Ζηλεύω τα πουλιά.. τα ζηλεύω απο μικρή. Πετούν ελεύθερα, πετάνε σε ομάδες, κοιμούνται οπουδήποτε θελήσουν, τρώνε απο δω κι απο κει.. Αυτά είναι τα θέματα που τους απασχολούν τροφή, και "στέγη".

Ακόμα και το πιο μικρό κι αδύναμο πουλί, όταν ανοίξει τα φτερά του νιώθει σαν αετός..

Μου είπαν προσφατα οτι επειδή με βρήκαν πολλά άσχημα πράγματα απο μικρή, δε μπόρεσα να μάθω τι σημαίνει να ζεις. Πως είναι να ζεις..Ίσως βέβαια και να δίνω εγώ η ίδια λάθος σημασία στη λέει ΖΩΗ. Να την προσαρμόζω στους κανόνες και στα θέλω των άλλων.

Συγνώμη..Να την προσάρμοΖΑ ήθελα να πω.. Όπως είπα και στο προηγούμενο μου κείμενο, είναι ώρα για ανακατατάξεις στη ζωή μου και για αλλαγές (Μια εγώ και μια η ΝΔ).

Θέλω να γίνω πουλί, να ανοιξω τα φτερά μου και να πετάξω στον ουρανό της ζωής. Θέλω να βγω πέρα απο τον κόσμο που ξέρω. Να ζήσω με λίγο ρίσκο, να ζήσω λίγο απρογραμμάτιστα. Να λέω "Θέλω να πάω μια εκδρομή..χωρίς να ξέρω που" και το επόμενο λεπτό να ετοιμάζω το σάκο μου και να φεύγω. Θέλω λίγη αναρχία ρε πούστη μου..Χωρίς κανένας να βρέθει να μου πει "πρέπει να κάνεις αυτό, μετά να πας εκεί, να σκεφτείς γι αυτο κτλ κτλ". Η αλήθεια είναι οτι θα χρειαστώ βοήθεια για να το κάνω, και το ατομο που θα μου τα δείξει, θα πρέπει να θέλει κι αυτό να ΖΗΣΕΙ.

Αυτό θα ήθελα να μου μάθουν, άτομα που βρέθηκαν παλιότερα στο δρόμο μου, κι οχι να μου δίνουν την αίσθηση οτι εγώ πρέπει να πατάω στη γη ΠΑΝΤΑ. Οτι ο ουρανός είναι πάντα μπλε το πρωί και μαύρος το βράδυ. Ποιος το είπε αυτό? Ενας ουρανός είναι γαλάζιος, μπλε, γκρι, άσπρος, κίτρινος, μωβ,ροζ, κοκκινος.. Και ποιος δε τα έχει δει αυτά τα χρώματα στον ουρανό.

Με θεωρούν ρομαντική, επειδή κάθομαι και γράφω. Κι επειδή πολλές φορές χρησιμοποιώ παράξενες εκφράσεις και προσωποποιώ πράγματα. Δεν καταλαβαίνουν οτι το κάνω γιατί έτσι μπορώ να εκφραστώ, γιατί έτσι ξεσπάω και οτι οι εκφράσεις απλά γλυκαίνουν τα όποια συναισθήματα μου.

Πριν ένα μήνα είχα ζωγραφίσει ένα τοπίο στο οποίο υπήρχε ένα δέντρο και στη θέση κάποιων πράσινων φύλλων υπήρχαν μαύρα. Αν αυτό το έκανε ένα παιδί, θα λέγαν κάποιοι οτι αυτό το παιδί είναι θλιμένο, κάποιοι άλλοι, οτι είναι φυσιολογικό μιας και τα παιδιά έχουν την τάση να ζωγραφίζουν εξωπραγματικά πράγματα. Όταν το έδειξα σε μια φίλη μου, είπε οτι είμαι σε στάδιο κατάθλιψης (γίναμε όλοι ψυχολόγοι μη χέσω...), δε σκέφτηκε όμως πιο βαθιά. Μέσα σε ένα καταπράσινο δέντρο υπήρχαν κάποια μαύρα φύλλα τα οποία σε λίγο καιρό θα πέσουν. Όπως οι άνθρωποι στη ζωή μας. Μέσα στους πολύ καλούς ανθρώπους που μα περιβάλουν, υπάρχουν και 2-3 που απλά ανήκουν στην ομάδα των "λυκόφιλων" και οι οποίοι σιγα σιγα θα φανερωθούν και θα φύγουν, είτε απο μόνοι τους, είτε με το δικό μας "κλάδεμα".

Αυτοι οι λυκόφιλοι στη ζωή μας, είναι σαν τους κυνηγούς που κυνηγούν πουλιά. Στήνουν ενέδρα πίσω απο έναν θάμνο και μόλις πετάξει κάποιο, το πυροβολούν. Κάποια γλιτώνουν τα σκάγια, άλλα όμως πάλι είτε πεθαίνουν κατευθείαν, είτε πέφτουν στη γη και ψυχοραγούν.

Το θέμα είναι, πόσα απο αυτά που έχουν τραυματιστεί απλά, γιατρεύονται και πως...Κι αν γιατρευτούν..για πόσο ακόμα θα θυμούνται αυτές τις πληγές...