Θα ’θελα να ’ξερα τουλάχιστον που πας

πώς είναι τώρα δίχως τη δική μου αγάπη

Πώς είναι όταν στο σπίτι σου γυρνάς

και ψάχνεις να πιαστείς ξανά από κάτι

Μονάχη σου διαλέγεις τι θα πεις

μονάχη σου διαλέγεις τι θα κάνεις

Ακόμα μια φορά αν το σκεφτείς

για μένα δεν μπορείς να αμφιβάλλεις

Για 'σένα λιώνω μια ζωή, για 'σένα λιώνω

μη με αφήνεις στη βροχή γιατί παγώνω

Κι αν δε με παίρνεις αγκαλιά εγώ θυμώνω

για σένα μένω στη ζωή, για σένα μόνο

για σένα μόνο

Θα ’θελα να 'ξερα τουλάχιστον τι θες

έτσι που κάνει η ματιά σου ένα γύρο

Να με κοιτάξεις, μια κουβέντα να μου πεις

να με φωνάξεις και στον ώμο σου να γύρω

Αβάσταχτο να βρίσκεσαι αλλού

αβάσταχτο να είσαι μακριά μου

Κι αν χάθηκαν τ’ αστέρια από παντού

να έρθεις να σου φτιάξω εγώ δικά μου

Δεν θέλω κανείς να μου σταματήσει τη φόρα που έχω πάρει..

Δε θέλω κανείς να μου σταματήσει το όνειρο..

Δε θέλω κανείς να μου το κλέψει..

Θέλω ν' αλλάξεις το εισιτήριο

μ' έπιασαν πάλι οι μοναξιές μου

Ποιο είναι το θέμα σου το κύριο

μείνε και σήμερα και πες μου

Στης αγκαλιάς σου το μυστήριο

ανακαλύπτω τη φωτιά μου

Άλλαξε τώρα το εισιτήριο

κι έλα στη θέση τη δικιά μου

Είναι η ζωή μικρές στιγμές και τίποτ' άλλο

μείνε και το αίσθημά μου δες που είναι μεγάλο

Είναι η ζωή μόνο στιγμές και δεν μπορώ να σταματήσω

να ονειρεύομαι. Δε μπορώ να σταματήσω

να ονειρεύομαι. Σ' ονειρεύομαι

Θέλω ν' αλλάξεις το εισιτήριο

να μην πετάξεις χωριστά μου

Το αυριανό θα 'ναι μαρτύριο

χωρίς τα μάτια σου μπροστά μου

Αυτα είναι κάποια απο τα εισητήρια που έχω βγάλει εδώ κι ένα χρόνο..είναι όλα Θεσσαλονίκη-Αθήνα κι επιστροφή...
Οσο για το τραγούδι, το ακουγα το πρωί πριν φύγω απο το Chris..

When i need you..

When I need you
Just close my eyes and I'm with you
And all that I so want to give you
It's only a heart beat away

When I need love
I hold out my hands and I touch love
I never knew there was so much love
Keeping me warm night and day

Miles and miles of empty space in between us
A telephone can't take the place of your smile
But you know I won't be traveling forever
It's cold out, but hold out and do like I do

When I need you
Just close my eyes and I'm with you
And all that I so want to give you babe
It's only a heartbeat away

It's not easy when the road is your driver
Honey, that's a heavy load that we bear
But you know I wont be traveling a lifetime
It's cold out but hold out and do like I do
Oh I need you

When I need you
I hold out my hands and I touch love
I never knew there was so much love
Keeping me warm night and day

When I need you
Just close my eyes and I'm with you
And all that I so want to give you
It's only a heart beat away

Ασε με ουράνιο τόξο να σε πω..

Και πάνω που έλεγα να κλείσω τα μάτια μου να ξεκουραστώ...μιας και είχα αλλες 4 ώρες ταξίδι..τσουπ κοίταξα έξω απο το παράθυρο και είδα κάτι που με ενθουσίασε...και με ξύπνησε!!

...Ένα ουράνιο τόξο.

Απο μικρή μου άρεσαν πάρα πολύ. Θυμάμαι πότε είδα το πρώτο ουράνιο τόξο στη ζωή μου. Ηταν στην Ειδομένη σε ηλικία 4 ετών. Ηταν τόσο ωραίο!!!

Καθώς το κοιτούσα, και απολάμβανα τη θέα, ερχόντουσαν στο μυαλό μου διάφορες σκέψεις..

