Όπως εκείνο το βράδυ..

Είχαν, δεν είχαν περάσει 10 λεπτά απο τότε που κάθησε στα σκαλοπάτια της παραλίας μπροστά στο Macedonia Palace.

Είχε ψυχρούλα εκείνο το βράδυ, αλλά δεν την ένοιαζε αυτό..

Ήθελε να είναι μόνο αυτή, η θάλασσα, η φωτισμένη πόλη και ο ουρανός.. και οι σκέψεις της βεβαίως που δεν την άφηναν στιγμή μόνη της.

Παρατηρούσε γύρω της τι συνέβαινε.. ζευγαράκια, παιδιά με τα ποδήλατα, γονείς που κυνηγούσαν τους άτακτους μπόμπιρες,νεολαία ντυμένη στα καλά της που πήγαινε για βόλτα, παπούδες που περπατούσαν σχολιάζοντας τα πολιτικά δρόμενα, μικρά κυματα που σχηματίζονταν μες την θάλασσα, καραβάκια που έκαναν βόλτες, πολλά μικρά φώτα σε όλη την πόλη λες και είχε γιορτή, πολλά αυτοκίνητα..κι ένας ξάστερος ουρανός!!

Είχε να δει έναν τέτοιον ουρανό περίπου ένα μήνα.

Απο τις Ροβιές που είχε πάει. Ένα βράδυ στην παραλία καθόταν και κοιτούσε τον ουρανό. Κι εκείνος δίπλα της, έπαιζε με τον φακό. Της έδειχνε την Αφροδίτη, την Μεγάλη Άρκτο..

Εκείνο το βράδυ στις Ροβιές, είχε δει τα πιο πολλά αστέρια που θα μπορούσε να έχει ο ουρανός, απο κάθε άλλη φορα..

Πολλά, μικρά, μεγάλα, φωτεινά...

Της φαινόταν όμως τόσο κοντινά, που νόμιζε οτι αν άπλωνε το χέρι της, θα μπορούσε να κρατήσει ένα στην παλάμη της.

"Είναι επειδή δεν έχει φώτα, όπως στην πόλη, κι έτσι ο ουρανός φαίνεται πιο καθαρά και διακρίνουμε τόσα αστέρια...". Αυτή ήταν η απάντηση του, στο ερώτημα της..

Τόσα πολλά και τόσο κοντινά που είχαν χάσει την Μικρή Άρκτο απο τα μάτια τους.

Ξάπλωσε προς τα πίσω και τα κοιτούσε...

Πω πω!! Τι υπέροχο θέαμα..!!

Λες και είχαν στήσει χορό..

Εκείνη, εκείνος, η θάλασσα, ο ξάστερος ουρανός..αλλά καθόλου σκέψεις. Απολάμβανε τη στιγμή.

Ξάφνου το πλακώστροτο της παραλίας, μετατράπηκε σε βότσαλα. Ο κόσμος εξαφανίστηκε. Τα φώτα της πόλης απομακρύνθηκαν, ο ουρανός γέμισε αστέρια,η θάλασσα έβρεχε τα πόδια της και τα κύματα που σχηματίζονταν ήταν απο τα βοτσαλάκια που πετούσε μέσα της και οι σκέψεις δεν την τυραννούσαν πια..

Όπως εκείνο το βράδυ στις Ροβιές... ... ... ... ... ...