχομαι, θα προσπαθήσω...όπως τότε που σου υποσχέθηκα οτι θα αλλάξω και το έκανα...

Τι κι αν σήμερα ήθελα να τα παρατήσω όλα..όχι μόνο το σπίτι μας, όχι μόνο τη σχέση μας, αλλα και τον ίδιο μου τον εαυτό...μου έδωσες κουράγιο, με "χτύπησες"....

Θέλω το σπίτι μας, το σαλόνι μας, το τραπέζι μας, την κουζίνα μας, το μπάνιο μας, το κρεβάτι μας...

Θέλω τα όνειρα μας, τη ζωή μας...

Θέλω εσένα...

Αφιερωμένο απο την Ελένη

Στο είπα πως θα 'ρχομουνα ξανά Θεσσαλονίκη

στο είπα πως δεν τέλειωσε η αγάπη μας εδώ

στο είπα πως θα 'ρχόμουνα ξανά Θεσσαλονίκη

να φτιάξω ό,τι χαλάσαμε

μακριά σου εγώ δε ζω

Μη μ'αφήνεις στο σκοτάδι
άναψε μου το φως
Φως να εισαι στη ζωή μου
κι ασε την καρδιά σου να ειναι οδηγός.
Οδηγός σε ανεξερεύνητα μέρη
κι ας χαθούμε και οι δυο.
Οι δυο μας ειμαστε ψυχή μου
και μόνοι πορευόμαστε στον κόσμο αυτό.
Αυτο είναι το μόνο που σου ζητάω,
μόνο αυτό.
Μη μ'αφήνεις στο σκοτάδι,
έλα άναψε μου το φως
Πιάσε μου το χέρι
και που ξέρεις...
Ισως βρούμε ένα αστέρι να γίνει ο οδηγός.
Τι κι αν είμαι μακρυά σου,
τι κι αν λεν πως απόσταση σημαίνει χωρισμός.

Πορτοκαλί σκέψεις.

Στάθηκα για λίγο εκεί που με άφησες. Έστριψα το κεφάλι για να μη σε δω που φεύγεις, δε θα ξανάκανα το ίδιο λάθος με την προηγούμενη φορά.

Άρχισα να περπατάω, μόνο έτσι θα ξεσπούσα. Ανέβηκα τη μεγάλη γέφυρα, κοίταξα τα αυτοκίνητα που περνούσαν απο κάτω, κοίταξα και για το δικό σου, αλλά είχες φύγει. Συνέχισα να περπατάω με το μυαλό μου να έχει αδειάσει απο σκέψεις. Καμία άλλη σκέψη παρα μόνο εσύ, εσύ κι εγώ, εμείς. Παίζω με τις λέξεις το ξέρω.

Χάσαμε, αλλα επειδή είμαστε εγωιστές δε θέλουμε να το παραδεχτούμε εύκολα. Και τι είναι αυτό που μας κρατάει δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια.

Δεν είχα όρεξη να πάω στη δουλειά, με τι κέφια, με τι μούτρα, με τι μυαλό.Εφτασα στο σπίτι της γιαγιάς.Δε χτύπησα κανένα κουδούνι γιατί δεν ήσουν εκεί ωστε να με δεις και να με κοροιδέψεις. Περίμενα να βγει ή να μπει κάποιος και να μου ανοιξει.

Ανέβηκα πάνω. Ακόμα είχε τη μυρωδιά σου και ακουγόταν η ανάσα σου. Ξάπλωσα στο κρεβάτι, έκλεισα τα μάτια μου μήπως και με πάρει ο ύπνος αλλα τίποτα. Κλάμα και κακό. Ήθελα να τα σπάσω όλα. Ηθελα να τσιρίξω, ήθελα να σηκωθώ να πάω να πάρω το τρένο ήθελα να κάνω πολλά. Ξανάφερνα το λόγια σου. Τα χθεσινά, τα προχθεσινά... Σ'ακουσα να με ρωτάς αν σ'αγαπώ..Γέλασα οταν μου βγήκε αυθόρμητα ένα πειραχτικό "όχι".

Μακάρι να μπορούσες να με βρίσεις, να με προσβάλεις, να με πονέσεις ωστε να μπορέσω να σε αφήσω. Τώρα όμως που ξέρω οτι μ'αγαπάς δε μπορώ να το κάνω, δεν έχω δύναμη. Τώρα? Τώρα που μ'αγαπάς? Ιδρωσα μέχρι να με αγαπήσεις...Γιατί δε με άφησες τότε που ξενέρωσες μαζί μου? Γιατί δε με άφησες τότε που σου ήμουν αδιάφορη.Γιατί έδινες και δίνεις ακόμα ευκαιρίες.

Με έπνιγε κι εκείνο το σπίτι. Σηκώθηκα κι έφυγα. Κατέβηκα κάτω, χαιρέτησα καποιους γνωστούς.

Κάποιος πήγε να παρκάρει εκεί που είχες το αυτοκίνητο σου. Ηθελα να τον σταματήσω. Να κρατήσω τη θέση για σένα, για όταν ξανάρθεις. Θα ξαναρθείς??Έλα σε παρακαλώ.

