Να'ταν η απόσταση γυαλί...

Άλλο ένα βράδυ που είμαστε μακρυά...και πως να περάσει...
Είναι το τρίτο συνεχόμενο βράδυ που ξενυχτάω για να ετοιμάσω το δώρο σου για την επέτειο μας... Ήδη το ένα μέρος το έχω τελειώσει...αυτό θα το δεις πριν την Πέμπτη...το άλλο όμως...ίσως να είναι και το καλύτερο....

Έλα για λίγο να σε δω και ύστερα φεύγεις πάλι

είναι η βραδιά μεγάλη και εγώ μονάχος δεν μπορώ

Είμαι εδώ και είσαι εκεί, χιλιόμετρα και μίλια

Μέχρι τα δυο σου χείλια μοιάζει ο κόσμος φυλακή

Να ’ταν η απόσταση γυαλί με μια να το σπάσω

Να’ ταν η απόσταση γυαλί με μια να το σπάσω

Να ’ταν η απόσταση γυαλί με μια να το σπάσω

και ούτε μια στιγμή να μην σε ξαναχάσω, να μην σε ξαναχάσω

Να ‘ταν η απόσταση γυαλί

Έλα για λίγο να σε δω, το άδειο μου κρεβάτι

Σαν έρημο παλάτι, χωρίς βασίλισσα και εγώ

Είμαι εδώ και είσαι εκεί, χιλιόμετρα και μίλια

Μέχρι τα δυο σου χείλια μοιάζει ο κόσμος φυλακή

Οταν η προσπάθεια αμοίβεται..

Κάθε "θελω" έχει και το τίμημά του... Άλλες φορές κάποια πράγματα σου δίνονται απλόχερα...και κάποιες άλλες, κοπιάζεις πολύ για να τα πετύχεις..

Έπειτα απο 5 μήνες κατάφερα αυτό που μέχρι πριν μια βδομάδα θεωρούσα ακατόρθωτο...

Να ακούσω το πολυπόθητο ΝΑΙ απο τη μαμά μου...

Και τώρα που το άκουσα...τώρα νιώθω οτι έρχονται τα δύσκολα...όμως θα το παλέψω....

Σε 48 ώρες......

Κλείνεις τα μάτια, κουρασμένη απο το κλάμα του αποχωρισμου...και μολις τα ανοίγεις συνειδητοποιεις οτι βρίσκεσαι σε κάποιο μέρος, που κάποτε ήταν φιλόξενο....

4 ώρες μετα...βρίσκεσαι μακρυά του...χωρίς να ξέρεις τι θα γίνει παραπέρα...εξαντλημένη απο όλα αυτά...εξαντλημένη απο τις σκέψεις (που δε γίνονται πράξεις), απο τα νεύρα, το θυμό, την οργή...που στο τέλος γίνεται ένα απέραντο μίσος. Εξαντλημένη απο τον ίδιο σου το εαυτό που τον προδίδεις κάθε μέρα όλο και πιο πολύ...

Δεν κλαις για τα όνειρα που μοχθείς να γίνουν πραγματικότητα. Κλαις για τα όνειρα που ξέρεις οτι δε θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα...κι όμως το παλεύεις μέχρι τέλους. Μέχρι τα τελειώσουν τα όρια και τα περιθώρια σου. Οι αντοχές σου..

Έπλυνες τα ρούχα, τα σιδέρωσες, άλλαξες τα σεντόνια, σφουγγάρισες το σπίτι, έπλυνες και τα πιάτα...για να είναι συμμαζεμένο το σπίτι τώρα που έφυγες... κι ας ξέρεις οτι όταν γυρίσεις θα είναι πάλι αχούρι... δε σε νοιάζει αυτό...σε νοιάζει το αν θα γυρίσεις για να το ξανασυμμαζέψεις..

Αυτή η βδομάδα σου φάνηκε σαν να ήταν μία μέρα... δεν πρόλαβες να χαρείς σχεδόν τίποτα...δε τον χόρτασες...δε χάρηκες την αγκαλιά του, τα χάδια του...δε σας άφησαν οι δουλειές να το χαρείτε...

Κάτι μέσα σου σε έτρωγε σα σαράκι...ήθελες να το πεις προς τα έξω, να βγάλεις τις σκέψεις σου... "Εεεε ίσως να είναι και η τελευταία φορά που είμαστε μαζί...κι εσύ κανονίζεις να έχεις δουλειές...?". Θύμωσες και με αυτόν, αλλα τον δικαιόλογησες... δε του το έδειξες, ίσα ίσα δέχτηκες και να τον βοηθήσεις...χάρηκες που τον βοήθησες...κι ας χάσατε ώρες απο το να είστε αγκαλιά...

4 ώρες μετά και προσπαθείς να βρεις που πατάς και που βρίσκεσαι..τι κάνεις,τι θα κάνεις...κι όμως απο αυτόν σε χωρίζουν μόλις 4 ώρες...4 ώρες πριν, είδες (ΙΣΩΣ) για τελευταία φορά τα μάτια του...

Όσο δηλαδή μπόρεσες να τα δεις, πίσω απο τη δική σου θολή απο τα δάκρυα ματιά...

Γύρισες με μια βροχή στα μάτια
με όνειρα κομμάτια
θαρρώ κοντά μου γύρισες και μου ζητάς συγνώμη
για σένα μια ακόμη κρατώ

Ακόμα μια φορά μαζί
μέσα μας η αγάπη ζει
φεύγεις και φεύγω μια ζωή
μα όταν χωρίζουμε πονάμε

Ακόμα μια φορά μαζί
όπως το φως κι αστραπή
όπως γυρίζει αυτή η γη
έτσι κι εμείς εδώ γυρνάμε

Σε άλλα χέρια δεν χωράμε
φίλα με απόψε ξεκινάμε ξανά
γύρισες σκυμμένο το κεφάλι
και στη καρδιά σου πάλι κενό
κοντά μου γύρισες δεν ψάχνω για ευθύνες
μακριά σου τόσους μήνες δε ζω

Πες μου αυτα που αγαπάς...

Πες μου αυτά που αγαπάς να τα θυμάμαι
όταν θα ζει με αναμνήσεις η καρδιά
να 'ρχεσαι πάντα μες στον ύπνο που κοιμάμαι
σαν πεταλούδα με φτερά μενεξεδιά

Πες μου αυτά που αγαπάς να τα φυλάξω
σ' ένα πηγάδι της ψυχής μου σκοτεινό
όταν θα σκύβω τη ζωή μου να κοιτάξω
να 'σαι φεγγάρι στου βυθού τον ουρανό

Μη μου μιλάς γι' αυτά που πρόκειται να γίνουν
όσα φοβάμαι και να διώξω πολεμώ
κι όσα μου πεις πως αγαπάς αυτά θα μείνουν
να τα θυμάμαι μ' έναν κόμπο στο λαιμό

Πες μου αυτά που αγαπάς να τα φορέσω
πάνω στο στήθος μου σαν άγιο φυλαχτό
και με την πρώτη μαχαιριά να μην πονέσω
όταν με βρει η μοναξιά να φυλαχτώ

Μη μου μιλάς γι' αυτά που πρόκειται να γίνουν
όσα φοβάμαι και να διώξω πολεμώ
κι όσα μου πεις πως αγαπάς αυτά θα μείνουν
να τα θυμάμαι μ' έναν κόμπο στο λαιμό