Σκέψη Νο1
Τι όμορφο που είναι...!!!

Σκέψη Νο2
Ατμοσφαιρικό, οπτικό φαινόμενο, το ουράνιο τόξο, που προκαλείται από την ανάκλαση, διάθλαση και ανάλυση του ηλιακού φωτός, όταν αυτό πέφτει σε μικρές σταγόνες βροχής. Το ουράνιο τόξο μπορεί να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια βροχής σ’ ένα τόπο μπροστά από έναν παρατηρητή, όταν πίσω του βρίσκεται ο ήλιος ή σ’ ένα καταρράκτη, ή ακόμη στην εργασία του ραντίσματος

Σκέψη Νο3
Απο που ξεκινάει και που καταλήγει;

Σκέψη Νο4
Απο τη στιγμή που λέγεται τόξο, γιατί εγώ ποτέ ως τώρα όσες φορές και να είδα, δεν είδα τόξο, αλλα μια πολύχρωμη λωρίδα η οποία χάνεται στα σύννεφα;

Σκέψη Νο5
Πόσο κρατάει ένα ουράνιο τόξο;

Σκέψη Νο6 Πως γίνεται ενώ το κοιτάω να μου δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα και να με γεμίζει αισιοδοξία;

Το κοιτούσα περίπου 20 με 30 λεπτά... το θεώρησα ένα πολύ καλό σημάδι έπειτα απο κάποιες περιπέτειες και στεναχώριες που έχω τον τελευταίο καιρό. Αναθάρρεψα..

Και όπως το παρατηρούσα και το έβγαζα και φωτογραφίες...είδα τελικά οτι είναι όντως τόξο. Εχει αρχή και τέλος!!! Όπως και όλα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος. Όπως και τα προβλήματα...

Έτσι και τα δικά μας προβλήματα... μπορεί τώρα να βρίσκονται στην κορυφή του τόξου..αλλα πέρνουν την κατηφόρα...τελειώνουν!! Ναι τελειώνουν. Και βγαίνει ο ήλιος μετά την βροχή..πάντα είναι κρυμένος πίσω απο τα σύννεφα, αλλά όταν αυτά φύγουν, εμφανίζεται..και μας χαμογελάει!!!

Στο ουράνιο τόξο, λείπει το πορτοκαλί το χρώμα. Ή μπορεί να υπάρχει αλλά να μη το διακρίνουμε εμείς... Εμείς το έχουμε!! Στον τοίχο...και δε θέλω να ξαναβαφτεί άσπρος ο τοίχος!!

Το ουράνιο τόξο κρατάει μέχρι να διαλυθούν οι υδρατμοί απο την ατμόσφαιρα..τα προβλήματα διαρκούν μέχρι να διαλυθούν οι άσχημες σκέψεις απο το μυαλό μας.

Κανείς δε μπορεί να το κρατήσει στα χέρια του, όπως και κανείς δε μπορεί να φυλακίσει τα όνειρα μας.

Το τόξο, εκτείνεται σε έναν πολύ μεγάλο και ανοιχτό χώρο... όμως πολλά μεγάλα όνειρα μπορούν να φιλοξενηθούν σε ένα μικρό σπίτι.

Το κοιτάς και ξεχειλίζεις απο αισθήματα...σε κοιτώ και ξεχειλίζω απο αγάπη.

Έχει όλα τα χρώματα...κι εσύ με κάνεις να έχω όλα τα συναισθήματα.

Το χάζευα σα μικρό παιδί...σ'αγαπάω σαν μικρό παιδί.

Μπήκαμε σε ένα τούνελ και όταν βγήκαμε, δε το βρήκα. Μπήκα σε έναν λαβύρινθο και όταν βγήκα, σε είδα μπροστά μου.

Και να σου πω κάτι...ξέρω γιατί χαίρεται κάποιος όταν βλέπει ουράνιο τόξο...γιατί το βλέπει σπάνια. Ξέρω και γιατί χαίρομαι που έχω εσένα...γιατί άτομα σαν κι εσένα..σπάνια έχω συναντήσει στη ζωή μου...

