Κι ενώ είμαστε 30 μέρες πριν την μετακόμιση μου στην Αθήνα, κυκλοφορώ στην Θεσσαλονίκη τις τελευταίες μέρες και παρατηρώ κάποια πράγματα σαν να είναι η τελευταία φορά που τα βλέπω.

Δε νιώθω κάποια μελαγχολία.. όσο νοσταλγία. Ξέρω όμως οτι αυτό που πάω να κάνω το βήμα, πρέπει να το κάνω, γιατί το θέλω πολύ. Θα είναι κρίμα να προδώσω ακόμα ένα όνειρό μου.

Μιλούσα πριν μιάμιση βδομάδα με μία κοπέλα που γνώρισα σε ένα κάμπινγκ η οποία είναι απο την Λάρισα, αλλά σπουδάζει στην Αθήνα και σκέφτεται να μείνει μόνιμα εκεί. Την ρώτησα λοιπόν για το πως ήταν η προσαρμογή της εκεί και αν υπάρχουν στιγμές που της λείπει η πόλη της. Αφου μου απάντησε στις ερωτήσεις μου..αρχίσαμε να απαριθμούμε αυτά που μας λείπουν ή θα μας λείπουν..

Θα μου λείπει..

• Το οτι δε θα μπορώ να πηγαίνω στην παραλία, κάθε φορα που θα θέλω να ηρεμήσω, να ξεφυγω..
• Το οτι το να συναντάω γνωστούς στο δρόμο, στην αγορά θα είναι πολύ πολύ σπάνιο
• Το οτι δε θα είναι εύκολο το να πω σε κάποιον "αντε σήκω να πάμε για καφέ..." (Ξέρετε, αυτό το χαλλλαρά που έχουμε εδώ πάνω)
• Το ηλιοβασίλεμα (που πραγματικά είναι μαγεία στη Θεσσαλονίκη)
• Η βόλτα με το καραβάκι στον θερμαικό
• Το παρκάκι της ΧΑΝΘ
• Το Harry's pot που μαζεύονται οι φοιτητές.
• Η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα απο τα μέσα Νοέμβρη
• Τα ψώνια (έχουν άλλη αίσθηση εδώ)
• Τα φαγάδικα (Σολομωνίδης, Η πλατεία Σκρά, Ούζου Μέλαθρον...)
• Οι βραδιές της Παρασκευής στην Άθωνος με τη ζωντανή μουσική

Και άλλα τόσα που θα ήθελα να σας δείξω...

Welcome to Thessaloniki..