Δεν αντέχεται η απόσταση άλλο, έχεις δίκαιο. Η απόσταση αντέχεται μόνο όταν δεν υπάρχει κάποιο συναίσθημα. Μόνο όταν υπάρχει μόνο το σεξ. Αλλα εδώ με μας υπάρχει κάτι. Κάτι βαθύ.

Προχτές όταν περίμενα να φτάσεις, έλεγα σε μια φίλη μου οτι πιστεύω πως θα είναι η τελευταία φορά που θα σε δω. Η τελευταία φορα...

Οταν έστριψα το στενό και πέρασα μπροστά απο τον παιδικό σταθμό, είδα να κάθεται σε μια γώνια, ένα ξανθό κοριτσάκι, μόνο του, ήσυχο και μου θύμισε εκείνο το κοριτσάκι πριν 16 χρόνια που καθόταν πάλι σε μια γωνιά και δε μιλούσε, που αργότερα έλεγε την προσευχή στο σχολείο συχνά και που ήταν το αγαπημένο παιδί κάθε δασκάλας. Ναι για εκείνο το κοιμησμένο ξανθό κοριτσάκι σου λέω που έβλεπες εχθές στις φωτογραφίες.

Πήγα στο σπίτι μου μεθυσμένη απο τις σκέψεις, τα γιατί, τις κατηγορίες.

Ξέρεις γιατί είμαι χαρούμενη? Γιατί σου έδειξα αυτά που ήθελα στην πόλη μου. Πήγαμε εκεί που ήθελα να πάμε. Μόνο που δε τα έζησα, δε τα ζήσαμε μάλλον, όπως θα ήθελα να τα ζήσουμε.

"Στρίψε δεξιά"--->Αδιέξοδο,
"Στρίψε αριστερά"---> Πάλι αδιέξοδο.
"Κι ευθειά?"---> Αν μπορείς να πας ευθεία μόνο με μία πεταλιά τότε όλα είναι μια χαρά!!
"και που πάμε τώρα?"--->Τώρα κάνουμε γύρους στην πλατεία.

Που να έχεις φτάσει αυτή τη στιγμή που γράφω? Δε μ'έχεις πάρει κι ένα τηλέφωνο. Είσαι καλά?

Ξέρεις, θα είναι δύσκολο αν χωρίσουμε να μη μαθαίνω νέα σου. Θα είναι όμως και δύσκολο να μαθαίνω. Να σου μιλάω και να ξέρω οτι δεν είμαστε μαζί.

Πως να μαζευτούν αυτά τα πράγματα απο εκεί? Τι να τα κάνουμε? Να σπάσουμε τα πιάτα? Να βάλουμε φωτιά στο κρεβάτι? Γιατί να ξανανοίξω τις κούτες και να τα ξαναβάλω πίσω στη θέση τους, εκεί πουήταν τόσα χρόνια? Γιατί να μην αλλάξει κάτι?

Μόνο τη φωτογραφική!! Και μη σβήσεις τις φωτογραφίες που τράβηξες απο τις Ροβιές. Τις θέλω κι εγώ. Θέλω κι εγώ να δω το ηλιοβασίλεμα που δεν μπόρεσα εγώ να φωτογραφίσω, γιατί δεν ήθελα να δεις κι εκεί πόσο χαρούμενη ήμουν. Όπως στο βιντεάκι με το σπίτι. Ενα πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα, φαντάζομαι όπως τον πορτοκαλι τοίχο του σπιτιού. Και μακάρι αυτά που σκέφτομαι να ήταν γραμμένα πάνω του, να τα περάσω άλλο ένα χέρι μπογιάς και να σβηστούν...Με μια στρώση ακόμα πορτοκαλί μπογιάς.

Σήμερα όλα τελειώνουν...


ή θα νικήσουμε...


ή θα μας νικήσουν.

Hey baby

hey baby you oughta be free
you gotta get out and chase all your dreams
there ain't no point in you waiting for me
hey baby you oughta be free

hey baby it's gonna be fine
you goin' your way and me goin' mine
we'll be together somewhere down the line
hey baby it's gonna be fine

hey baby - you got to give it a try
hey baby - spread out your wings and just fly
hey baby - you know that i'm on your side
hey baby - you better take care

harden your heart cause it's lonely out there
it won't be easy and it won't be fair
hey baby you better take care

hey baby - you got to give it a try
hey baby - spread out your wings and just fly
hey baby - you know that i'm on your side

hey baby you gotta be strong
you've had this feeling inside all along
you can only deny yourself for so long
hey baby you gotta be strong

It's a heartache

It's a heartache
Nothing but a heartache

Hits you when it's too late
Hits you when you're down
It's a fool's game

Nothing but a fool's game
Standing in the cold rain

Feeling like a clown.

It's a heartache

Nothing but a heartache.
Love him till your arms break

Then he lets you down.
It ain't right with love to share
When you find he doesn't care for you.
It ain't wise to need someone
As much as I depended on you.

It's a heartache
Nothing but a heartache

Hits you when it's too late
. . .

It ain't r'ight with love to share
. . .

Oh it's a heartache

Nothing but a heartache.
Love him till your arms break

Then he let's you down
It's a fool's game

Standing in the cold rain

Feeling like a clown.

It's a heartache
Love him till your arms break
Then he let's you down
It's a heartache

Πλεγμένες σκέψεις και καταστάσεις..