Άσε με να σε λέω κόκκινο

όπως το χρώμα της φωτιάς

όπως το αίμα της καρδιάς

και η ματιά η μεθυσμένη τα μεσάνυκτα

Κόκκινο σαν τον ουρανό

στου πυρετού το δειλινό

σαν το φιλί πάνω απ' τα χείλη τα μισάνοιχτα

Άσε με ουράνιο τόξο να σε πω

σημάδι θείο που θα πει

η βροχή πως τέλειωσε

Άσε με να σου φωνάξω σ’ αγαπώ

ο πάγος γύρω απ’ την καρδιά μου πάει έλιωσε

Άσε με ουράνιο τόξο να σε πω

Άσε με να σε λέω θαλασσί

σαν μια θάλασσα αγκαλιές

ένα ποτάμι αφορμές

για να σου δείξω την αγάπη που ξεχύνεται

Σαν μια αόρατη πηγή που ανασταίνει όλη την γη

σαν το κορμί που στο κορμί με πάθος χύνεται

Κάθε γκρεμός έχει την άκρη του
Κάθε αντίο θέλει το δάκρυ του
Για να λυτρωθεί
Κάθε καημός έχει τον πόνο του
Κι ο χωρισμός θέλει το χρόνο του
Για να ξεχαστεί

Και δε φοβάμαι αυτό το άδειο μου το σώμα
Που μόλις φύγεις θα κοπεί σε δυο κομμάτια
Δε λογαριάζω το δικό μου το χειμώνα
Για σένανε φοβάμαι

Πως θα γυρίζεις στ'άδειο σπίτι αργά τη νύχτα
Ποιός θα σου φτιάχνει με φιλιά μια καληνύχτα
Πως θα ξεχάσεις όλα εκείνα που πονάνε
Για σένανε φοβάμαι

Κάθε σιωπή έχει το λόγο της
Κάθε ματιά κρύβει το φόβο της
Να μην προδοθεί
Κάθε καρδιά βρίσκει το δρόμο της
Σε μια αγκαλιά ή ψάχνει μόνη της
Κάπου να πιαστεί

Ελα ντε..ποια στιγμη,,,

Ποια στιγμή θα γίνουν τα θαύματα
ποια ζωή δε θα υποφέρω
ποια στιγμή θ΄αλλάξουν τα πράγματα
ποια στιγμή...
Ποιο πρωί θ΄ανοίξω τα μάτια μου
κι ό,τι πω θα το καταφέρω
με φιλί τα χίλια κομμάτια μου θα γίνουν ένα

Ποια στιγμή θα γίνουν τ΄αδύνατα
ποια καρδιά στα δύο θα σπάσει
ποια στιγμή δε θα΄χω διλήμματα ποια στιγμή

Ποια στιγμή θα έρθεις στην πόρτα μου
ποιο κορμί θ΄αρχίσει να τρέμει
ποια στιγμή θ΄ανάψω τα φώτα μου ποια στιγμή
ποια στιγμή θα πιάσεις το χέρι μου
ποια φωνή θα πει σ΄αγαπάω
ποια στιγμή θα γίνεις τ΄αστέρι μου ποια στιγμή

Ποια στιγμή θα γίνουν τ΄αδύνατα
ποια καρδιά στα δύο θα σπάσει
ποια στιγμή δε θα΄χω διλήμματα ποια στιγμή

Πως κάθησες μόνη , εσύ που γεμάτη ήσουν...
Την νύχτα ακατάπαυστα κλαίς και τα δάκρυα σου τα σεντόνια βρέχουν...
Όλοι οι φίλοι άπιστα σου φέρθηκαν , και έγιναν εχθροί σου...
Και απο εσένα όλη η δόξα έφυγε , και οι χαρές σου....
Και απ'όλους αυτούς που σε αγάπησαν , αυτός που σε παρηγορούσε δεν υπάρχει....
Και ακούω τον θρήνο σου μέσα στην νύχτα , τους ήχους της πόλης να σκεπάζει....
Αγγελος θανάτου καθώς γυρνώ ανάμμεσα στα σταυροδρόμια...
" Μήπως είδατε αυτόν που η ψυχή μου αγαπάει....?
Επάνω στο κρεβάτι τον ζήτησα και δεν τον βρήκα ,
Σας ορκίζω να τον βρείτε και ότι πληγωμένη απο αγάπη είμαι να του πείτε....."
και κλείνω τα αφτιά μου σε ότι ακούω , τα μάτια μου σκεπάζω σε αυτό που βλέπω
τον χρόνο καταριέμαι και την επιθυμία θάβω,
και εκεί στο σταυροδρόμι όπως στέκομαι μια γρήγορη ματιά
στο παραθύρι σου επιθυμώ να ρίξω
πόση φυλακή να αντέξω ακόμα...


