Σχέσεις με_________________________απόσταση!!

Με αφορμή τον πρόσφατο χωρισμό της ξαδέρφης μου, μετά απο σχέση απο απόσταση 4 χρόνων κάθομαι και σκέφτομαι κάποια πράγματα.. όχι οτι δε τα σκέφτηκα πιο μπροστά, αφού κι εγώ είμαι μέσα σε μία τέτοια κατάσταση (8 μήνες), απλά κάποια απο αυτά επιβεβαιώνονται..

Μια σχέση απο απόσταση (ακόμα και 70χλμ), είναι δύσκολη κατάσταση...Τι γίνεται όμως όταν αυτή η απόσταση είναι περίπου 500χλμ?

Τότε οι απαιτήσεις, οι προσπάθειες και οι θυσίες αυξάνονται. Τα νεύρα και τα συναισθήματα δοκιμάζονται κάθε στιγμή και όλα ακροβατούν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί.

Ανα πάσα στιγμή μπορεί να σημάνει το τέλος. Είτε απο κούραση, είτε απο ανυπομονισία...

Ναι, ανυπομονισία, γιατί ξέρεις οτι κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος που σε σκέφτεται και που λαχταράει να ζήσει μαζί σου κάποιες στιγμές, τις στιγμές που ζουν όλα τα ζευγάρια (ακόμα και την καθημερινότητα). Η απόσταση κλέβει στιγμές!!!
Έχω πει πολλές φορές σε συζητήσεις γι αυτό το θέμα οτι "Κάποιος κάνει τα χιλιόμετρα και κάποιος την υπομονή". Αυτό ισχύει, εν μέρει. Και οι δύο κάνουν υπομονή. Όσο βέβαια μπορούν. Η απόσταση παίζει με την αντοχή μας!!!

Μετά απο κάποιο διάστημα (το πόσο διάστημα, παίζει, ανάλογα με το χαρακτήρα και τα θέλω του άλλου) αρχίζουν οι απαιτήσεις. Χρόνος, τόπος όλα παίζουν ρόλο.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με διλήματα.."Καλά τα συναισθήματα δε λέω, αλλα να που τον χρειάζομαι και δίπλα μου τώρα που δεν είμαι καλά. Τώρα που θέλω μια αγκαλιά" Και μην είμαστε ψεύτες, όλοι έχουμε την ώρα μας που θέλουμε μια αγκαλιά, ακόμα και οι πιο σκληροί.
Προγραμματισμός..
-Αλλάζω το πρόγραμμα μου στη δουλειά για να έρθω να σε δω, μπορείς τότε?
-Τοτε ε? Χμ...όχι, δε μπορείς να το κάνεις για εκείνη την ημέρα?
-Οχι δε γίνεται..
-Καλά..άστο για την άλλη βδομάδα...

Θυσίες...
-Όλο εγώ ανεβοκατεβαίνω..εσύ τίποτα!
-Αφου ξέρεις οτι έχω δουλειά και δε γίνεται.
(Εγώ ξέρω οτι όποιος θέλει μπορεί)

Μοναξιά..
-Τι έχεις?
-Είμαι στεναχωρημένος, κάτι έγινε στη δουλειά και χαλάστηκα.
-Κρίμα..μη στεναχωριέσαι όμως..θα περάσει. Βγες μια βόλτα για να ηρεμήσεις.
-Μάλλον.. πόσο θα ήθελα να ήσουν τώρα εδώ.
Σχέσεις που επιβιώνουν μέσα απο το τηλέφωνο, απο το ίντερνετ, και με όποιο άλλο τρόπο μπορεί κάποιος να επικοινωνήσει με κάποιον που είναι μακρυά.

Και μετά απο κάποιο διάστημα αναρωτιέσαι... "Αξίζει?" Πως μπορείς να ξέρεις αν αυτό που κάνετε και οι δύο αξίζει, αν δεν μπείτε στην αρένα να πολεμήσετε?

Πως μπορείς να γνωρίζεις τον άλλον όταν είσαι μακρυά του?

Παγίδα
Λογικό είναι όταν τον βλέπεις, όσο στεναχωρημένος και να είσαι, να φορέσεις τη μάσκα, αυτή με το χαμόγελο, να βάλεις τα όμορφά σου ρούχα και να γλυκάνεις τη φωνή σου, μόνο και μόνο για να μη του χαλάσεις τον χρόνο που θα είστε μαζί. Έτσι όμως σε γνωρίζει?