Άρχισε να βρέχει κι εγώ έχω κουρνιάσει μπροστά στο παράθυρο, κοιτάω τη βροχή και κάνω όνειρα για το σπίτι μας.

Oh, why you look so sad? Tears are in your eyes
Come on and talk to me now.
Don't be ashamed to cry, let me see you through
Cause I've seen the dark side too.
When the night falls on you, you don't know what to do,
Nothing you confess can make me love you less
I'll stand by you, I'll stand by you, I won't let nobody hurt you,
I'll stand by you.
So, if you're mad get mad, don't hold it all inside,
Come on and talk to me now.
[I'll Stand By You lyrics on http://www.metrolyrics.com]

And hey, what you got to hide? I get angry too
Well I'm alot like you.
When you're standing at the crossroads, don't know which path to choose,
Let me come along, cause even if your wrong
I'll stand by you, I'll stand by you, I won't let nobody hurt you,
I'll stand by you.
Take me in into your darkest hour, and I'll never desert you.
I'll stand by you.
And when, when the night falls on you baby, you're feeling all alone,
You won't be on your own, I'll stand by you. I'll stand by you, won't let nobody hurt you. I'll stand by you
Take me in into your darkest hour and I'll never desert you
I'll stand by you. ooooh, I'll stand by you. I'll stand by you.

Είχες δίκαιο, αν μπορούσε να μιλήσει αυτό το σπίτι, θα έλεγε πολλά...!!

Θα έλεγε οτι στέκει άδειο τόσες μέρες κι ετοιμάζεται σιγά σιγά, θα παρηγορούταν όμως στη σκέψη οτι ετοιμάζεται με αγάπη.

Θα έλεγε οτι δεν έχει πολλά πράγματα μέσα, αλλά θα χαιρόταν γιατί έχει γεμίσει απο όνειρα.

Θα μαρτυρούσε οτι περιμένει να το κατοικήσουν εραστές των ονείρων..

Θα διαμαρτυρόταν για τις αναποδιές που τυχαίνουν..

Θα άνοιγε όμως τις πόρτες για να υποδεχθεί κόσμο και να ξεχειλίσει απο χαρές και γέλια.

Θα άνοιγε και τα παράθυρα για να γεμίσει φως.

Και το βράδυ θα έβγαζε τη ζεστή ανάσα του για να ζεστάνει τους γητευτές της ζωής.

Γαμώτο!! Ακόμα βρέχει!!! Έχω γεμίσει μελαγχολία...νιώθω όπως όταν βλέπω ένα αστέρι να πέφτει... σα να τελειώνει κάτι, κάπου πάνω στη γη.

How can I just let you walk away
Just let you leave without a trace
When I stand here taking
Every breath with you ohhhh
You're the only one
Who really knew me at all
How can you just walk away from me
When all I can do is watch you leave
'Cause we've shared the laughter and the pain
And even shared the tears
You're the only one
Who really knew me at all

So take a look at me now
'Cause there's just an empty space
And there's nothing left here to remind me
Just the memory of your face
So take a look at me now
'Cause there's just an empty space
And you coming back to me is against the odds
And that's what I've got to face

I wish I could just make you turn around
Turn around and see me cry
There's so much I need to say to you
So many reasons why
You're the only one
Who really knew me at all

So take a look at me now
'Cause there's just an empty space
And there's nothing left here to remind me
Just the memory of your face
So Take a look at me now
So there's just an empty space
But to wait for you is
All I can do
When that's what I've got to face
Take a good look at me now
'Cause l'll still be standing (standing here)
And you coming back to me is against all odds
That's the chance I've got to take

Λες να έχει τελειώσει κάτι?

-Θέλω να ξέρω αν μ'αγαπάς...
-Σε παρακαλώ, μη παίζεις με τις λέξεις.
-Θέλω να ξέρω αν είμαι ο ανθρωπος σου.
-Μάθε καλύτερα αν σε ένιωσα ποτέ σαν άνθρωπό μου.
-Ένιωσες ποτέ να έχουμε γίνει ένα?
-Σημασία έχει οτι τώρα είμαστε δύο...

Κι ομως πριν μια βδομάδα μου έλεγε οτι δε μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα.. Πριν μια βδομάδα σχεδιάζαμε το μέλλον. Με χαρτί και με μολύβι. Όπως και αυτό το σπίτι.

I know there's something in the wake of your smile.
I get a notion from the look in your eyes, yea.
You've built a love but that love falls apart.
Your little piece of heaven turns too dark.

Listen to your heart
when he's calling for you.
Listen to your heart
there's nothing else you can do.
I don't know where you're going
and I don't know why,
but listen to your heart
before you tell him goodbye.

Sometimes you wonder if this fight is worthwhile.
The precious moments are all lost in the tide, yea.
They're swept away and nothing is what is seems,
the feeling of belonging to your dreams.

And there are voices
that want to be heard.
So much to mention
but you can't find the words.
The scent of magic,
the beauty that's been
when love was wilder than the wind.

-Δε μπορώ άλλο, κουράστηκα απο την αναβλητικότητα. Κουράστηκα απο τα χιλιόμετρα. Κουράστηκα να σε περιμένω σε έναν σταθμό. Κουράστηκα να μιλάω στο τηλέφωνο. Κουράστηκα να σε περιμένω τα βράδια να γυρίσεις σπίτι σου. Τόσα χρόνια πριν, κι αλλα τόσα στο μέλλον..όχι δε μπορώ να περιμένω άλλο..σ'αγαπώ αλλά κουράστηκα.