Ευχαριστώ τον χρήστη Sammael που μου επέτρεψε να δημοσιεύσω αυτό το κείμενο

Έλα κοντά μην κάνεις πίσω το χέρι κράτα μου στα σκοτεινα Έλα κοντά να σου μιλήσω γι'αυτά που μέσα δεν χωράνε πια Να με προσέχεις γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω πέσει χαμηλά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις μέχρι να σηκωθώ ξανά λίγο ακόμα μοναχά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις Έλα κοντά το κόσμο κρύψε τον κόσμο αυτό που μου ζητά πολλά Έλα κοντά μια σπίθα ρίξε να βγει απ΄την στάχτη μου ξανά φωτιά Να με προσέχεις γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω πέσει χαμηλά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις μέχρι να σηκωθώ ξανά λίγο ακόμα μοναχά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις

Vieni vicino a me nonstar indietro tienimi la mano nel buio Vieni vicino a me che ti possa parlare di quello che non riesce piu' a star dentro di me Prenditi cura di me perche' son caduta in basso, son caduta in basso occhi miei dolci, pazienta prenditi cura di me sino a quando riesco a rialzarmi solo ancora per un po' occhi miei dolci pazienta prenditi cura di me Vieni vicino nascondi il mondo questo mondo che esige troppo da me Vieni vicino buttami una scintilla che dalla mia cenere faccia di nuovo guizzare il fuoco Prenditi cura di me perche' son caduta in basso, son caduta in basso occhi miei dolci, pazienta prenditi cura di me sino a quando riesco a rialzarmi solo ancora per un po' occhi miei dolci pazienta prenditi cura di me

Μια βραδιά στη Σαλονίκη

Μες τα μάτια σου γυρεύω την πατρίδα μου να βρω
μια ζωή περιπλανιέμαι απ'το νότο ως το βορρά σου
την κακούργα μοναξιά μου να νικήσω δεν μπορώ
και σε ψάχνω σε μια πόλη που 'χει ακομα το άρωμα σου.

Μια βραδιά στη Σαλονίκη μεθυσμένοι και οι δυο
μου 'πες ό,τι κι αν σου τύχει θα 'μαι πλάι σου εγώ
και μετά χαθήκαμε δεν ξαναβρεθήκαμε
τη ζωή τη φοβηθήκαμε.

Βουρκωμένη μες'τα μάτια μου και απόψε η βραδιά
η ζωή μας σου φωνάζω λάθος δρόμο έχει πάρει
ένας άνεμος αλήτης μου παγώνει την καρδιά
ένας άνεμος που κάποτε τον έλεγες βαρδάρη.

Μια βραδιά στη Σαλονίκη μεθυσμένοι και οι δυο
μου 'πες ό,τι κι αν σου τύχει θα 'μαι πλάι σου εγώ
και μετά χαθήκαμε δεν ξαναβρεθήκαμε
τη ζωή τη φοβηθήκαμε.

Να τη!!! Εμεις ομως να ανέβουμε πάνω απο τα σύννεφα..

Και θα παραμείνουν κλειστα...

Κι αν δεν ανέχεσαι τα βουρκωμένα μάτια

Κι αν δεν μπορείς τις μακρινές διαδρομές

Στη Σαλονίκη να μην έρχεσαι ποτέ

Τις Κυριακές, τις Κυριακές

τα αινιγματα τωρα λυνονται
οσα ειχα στην καρδια τα ελυσες με μια ματια
κι οσα πιστευα φυλλα γινονται
που τα περνει ο βοριας και τα παει οπου πας

μαζι σου αλλαξα,
μαζι σου αναψα το φως που ειχα μεσα μου σβηστο,
μαζί σουτολμησα
μαζι σου μπορεσα στους δρομους της αγαπης να πετω

Υ.Γ: Ακούω ερωτικό fm μη με παρεξηγεις..

Δεν αντέχω άλλο έλα,
έλα πάρε με αγκαλιά,
να πεθάνουμε στα γέλια,
να'ναι πάλι όπως παλιά..