Πως μπορείς να γνωρίζεις τον άλλον όταν ο πραγματικός χρόνος σχέσης που έχετε δεν είναι π.χ 4 χρόνια, αλλα κάτι μήνες (υπολογίζοντας μόνο τον χρόνο που έχετε περάσει μαζί).?

Όταν δεν είσαι δίπλα του στα μικροπράγματα. Απο ένα καλημέρα που θα σου πει όταν ξυπνήσεις δίπλα του, όταν πιείτε τον καφέ μαζί, μέχρι το καληνύχτα και την αγκαλιά της νύχτας? Στα νέυρα, στη λύπη, στη χαρά, στο ξεφάντωμα, στο μεθύσι, στην αρρώστια, στην αυθόρμητη στιγμή.

Πολλές φορές "ζήλεψα" τα γεγονότα τα οποία δεν έχω μοιραστεί μαζί του.

Κι ομως κι αυτό είναι ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσετε και οι δύο.

-Μα αφού μ'αγαπάει!!! Πως γίνεται να θέλει να χωρίσουμε?
Ναι σ'αγαπάει και τον αγαπάς. Πολύ καλό αυτό..αλλα πρέπει να γίνει κάτι παραπάνω.. Ένας απο τους δύο πρέπει να κάνει ένα μεγάλο βήμα. Να αφήσει τα πάντα πίσω του και να πάει κοντά σε αυτόν που νομίζει για άνθρωπό του. Ρίσκο μεγάλο ναι, αλλά αν είναι για καλό? Ξέρεις οτι απο κόντα θα είναι καλυτερα. Θα δοκιμαστείτε και θα "πλάσετε" ο ένας τον άλλον. Θα γνωριστείτε. Και τι διάολο...όσες αναποδιές και να έρθουν, θα είστε μαζί για να το παλέψετε.

-Μα καλά, θα αφήσω πίσω μου την οικογένεια μου, τις παρέες μου, τα μέρη μου, το σπίτι μου για να είμαι μαζί του?
-Ναι, έχεις δίκαιο. Δεν "φύτρωσες" έχεις οικογένεια που πρέπει να υπολογίσεις, αλλά κοίτα κι εκείνον. Κοίτα και τον εαυτό σου. Κοίτα τη ζωή σου. Κάποια στιγμή δε θα φύγεις απο το σπίτι για να κάνεις οικογένεια? Για να κάνεις τη ζωή σου? Γιατί όχι τώρα?!

Σκεφτόμενη το παραπάνω, αρχίζω να επεξεργάζομαι πλέον τους λόγους για τους οποίους φεύγω στην Αθήνα. Η σχολή..ναι η σχολή. Η ανεξαρτησία..ναι η ανεξαρτησία. Αλλά αφού λέω για ανεξαρτησία απο την οικογένεια μου, γιατί θέλω να μείνω μαζί του? Μήπως ενδόμυχα, αλλάζουν οι προτεραιότητές μου? Χωρίς αυτό να σημαίνει οτι θα παρατήσω αυτά που θέλω να κάνω. Μήπως τελικά είχα αρχίσει κι εγώ να κουράζομαι απο την απόσταση?

Και όταν όλα πάνε καλά, όλοι είναι ευχαριστημένοι. Τί γίνεται όταν δε μπορεί να βρεθεί λύση στην απόσταση κι αρχίζει η κούραση και τα νεύρα?

...

Χωρισμός!!

Και τότε?

Τότε αρχίζεις και σκέφτεσαι διάφορα. Απο τη μία στεναχωριέσαι, κλάις, πονάς, όχι μόνο για αυτόν που έχασες, αλλά και για τις στιγμές που έχασες μαζί του, για τις αναμνήσεις και για όλα εκείνα τα όνειρα που έκανες, αλλα τα έχασες στην διαδρομή.

Απο την άλλη, ανακουφίζεσαι, όσο μπορεί βέβαια κανείς να το πει αυτό γιατί πλέον δε δεσμεύεις και τον άλλον σε μία κατάσταση που δεν αντέχει. Δε του τρως χρόνο απο την ζωή του. Ανακουφίζεσαι σε εκείνο το ηλίθιο μότο που σου λένε όλοι για να σε παρηγορήσουν "Και τι στεναχωριέσαι? Θα βρεις κάποιον απο εδώ.."

-Οχι ρε!! Δε θέλω κάποιον απο εδώ, εγω θελω ΕΚΕΙΝΟΝ!!!!

Δε ξέρω..μακάρι να ήξερα..