Κι είναι εκείνες οι ρημάδες οι στιγμές που θες να κλείσεις τα μάτια σου και τα αυτιά σου και όταν τα ξανανοίξεις, να είναι όλα όπως πριν.

Αναζητάς μέρη να πας να κρυφτεις, μέχρι να περάσει η μπόρα και φανεί ξανά το ουράνιο τόξο. Τα ανταμώνεις στο μυαλό σου..και είναι αυτά που ήσουν εκεί, μαζί του...

Δεν ξέρω σε τι πρόσωπο να γράψω..σε ποιον να απευθυνθώ..θέλω μόνο να πω όσα σκέφτομαι, όσα νιώθω και είναι πολλά..

-Μα πως?!! Αφου ήμουν η ζωή του..το έλεγε, το ορκιζόταν...Αλλα θα δει αυτός... κάποια μέρα θα το μετανιώσει, αλλα εγώ θα είμαι αλλού..Σίγουρα θα το μετανιώσει...Σιγά μη βρει άλλη σαν εμένα.

Ακούει και η βροχή τις σκέψεις μου και πέφτει πιο δυνατή. Σα να θέλει να ξεπλύνει αμαρτίες. Σα να θέλει να πνίξει συναισθήματα. Σα να θέλει να ακουστεί πιο δυνατά κι απο το κλάμα μου.

Εδώ βρέχει... Εκεί?

Θα βγει κάποια στιγμή κι ο ήλιος..έτσι είναι ο καιρός, κύκλους κάνει όπως η ζωή. Οπως και οι σχέσεις..

Who's gonna tell you when,
It's too late,
Who's gonna tell you things,
Aren't so great.

You cant go on, thinkin',
Nothings' wrong, but bye,
Who's gonna drive you home,
tonight.?

Who's gonna pick you up,
When You fall?
Who's gonna hang it up,
When you call?

Who's gonna pay attention,
To your dreams?
And who's gonna plug their ears,
When you scream?

You can't go on, thinkin'
Nothings wrong, but bye,
(who's gonna drive you)
(who's gonna drive you)
Who's gonna drive you home, tonight?
(who's gonna drive you home)

(bye baby)
(bye baby)
(bye baby)
(bye baby)

Who's gonna hold you down,
When you shake?
Who's gonna come around,
When you break?

You can't go on, thinkin',
Nothin's wrong, but bye,
(Who's gonna drive you)
(who's gonna drive you)
Who's gonna drive you home, tonight?
(who's gonna drive you home)

Oh, you know you can't go on, thinkin',
Nothin's wrong,
(Who's gonna drive you)
(Who's gonna drive you home)
Who's gonna drive you home, tonight?

(bye baby)
(bye baby)
(bye baby)

-Κλείσε τώρα τα μάτια σου και κοιμήσου.. κι όταν ξυπνήσεις, θα βρισκόμαστε στο σπίτι μας..

Σχέσεις με_________________________απόσταση!!

Με αφορμή τον πρόσφατο χωρισμό της ξαδέρφης μου, μετά απο σχέση απο απόσταση 4 χρόνων κάθομαι και σκέφτομαι κάποια πράγματα.. όχι οτι δε τα σκέφτηκα πιο μπροστά, αφού κι εγώ είμαι μέσα σε μία τέτοια κατάσταση (8 μήνες), απλά κάποια απο αυτά επιβεβαιώνονται..

Μια σχέση απο απόσταση (ακόμα και 70χλμ), είναι δύσκολη κατάσταση...Τι γίνεται όμως όταν αυτή η απόσταση είναι περίπου 500χλμ?

Τότε οι απαιτήσεις, οι προσπάθειες και οι θυσίες αυξάνονται. Τα νεύρα και τα συναισθήματα δοκιμάζονται κάθε στιγμή και όλα ακροβατούν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί.

Ανα πάσα στιγμή μπορεί να σημάνει το τέλος. Είτε απο κούραση, είτε απο ανυπομονισία...

Ναι, ανυπομονισία, γιατί ξέρεις οτι κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος που σε σκέφτεται και που λαχταράει να ζήσει μαζί σου κάποιες στιγμές, τις στιγμές που ζουν όλα τα ζευγάρια (ακόμα και την καθημερινότητα). Η απόσταση κλέβει στιγμές!!!
Έχω πει πολλές φορές σε συζητήσεις γι αυτό το θέμα οτι "Κάποιος κάνει τα χιλιόμετρα και κάποιος την υπομονή". Αυτό ισχύει, εν μέρει. Και οι δύο κάνουν υπομονή. Όσο βέβαια μπορούν. Η απόσταση παίζει με την αντοχή μας!!!

Μετά απο κάποιο διάστημα (το πόσο διάστημα, παίζει, ανάλογα με το χαρακτήρα και τα θέλω του άλλου) αρχίζουν οι απαιτήσεις. Χρόνος, τόπος όλα παίζουν ρόλο.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με διλήματα.."Καλά τα συναισθήματα δε λέω, αλλα να που τον χρειάζομαι και δίπλα μου τώρα που δεν είμαι καλά. Τώρα που θέλω μια αγκαλιά" Και μην είμαστε ψεύτες, όλοι έχουμε την ώρα μας που θέλουμε μια αγκαλιά, ακόμα και οι πιο σκληροί.
Προγραμματισμός..
-Αλλάζω το πρόγραμμα μου στη δουλειά για να έρθω να σε δω, μπορείς τότε?
-Τοτε ε? Χμ...όχι, δε μπορείς να το κάνεις για εκείνη την ημέρα?
-Οχι δε γίνεται..
-Καλά..άστο για την άλλη βδομάδα...