Δεν πειραζει που γυρναμε κάθε βραδυ
αγκαλια στης Σαλονικης τα στενά,
εγω πινω να ξεχασω κι εσυ λες πως ειναι αργα
κι αν κοιταζουμε κι οι δυο μας το φεγγαρι
και τα ματια μας δακρυζουν ξαφνικα
θα σου πω κατι ρε φιλε
η αγάπη δεν περνά..

Μην τρομάξεις αν χαθώ

Θ΄ αλλάξω ζωή
όνομα και πατρίδα
απ΄ την αρχή
θ΄ αρχίσω την παρτίδα
Στη διαδρομή
το παρελθόν σκορπάω
μια μουσική
καινούργια σου χρωστάω

Μην τρομάξεις αν χαθώ
μη με ψάξεις, θα σε βρω εγώ
μη με ψάξεις, θα σε βρώ
μην ψάξεις
μην τρομάξεις
θα σε βρω εγώ

Κάνε μια ευχή
να μη χαθώ όπου πάω
μια προσευχή
να μάθω τι ζητάω
Στη διαδρομή
θα σβήσω ό,τι ξέρω
μια μουσική
καινούργια θα σου φέρω

"Κι αν δε σ'αφήσει να πας τότε τι θα κάνεις?"
"(Απλά σιωπή)"

Θα έρθω με το έτσι θέλω. Ακόμα και να αργήσω κάποιους μήνες (2-3) εγώ θα έρθω. Θα μου πεις βέβαια "Εγώ σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι" κι εγώ θα σου απαντήσω "Σήμερα ζω, αύριο δε ζω" κι εγώ μαζί σου ζω. Κι αυτό δε θέλω να το χάσω ή να το αλλάξω με τίποτα. Ακόμα κι αν αυτό κρατήσει για πολύ ή λιγο εγώ θέλω να το ζήσω.

Σήμερα το βράδυ δε κοιμήθηκα και πολύ καλά. Με είχε πιάσει ταχυκαρδία κι ένα αγχος. Ένα κακό προαίσθημα. Ξυπνούσα και το μόνο που ήθελα ήταν να σε δω να κοιμάσαι δίπλα μου. Μου έφτανε, με ηρεμούσε.

Όταν είμαι μαζί σου η ώρα περνάει γρήγορα. Κι αυτό με τσατίζει, με στεναχωρεί. Και πάντα, μα παντα όταν αποχωριζόμαστε για να γυρίσω πίσω, μόλις γυρνώ την πλάτη σκέφτομαι οτι πάλι δε σου είπα όσα ήθελα κι όσα είχα να σου πω.

Έτσι που λές, θα κατέβω πάση θυσία. Ναι, γιατί μου αρέσουν πολλά πάγματα που κάνουμε. Που κάνεις. Μου αρέσει όταν έρχομαι και είσαι στον σταθμό να με περιμένεις. Μου αρέσει όταν πάμε μαζί στο σούπερ μάρκετ, μου αρέσει όταν μαγειρεύουμε μαζί, όταν ξυπνάς και σου κάνω καφέ και κάθεσαι στο γραφείο, μου αρέσει όταν φεύγεις απο το σπίτι κι εγώ σε περιμένω, μου αρέσει να χώνω τα χέρια μου στα απορρυπαντικά και στα λάδια-γιατί απλά πρόκειται για το σπίτι μας, μου αρέσει ακόμα και να πλένω στίβες πιάτα-γιατί απλά πρόκειται για τα δικά μας, μου αρέσει να περιφέρομαι στο σπίτι φορόντας μόνο το φούτερ σου και τα παπούτσια σου, μου αρέσει όταν παιδιαρίζουμε στο μπάνιο..

Απόλασα αυτά τα 2 πρωινά, χουζούρεμα και αγκαλίτσες και χουχούλιασμα κάτω απο την κουβέρτα και πειράγματα. Απόλαυσα μέχρι και τον πονοκέφαλο μου, που μου έδινες φιλάκια στο μάγουλο για να μου περάσει.Απολαυσα και τα βράδια που ενώ κοιμόσουν ξυπνούσες και ήθελες να μου κάνεις αγκαλίτσα.Ακόμα και οι πιο ανήσυχοι ύπνοι σου έχου κι αυτοί την γλύκα τους.

Κι εγώ δε θέλω να τα χάσω αυτά, μ'ακούς?Δε θέλω.

