Ζηλεύω τα πουλιά.. τα ζηλεύω απο μικρή. Πετούν ελεύθερα, πετάνε σε ομάδες, κοιμούνται οπουδήποτε θελήσουν, τρώνε απο δω κι απο κει.. Αυτά είναι τα θέματα που τους απασχολούν τροφή, και "στέγη".

Ακόμα και το πιο μικρό κι αδύναμο πουλί, όταν ανοίξει τα φτερά του νιώθει σαν αετός..

Μου είπαν προσφατα οτι επειδή με βρήκαν πολλά άσχημα πράγματα απο μικρή, δε μπόρεσα να μάθω τι σημαίνει να ζεις. Πως είναι να ζεις..Ίσως βέβαια και να δίνω εγώ η ίδια λάθος σημασία στη λέει ΖΩΗ. Να την προσαρμόζω στους κανόνες και στα θέλω των άλλων.

Συγνώμη..Να την προσάρμοΖΑ ήθελα να πω.. Όπως είπα και στο προηγούμενο μου κείμενο, είναι ώρα για ανακατατάξεις στη ζωή μου και για αλλαγές (Μια εγώ και μια η ΝΔ).

Θέλω να γίνω πουλί, να ανοιξω τα φτερά μου και να πετάξω στον ουρανό της ζωής. Θέλω να βγω πέρα απο τον κόσμο που ξέρω. Να ζήσω με λίγο ρίσκο, να ζήσω λίγο απρογραμμάτιστα. Να λέω "Θέλω να πάω μια εκδρομή..χωρίς να ξέρω που" και το επόμενο λεπτό να ετοιμάζω το σάκο μου και να φεύγω. Θέλω λίγη αναρχία ρε πούστη μου..Χωρίς κανένας να βρέθει να μου πει "πρέπει να κάνεις αυτό, μετά να πας εκεί, να σκεφτείς γι αυτο κτλ κτλ". Η αλήθεια είναι οτι θα χρειαστώ βοήθεια για να το κάνω, και το ατομο που θα μου τα δείξει, θα πρέπει να θέλει κι αυτό να ΖΗΣΕΙ.

Αυτό θα ήθελα να μου μάθουν, άτομα που βρέθηκαν παλιότερα στο δρόμο μου, κι οχι να μου δίνουν την αίσθηση οτι εγώ πρέπει να πατάω στη γη ΠΑΝΤΑ. Οτι ο ουρανός είναι πάντα μπλε το πρωί και μαύρος το βράδυ. Ποιος το είπε αυτό? Ενας ουρανός είναι γαλάζιος, μπλε, γκρι, άσπρος, κίτρινος, μωβ,ροζ, κοκκινος.. Και ποιος δε τα έχει δει αυτά τα χρώματα στον ουρανό.

Με θεωρούν ρομαντική, επειδή κάθομαι και γράφω. Κι επειδή πολλές φορές χρησιμοποιώ παράξενες εκφράσεις και προσωποποιώ πράγματα. Δεν καταλαβαίνουν οτι το κάνω γιατί έτσι μπορώ να εκφραστώ, γιατί έτσι ξεσπάω και οτι οι εκφράσεις απλά γλυκαίνουν τα όποια συναισθήματα μου.

Πριν ένα μήνα είχα ζωγραφίσει ένα τοπίο στο οποίο υπήρχε ένα δέντρο και στη θέση κάποιων πράσινων φύλλων υπήρχαν μαύρα. Αν αυτό το έκανε ένα παιδί, θα λέγαν κάποιοι οτι αυτό το παιδί είναι θλιμένο, κάποιοι άλλοι, οτι είναι φυσιολογικό μιας και τα παιδιά έχουν την τάση να ζωγραφίζουν εξωπραγματικά πράγματα. Όταν το έδειξα σε μια φίλη μου, είπε οτι είμαι σε στάδιο κατάθλιψης (γίναμε όλοι ψυχολόγοι μη χέσω...), δε σκέφτηκε όμως πιο βαθιά. Μέσα σε ένα καταπράσινο δέντρο υπήρχαν κάποια μαύρα φύλλα τα οποία σε λίγο καιρό θα πέσουν. Όπως οι άνθρωποι στη ζωή μας. Μέσα στους πολύ καλούς ανθρώπους που μα περιβάλουν, υπάρχουν και 2-3 που απλά ανήκουν στην ομάδα των "λυκόφιλων" και οι οποίοι σιγα σιγα θα φανερωθούν και θα φύγουν, είτε απο μόνοι τους, είτε με το δικό μας "κλάδεμα".