Θυσίες...
-Όλο εγώ ανεβοκατεβαίνω..εσύ τίποτα!
-Αφου ξέρεις οτι έχω δουλειά και δε γίνεται.
(Εγώ ξέρω οτι όποιος θέλει μπορεί)

Μοναξιά..
-Τι έχεις?
-Είμαι στεναχωρημένος, κάτι έγινε στη δουλειά και χαλάστηκα.
-Κρίμα..μη στεναχωριέσαι όμως..θα περάσει. Βγες μια βόλτα για να ηρεμήσεις.
-Μάλλον.. πόσο θα ήθελα να ήσουν τώρα εδώ.
Σχέσεις που επιβιώνουν μέσα απο το τηλέφωνο, απο το ίντερνετ, και με όποιο άλλο τρόπο μπορεί κάποιος να επικοινωνήσει με κάποιον που είναι μακρυά.

Και μετά απο κάποιο διάστημα αναρωτιέσαι... "Αξίζει?" Πως μπορείς να ξέρεις αν αυτό που κάνετε και οι δύο αξίζει, αν δεν μπείτε στην αρένα να πολεμήσετε?

Πως μπορείς να γνωρίζεις τον άλλον όταν είσαι μακρυά του?

Παγίδα
Λογικό είναι όταν τον βλέπεις, όσο στεναχωρημένος και να είσαι, να φορέσεις τη μάσκα, αυτή με το χαμόγελο, να βάλεις τα όμορφά σου ρούχα και να γλυκάνεις τη φωνή σου, μόνο και μόνο για να μη του χαλάσεις τον χρόνο που θα είστε μαζί. Έτσι όμως σε γνωρίζει?

Πως μπορείς να γνωρίζεις τον άλλον όταν ο πραγματικός χρόνος σχέσης που έχετε δεν είναι π.χ 4 χρόνια, αλλα κάτι μήνες (υπολογίζοντας μόνο τον χρόνο που έχετε περάσει μαζί).?

Όταν δεν είσαι δίπλα του στα μικροπράγματα. Απο ένα καλημέρα που θα σου πει όταν ξυπνήσεις δίπλα του, όταν πιείτε τον καφέ μαζί, μέχρι το καληνύχτα και την αγκαλιά της νύχτας? Στα νέυρα, στη λύπη, στη χαρά, στο ξεφάντωμα, στο μεθύσι, στην αρρώστια, στην αυθόρμητη στιγμή.

Πολλές φορές "ζήλεψα" τα γεγονότα τα οποία δεν έχω μοιραστεί μαζί του.

Κι ομως κι αυτό είναι ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσετε και οι δύο.

-Μα αφού μ'αγαπάει!!! Πως γίνεται να θέλει να χωρίσουμε?
Ναι σ'αγαπάει και τον αγαπάς. Πολύ καλό αυτό..αλλα πρέπει να γίνει κάτι παραπάνω.. Ένας απο τους δύο πρέπει να κάνει ένα μεγάλο βήμα. Να αφήσει τα πάντα πίσω του και να πάει κοντά σε αυτόν που νομίζει για άνθρωπό του. Ρίσκο μεγάλο ναι, αλλά αν είναι για καλό? Ξέρεις οτι απο κόντα θα είναι καλυτερα. Θα δοκιμαστείτε και θα "πλάσετε" ο ένας τον άλλον. Θα γνωριστείτε. Και τι διάολο...όσες αναποδιές και να έρθουν, θα είστε μαζί για να το παλέψετε.

-Μα καλά, θα αφήσω πίσω μου την οικογένεια μου, τις παρέες μου, τα μέρη μου, το σπίτι μου για να είμαι μαζί του?
-Ναι, έχεις δίκαιο. Δεν "φύτρωσες" έχεις οικογένεια που πρέπει να υπολογίσεις, αλλά κοίτα κι εκείνον. Κοίτα και τον εαυτό σου. Κοίτα τη ζωή σου. Κάποια στιγμή δε θα φύγεις απο το σπίτι για να κάνεις οικογένεια? Για να κάνεις τη ζωή σου? Γιατί όχι τώρα?!

Σκεφτόμενη το παραπάνω, αρχίζω να επεξεργάζομαι πλέον τους λόγους για τους οποίους φεύγω στην Αθήνα. Η σχολή..ναι η σχολή. Η ανεξαρτησία..ναι η ανεξαρτησία. Αλλά αφού λέω για ανεξαρτησία απο την οικογένεια μου, γιατί θέλω να μείνω μαζί του? Μήπως ενδόμυχα, αλλάζουν οι προτεραιότητές μου? Χωρίς αυτό να σημαίνει οτι θα παρατήσω αυτά που θέλω να κάνω. Μήπως τελικά είχα αρχίσει κι εγώ να κουράζομαι απο την απόσταση?