Αυτοι οι λυκόφιλοι στη ζωή μας, είναι σαν τους κυνηγούς που κυνηγούν πουλιά. Στήνουν ενέδρα πίσω απο έναν θάμνο και μόλις πετάξει κάποιο, το πυροβολούν. Κάποια γλιτώνουν τα σκάγια, άλλα όμως πάλι είτε πεθαίνουν κατευθείαν, είτε πέφτουν στη γη και ψυχοραγούν.

Το θέμα είναι, πόσα απο αυτά που έχουν τραυματιστεί απλά, γιατρεύονται και πως...Κι αν γιατρευτούν..για πόσο ακόμα θα θυμούνται αυτές τις πληγές...

Κι ενώ είμαστε 30 μέρες πριν την μετακόμιση μου στην Αθήνα, κυκλοφορώ στην Θεσσαλονίκη τις τελευταίες μέρες και παρατηρώ κάποια πράγματα σαν να είναι η τελευταία φορά που τα βλέπω.

Δε νιώθω κάποια μελαγχολία.. όσο νοσταλγία. Ξέρω όμως οτι αυτό που πάω να κάνω το βήμα, πρέπει να το κάνω, γιατί το θέλω πολύ. Θα είναι κρίμα να προδώσω ακόμα ένα όνειρό μου.

Μιλούσα πριν μιάμιση βδομάδα με μία κοπέλα που γνώρισα σε ένα κάμπινγκ η οποία είναι απο την Λάρισα, αλλά σπουδάζει στην Αθήνα και σκέφτεται να μείνει μόνιμα εκεί. Την ρώτησα λοιπόν για το πως ήταν η προσαρμογή της εκεί και αν υπάρχουν στιγμές που της λείπει η πόλη της. Αφου μου απάντησε στις ερωτήσεις μου..αρχίσαμε να απαριθμούμε αυτά που μας λείπουν ή θα μας λείπουν..

Θα μου λείπει..

• Το οτι δε θα μπορώ να πηγαίνω στην παραλία, κάθε φορα που θα θέλω να ηρεμήσω, να ξεφυγω..
• Το οτι το να συναντάω γνωστούς στο δρόμο, στην αγορά θα είναι πολύ πολύ σπάνιο
• Το οτι δε θα είναι εύκολο το να πω σε κάποιον "αντε σήκω να πάμε για καφέ..." (Ξέρετε, αυτό το χαλλλαρά που έχουμε εδώ πάνω)
• Το ηλιοβασίλεμα (που πραγματικά είναι μαγεία στη Θεσσαλονίκη)
• Η βόλτα με το καραβάκι στον θερμαικό
• Το παρκάκι της ΧΑΝΘ
• Το Harry's pot που μαζεύονται οι φοιτητές.
• Η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα απο τα μέσα Νοέμβρη
• Τα ψώνια (έχουν άλλη αίσθηση εδώ)
• Τα φαγάδικα (Σολομωνίδης, Η πλατεία Σκρά, Ούζου Μέλαθρον...)
• Οι βραδιές της Παρασκευής στην Άθωνος με τη ζωντανή μουσική

Και άλλα τόσα που θα ήθελα να σας δείξω...

Welcome to Thessaloniki..

Ε αστοδιαολο κι ακομα παραπέρα! ! !

Και πάνω που λες οτι όλα μπαίνουν σε μια σειρά..τσουπ!! ξεφυτρώνουν άλλα... ε όχι ρε Θεε..ζωή είναι αυτή??

Και αντε καλά... κάπως βρίσκεις δύναμη να παλέψεις..λες "θα το προσπαθήσω..δε θα τα παρατήσω", τι κάνεις όμως όταν νιώθεις οτι εσύ έχεις όλα τα προβλήματα του κόσμου??

Και με το δίκιο σου θα μου πεις, "Ο καλός, καλό δε βρίσκει...", πλέον δεν πιστεύω στη φράση "Κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό"..

Τέρμα ο μαλάκας!! Τα έχω πάρει κανονικά στο κρανίο..Χάλασα τις διακοπές μου για παπαριές.. κι οχι μόνο τις δικές μου, αλλα και του δικού μου. Του άνθρωπου μου... που δεν τόλμησα να του πω το πρόβλημα μου..Που φοβήθηκα να του πω κατι σημαντικό...κι εκτός αυτού, με ανέχτηκε και 4 μέρες με τις στεναχώριες μου..