Και όταν όλα πάνε καλά, όλοι είναι ευχαριστημένοι. Τί γίνεται όταν δε μπορεί να βρεθεί λύση στην απόσταση κι αρχίζει η κούραση και τα νεύρα?

...

Χωρισμός!!

Και τότε?

Τότε αρχίζεις και σκέφτεσαι διάφορα. Απο τη μία στεναχωριέσαι, κλάις, πονάς, όχι μόνο για αυτόν που έχασες, αλλά και για τις στιγμές που έχασες μαζί του, για τις αναμνήσεις και για όλα εκείνα τα όνειρα που έκανες, αλλα τα έχασες στην διαδρομή.

Απο την άλλη, ανακουφίζεσαι, όσο μπορεί βέβαια κανείς να το πει αυτό γιατί πλέον δε δεσμεύεις και τον άλλον σε μία κατάσταση που δεν αντέχει. Δε του τρως χρόνο απο την ζωή του. Ανακουφίζεσαι σε εκείνο το ηλίθιο μότο που σου λένε όλοι για να σε παρηγορήσουν "Και τι στεναχωριέσαι? Θα βρεις κάποιον απο εδώ.."

-Οχι ρε!! Δε θέλω κάποιον απο εδώ, εγω θελω ΕΚΕΙΝΟΝ!!!!

Δε ξέρω..μακάρι να ήξερα..

Έσβησαν τα όνειρα, έσβησαν
έγινε πρωί
άνοιξε την πόρτα, άνοιξε
ήλιος να με δει

ήρθες και στο δρόμο μου
φώτισε ο ουρανός
να η καρδιά μου πέταξε
κόκκινος χαρταετός

σ' έχω ανάγκη σαν παιδί
μη μ' αφήσεις να γυρίσω εκεί
στον εαυτό μου στη σιωπή
κρύα θάλασσα έρημο νησί

άψυχα κορμιά στα χέρια μου
άχρηστα κλειδιά
δε μου μένει τίποτα
τίποτα δε μου φτάνει πια

έλα ας περπατήσουμε
μακριά απ' το θόρυβο
τις πληγές να κλείσουμε
έχουμε όλο τον καιρό

σ' έχω ανάγκη σαν παιδί...

Όπως εκείνο το βράδυ..

Είχαν, δεν είχαν περάσει 10 λεπτά απο τότε που κάθησε στα σκαλοπάτια της παραλίας μπροστά στο Macedonia Palace.

Είχε ψυχρούλα εκείνο το βράδυ, αλλά δεν την ένοιαζε αυτό..

Ήθελε να είναι μόνο αυτή, η θάλασσα, η φωτισμένη πόλη και ο ουρανός.. και οι σκέψεις της βεβαίως που δεν την άφηναν στιγμή μόνη της.

Παρατηρούσε γύρω της τι συνέβαινε.. ζευγαράκια, παιδιά με τα ποδήλατα, γονείς που κυνηγούσαν τους άτακτους μπόμπιρες,νεολαία ντυμένη στα καλά της που πήγαινε για βόλτα, παπούδες που περπατούσαν σχολιάζοντας τα πολιτικά δρόμενα, μικρά κυματα που σχηματίζονταν μες την θάλασσα, καραβάκια που έκαναν βόλτες, πολλά μικρά φώτα σε όλη την πόλη λες και είχε γιορτή, πολλά αυτοκίνητα..κι ένας ξάστερος ουρανός!!

Είχε να δει έναν τέτοιον ουρανό περίπου ένα μήνα.

Απο τις Ροβιές που είχε πάει. Ένα βράδυ στην παραλία καθόταν και κοιτούσε τον ουρανό. Κι εκείνος δίπλα της, έπαιζε με τον φακό. Της έδειχνε την Αφροδίτη, την Μεγάλη Άρκτο..

Εκείνο το βράδυ στις Ροβιές, είχε δει τα πιο πολλά αστέρια που θα μπορούσε να έχει ο ουρανός, απο κάθε άλλη φορα..

Πολλά, μικρά, μεγάλα, φωτεινά...

Της φαινόταν όμως τόσο κοντινά, που νόμιζε οτι αν άπλωνε το χέρι της, θα μπορούσε να κρατήσει ένα στην παλάμη της.

"Είναι επειδή δεν έχει φώτα, όπως στην πόλη, κι έτσι ο ουρανός φαίνεται πιο καθαρά και διακρίνουμε τόσα αστέρια...". Αυτή ήταν η απάντηση του, στο ερώτημα της..

Τόσα πολλά και τόσο κοντινά που είχαν χάσει την Μικρή Άρκτο απο τα μάτια τους.

Ξάπλωσε προς τα πίσω και τα κοιτούσε...

Πω πω!! Τι υπέροχο θέαμα..!!

Λες και είχαν στήσει χορό..

Εκείνη, εκείνος, η θάλασσα, ο ξάστερος ουρανός..αλλά καθόλου σκέψεις. Απολάμβανε τη στιγμή.

Ξάφνου το πλακώστροτο της παραλίας, μετατράπηκε σε βότσαλα. Ο κόσμος εξαφανίστηκε. Τα φώτα της πόλης απομακρύνθηκαν, ο ουρανός γέμισε αστέρια,η θάλασσα έβρεχε τα πόδια της και τα κύματα που σχηματίζονταν ήταν απο τα βοτσαλάκια που πετούσε μέσα της και οι σκέψεις δεν την τυραννούσαν πια..

Όπως εκείνο το βράδυ στις Ροβιές... ... ... ... ... ...

Εκείνο το βράδυ ήθελε να του δείξει την πόλη απο ψηλά. Ήθελε να τον οδηγήσει στα μέρη που μεγάλωσε, που έπαιξε, που γέλασε, που χτύπησε.

Ήθελε εκείνη τη βραδιά να τη ζήσει, σα να είναι η τελευταία τους.

Κι όμως εκείνη τη βραδιά ευχαριστούσε το Θεό που βρέθηκε στο δρόμο της. Όλα έχουν κάποιο λόγο που γίνονται. Ακόμα κι εκείνος, ήρθε στη ζωή της για κάποιον λόγο. Για να την αφυπνήσει, απο τον λίθαργο στον οποίο ζούσε.

Ήταν τόσο χαρούμενη. Τόσο ενθουσιασμένη.. Είχε καιρό να νιώσει έτσι. Ήθελε να του πει τα πάντα για εκείνην. Για τη ζωή της. Να του πει για εκείνες τιςφορές που είχε πονέσει. Αλλα και για εκείνες που είχε χαρεί.

Τα είχε ξεχάσει όλα δίπλα του. Τίποτα δε την πονούσε πλέον. Ακόμα και το βουνό που νόμιζε οτι υψωνόταν μπροστά της, πλέον φάνταζε λόφος. Θα έφτανε στην κορυφή του πάση θυσία..

Για αρχή έκανα βόλτα στη γειτονιά της, στην περιοχή που μεγάλωσε. Κάθησαν στις αυλές των σχολείων που πήγε. Έκαναν κούνια στα πάρκα που έπαιζε μικρή.

Έπειτα κατευθήθηκαν στο κέντρο της πόλης. Στην πλατεία Αριστοτέλους, είδαν τον κόσμο, τη νεολαία. Στρίψαν στην Τσιμισκή, χάζεψαν τις βιτρίνες, πήραν παγωτό απο τον Τερκενλή. Τα στενά τους έβγαλαν στην παραλία.




Ήταν ένα ζεστό βράδυ. Όλοι είχαν βγει βόλτα με τα καραβάκια στον Θερμαικό. Ανέβηκαν σε ένα απο αυτα. Είδαν την πόλη να απομακρύνεται, καθώς έμπαιναν πιο βαθιά στον κόλπο. Μόλις τελείωσαν απο το καραβάκι, περπάτησαν στην προκυμαία. Το τρενάκι της παραλίας συνέχιζε τις διαδρομές του, και πάνω σε αυτό τα παιδιά τραγουδούσαν το σκοπό "Χαρωπά τα δυο μου χέρια να χτυπω!!...".











Γύρισαν πίσω εκεί που άφησαν το αμάξι, ανεβαίνοντας την Ναυαρίνου και μετά έστριψαν αριστερά την Εγνατία.Πέρασαν απο όλες τις μεγάλες πλατείες.Έβαλε μπρος το αυτοκίνητο και συνέχισαν την βόλτα τους στα Κάστρα..

Φωτιζαν επιβλητικά πάνω στην πόλη. Άγρυπνοι φρούροι, τα πνεύματα για τα οποία μιλάνε χρόνια κάποιοι θρύλοι. Και πιο πάνω το Σειχ Σου και ο ζωολογικός κήπος...και πιο πέρα ένα μικρό δασάκι...

Στα δεξιά μια εσοχή, κι ένα μικρό κιόσκι που σε άφηνει να ξεκουραστείς και να απολαύσεις την θέα...

Κάθησαν εκεί. Αμίλιτοι για πολύ ώρα. Παραδομένοι στην εκπληκτική εικόνα που αντίκρυζαν τα μάτια τους. Όλη η πόλη στα πόδια τους..

Ακόμα ησυχία. Τέτοια βουβαμάρα δε υπήρξε ποτέ μεταξύ τους άλλοτε...

Έκανε κίνηση να την πλησιάσει. Την έπιασε με το χέρι του πίσω στην πλάτη της. Την έφερε πιο κοντά του. Έγειρε να τη φιλήσει...

Καθώς ακουμπούσε το πρόσωπό της, ένιωσε ένα δάκρυ στο μάγουλό της.

"Θέλω να σε θυμάμαι έτσι, όπως είσαι τώρα. Σιωπηλός, γαλήνιος. Θέλω να θυμάμαι τα φώτα της πόλης, έτσι όπως τα βλέπω απο τα μάτια σου αυτή τη στιγμή. Θέλω να θυμάμαι αυτό το αεράκι, μέσα απο την ανάσα σου που χαιδεύει το πρόσωπό μου. Θέλω να θυμάμαι αυτό το φεγγάρι, τόσο φωτεινό, όσο το χαμόγελο σου... Θέλω να με θυμάσαι στις άσχημές σου στιγμές, στις δύσκολες. Στις αξημέρωτες βραδιές. Στα μακρινά σου ταξίδια. Όπως ήταν και η σχέση μας..ένα μακρινό ταξίδι...."

Έσκυψε προς το μέρος του, τον αγκάλιασε..και πριν το τελευταίο αντίο, του έδωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο και του έδειξε για τελευταία φορά την πόλη απο ψηλά..