"Μα είναι ο ανθρωπός σου, τι πάει να πει σε ανέχτηκε..?"

Βρε άκου με που σου λέω...

Ίσως αυτές οι μέρες μου δίδαξαν κάποια πράγματα..(με άσχημο τρόπο βέβαια, αλλά έμαθα)..
-Διακοπές σε ελεύθερο κάμπινγκ ΓΑΜΑΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!!!

-Κανείς κοντινότερος, απο την οικογένεια σου και τη σχέση σου..

-Θες να κάνεις καλο σε κάποιον?? ΠΡΟΣΕΞΕ ΣΕ ΠΟΙΟΝ!!!

-Μια σχέση εξαρτάται απο τη ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, την ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ και την ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ!!




Ετσι λοιπόν, μετά απο ώριμη σκέψη (και μη γελάτε..είμαι ωριμη, άσχετα τι νομίζετε..) αποφάσισα και διέταξα...

-Δε θα ξαναφήσω να χαλάσει ΤΙΠΟΤΑ και ΠΟΤΕ τις διακοπές μου..

-Θα έχω τα μάτια μου ανοιχτά και θα γίνω πιο καχύποπτη σε κάποια θέματα.

-Οι άνθρωποι που θα ξέρουν τα ΠΑΝΤΑ για μένα, θα είναι η μαμά μου και το αγόρι μου.

-Η ζωή συνεχίζεται... οι ζωντανοί με τους ζωντανους και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους..

Δε θα πεθάνω εγώ εξαιτίας κάποιων ανθρώπων και καταστάσεων... να πάνε στο διάολο και ακόμα παραπέρα!!!

Για τον Αντωνάκη..

Έρχονται κάποιες στιγμές που έρχεσαι αντιμέτωπος με τον χρόνο, και κάπου εκεί στριμώχνονται και οι αναμνήσεις. Όπως προχτές που έμαθα για τον θάνατο σου.. Όμως τα δάκρυα μου κράτησαν μόνο για 5 λεπτά. Έπρεπε να φανώ δυνατή, να σταθώ στα πόδια μου, όσο κι αν απο κάτω είχε φύγει η γη. Συνέχισα τη μέρα μου.. πήγα στη θάλασσα, γέλασα, κοιμήθηκα, αλλά δεν έφυγες απο το μυαλό μου. Όπως δεν έφυγαν απο το μυαλό μου και τα χρόνια στο σχολείο, οι στιγμές που έκανες πλάκα, που γελούσες, που κορόιδευες τους καθηγητές, που ερχόσουν δίπλα μου και μου έλεγες "Θες να σου κάνω κατάσταση με το Θάνο?", η επταήμερη, οι τριήμερες...και όλα εκείνα τα οποία δε θα ξαναθυμηθούμε ποτέ μαζί..

goodbye to you my trusted friend
we´ve known each other since we
were nine or ten
together we´ve climbed hills and trees
learned of love and abc´s
skinned our hearts and
skinned our knees

goodbye my friend it´s hard to die
when all the birds are singing
in the sky
now that spring is in the air
pretty girls are everywhere
think of me and i´ll be there

we had joy we had fun we had
seasons in the sun
but the hills that we climbed were
just seasons out of time

goodbye papa please pray for me
i was the black sheep of the family
you tried to teach me right from wrong
too much wine and too much song
wonder how i got along

goodbye papa it´s hard to die
when all the birds are singing in the sky
now that the spring is in the air
little children everywhere
when you see them i´ll be there

we had joy we had fun we had
seasons in the sun
but the wine and the songs like the
seasons have all gone
we had joy we had fun we had
seasons in the sun
but the wine and the song like
the seasons have all gone

goodbye michelle my little one
you gave me love and helped
me find the sun
and every time that i was down
you would always come around
and get my feet back on
the ground

goodbye michelle it´s hard to die
when all the birds are singing in
the sky
now that the spring is in the air
with the flowers everywhere
i wish that we could both be there

we had joy we had fun we had
seasons in the sun
but the hills that we climbed were
just seasons out of time

we had joy we had fun we had
seasons in the sun
but the wine and the song like the
seasons have all gone

we had joy we had fun we had
seasons in the sun
but the wine and the song like the
seasons have all gone

we had joy we had fun we had
seasons in the sun
but the wine and the song like the

seasons have all gone