Ζηλεύω τα πουλιά.. τα ζηλεύω απο μικρή. Πετούν ελεύθερα, πετάνε σε ομάδες, κοιμούνται οπουδήποτε θελήσουν, τρώνε απο δω κι απο κει.. Αυτά είναι τα θέματα που τους απασχολούν τροφή, και "στέγη".

Ακόμα και το πιο μικρό κι αδύναμο πουλί, όταν ανοίξει τα φτερά του νιώθει σαν αετός..

Μου είπαν προσφατα οτι επειδή με βρήκαν πολλά άσχημα πράγματα απο μικρή, δε μπόρεσα να μάθω τι σημαίνει να ζεις. Πως είναι να ζεις..Ίσως βέβαια και να δίνω εγώ η ίδια λάθος σημασία στη λέει ΖΩΗ. Να την προσαρμόζω στους κανόνες και στα θέλω των άλλων.

Συγνώμη..Να την προσάρμοΖΑ ήθελα να πω.. Όπως είπα και στο προηγούμενο μου κείμενο, είναι ώρα για ανακατατάξεις στη ζωή μου και για αλλαγές (Μια εγώ και μια η ΝΔ).

Θέλω να γίνω πουλί, να ανοιξω τα φτερά μου και να πετάξω στον ουρανό της ζωής. Θέλω να βγω πέρα απο τον κόσμο που ξέρω. Να ζήσω με λίγο ρίσκο, να ζήσω λίγο απρογραμμάτιστα. Να λέω "Θέλω να πάω μια εκδρομή..χωρίς να ξέρω που" και το επόμενο λεπτό να ετοιμάζω το σάκο μου και να φεύγω. Θέλω λίγη αναρχία ρε πούστη μου..Χωρίς κανένας να βρέθει να μου πει "πρέπει να κάνεις αυτό, μετά να πας εκεί, να σκεφτείς γι αυτο κτλ κτλ". Η αλήθεια είναι οτι θα χρειαστώ βοήθεια για να το κάνω, και το ατομο που θα μου τα δείξει, θα πρέπει να θέλει κι αυτό να ΖΗΣΕΙ.

Αυτό θα ήθελα να μου μάθουν, άτομα που βρέθηκαν παλιότερα στο δρόμο μου, κι οχι να μου δίνουν την αίσθηση οτι εγώ πρέπει να πατάω στη γη ΠΑΝΤΑ. Οτι ο ουρανός είναι πάντα μπλε το πρωί και μαύρος το βράδυ. Ποιος το είπε αυτό? Ενας ουρανός είναι γαλάζιος, μπλε, γκρι, άσπρος, κίτρινος, μωβ,ροζ, κοκκινος.. Και ποιος δε τα έχει δει αυτά τα χρώματα στον ουρανό.

Με θεωρούν ρομαντική, επειδή κάθομαι και γράφω. Κι επειδή πολλές φορές χρησιμοποιώ παράξενες εκφράσεις και προσωποποιώ πράγματα. Δεν καταλαβαίνουν οτι το κάνω γιατί έτσι μπορώ να εκφραστώ, γιατί έτσι ξεσπάω και οτι οι εκφράσεις απλά γλυκαίνουν τα όποια συναισθήματα μου.

Πριν ένα μήνα είχα ζωγραφίσει ένα τοπίο στο οποίο υπήρχε ένα δέντρο και στη θέση κάποιων πράσινων φύλλων υπήρχαν μαύρα. Αν αυτό το έκανε ένα παιδί, θα λέγαν κάποιοι οτι αυτό το παιδί είναι θλιμένο, κάποιοι άλλοι, οτι είναι φυσιολογικό μιας και τα παιδιά έχουν την τάση να ζωγραφίζουν εξωπραγματικά πράγματα. Όταν το έδειξα σε μια φίλη μου, είπε οτι είμαι σε στάδιο κατάθλιψης (γίναμε όλοι ψυχολόγοι μη χέσω...), δε σκέφτηκε όμως πιο βαθιά. Μέσα σε ένα καταπράσινο δέντρο υπήρχαν κάποια μαύρα φύλλα τα οποία σε λίγο καιρό θα πέσουν. Όπως οι άνθρωποι στη ζωή μας. Μέσα στους πολύ καλούς ανθρώπους που μα περιβάλουν, υπάρχουν και 2-3 που απλά ανήκουν στην ομάδα των "λυκόφιλων" και οι οποίοι σιγα σιγα θα φανερωθούν και θα φύγουν, είτε απο μόνοι τους, είτε με το δικό μας "κλάδεμα".

Αυτοι οι λυκόφιλοι στη ζωή μας, είναι σαν τους κυνηγούς που κυνηγούν πουλιά. Στήνουν ενέδρα πίσω απο έναν θάμνο και μόλις πετάξει κάποιο, το πυροβολούν. Κάποια γλιτώνουν τα σκάγια, άλλα όμως πάλι είτε πεθαίνουν κατευθείαν, είτε πέφτουν στη γη και ψυχοραγούν.

Το θέμα είναι, πόσα απο αυτά που έχουν τραυματιστεί απλά, γιατρεύονται και πως...Κι αν γιατρευτούν..για πόσο ακόμα θα θυμούνται αυτές τις πληγές...