Θα το παλέψω μέχρι το τέλος, θα κάνω ό,τι χρειαστεί ωστε να μη τα χάσω. Ακόμα και στο τηλέφωνο να σου μιλάω όλη μέρα και να ακούω τις φωνές σου. Ακόμα κι αν τα αυθημερών μου καταντήσουν σα τον καθημερινό μου καφέ. Και που'σαι..κάθε φορά που θα αγχώνομαι θα κατεβαίνω κάτω να αγχωνόμαστε μαζί.
Αλλά δε θέλω να τα χάσω όλα αυτά, σε παρακαλώ!!!

Ναι, λάμπω όταν είμαι κάτω, όταν είμαι στο σπίτι μας.

Και το πρωί που με ρώτησες αν ήμουν κάπως επειδή έφευγα, δεν ήταν αυτός ο μόνος λόγος. Ήταν και γι αυτό το προαίσθημα που είχα. ΟΤι έβλεπα εσένα και το σπίτι για τελευταία φορά. Το ίδιο συναίσθημα είχα και όταν περνούσα απέναντι το δρόμο και έβλεπα το μπαλκόνι μας που είχε κλειστά τα παντζούρια. Κι αν σου είπα να με πας στον Αγιο Στέφανο, δεν ήταν γιατί απο εκεί είνια ο δρόμος σου, αλλά γιατί ήθελα να κερδίσω χρόνο κι άλλο με σένα.

Θέλω να έρθεις και να με πάρεις απο εδώ. Να κατεβούμε στο σπίτι μας με το αυτοκίνητο και στο δρόμο να σταματήσουμε σε χωριουδάκια που τα βλέπω τόσο καιρό απο το τρένο. Κι όταν φτάσουμε στο σπίτι μας, να μπω μέσα και να ανοίξω τα παντζούρια για πάντα!!

Αντε μπας και φτιαξει η διαθεση μας...

Δεν μας ακούει κανείς όλος ο κόσμος κοιμήθηκε
σε άλλο κόσμο εμείς την ώρα της επαφής
δεν θέλω να κρατηθείς ο κόμπος μέσα σου λύθηκε
θέλω ν΄απογειωθείς δε μας ακούει κανείς
μην ανησυχείς

Φώναξε πιο δυνατά και βγάλε όλη σου την ένταση
μη σταματάς πουθενά έλα να φτάσουμε στην έκσταση
φώναξε πιο δυνατά εκφράσου αγάπη μου ελεύθερα
στον ουρανό πιο κοντά θέλω να νιώσεις ότι σ΄έφερα

Δεν μας ακούει κανείς κι αν μας ακούσει τι έγινε
εγώ μωρό μου κι εσύ στην κορυφαία στιγμή
στου έρωτα την ορμή τίποτα όρθιο δεν έμεινε
κι αν μας ακούει κανείς αυτό που νιώθεις να πεις
να μη κρατηθείς

Φώναξε πιο δυνατά και βγάλε όλη σου την ένταση
μη σταματάς πουθενά έλα να φτάσουμε στην έκσταση
φώναξε πιο δυνατά εκφράσου αγάπη μου ελεύθερα
στον ουρανό πιο κοντά θέλω να νιώσεις ότι σ΄έφερα

Φώναξε πιο δυνατά και βγάλε όλη σου την ένταση
μη σταματάς πουθενά έλα να φτάσουμε στην έκσταση
Φώναξε πιο δυνατά, θέλεις αγάπη μου εκτόνωση
Κι έδωσα τόσα λεφτά για την καινούργια ηχομόνωση

Μου φάνηκε οτι είδα έναν....

Ninja!!!!

Πάμε σπίτι μας!!

Πλέον είμαστε μόνοι μας, παλεύουμε μόνοι μας, τρέχουμε μόνοι μας..

Ονειρευόμαστε μόνοι μας, σχεδιάζουμε μόνοι μας, δημιουργούμε μόνοι μας..

Εχω πιάσει πάτο, πιο κάτω δεν πάει, κι εγώ που ήμουν αυτή που σου είχα υποσχεθεί τότε "Αν δεν έχεις αντοχές να προχωρήσεις, να συνεχίσεις, έχω εγώ και για τους δύο" είμαι αυτή που το βάζει κάτω αυτή τη στιγμή.

Ναι, μπορεί να είμαστε προς το τέλος και να βγαίνουμε σιγά σιγά νικητές, αλλά ακόμα δε το είδαμε το τέλος..

Και φυσικά δε θα ήθελα να είναι αυτό που σου έλεγα το μεσημέρι.

Δε θα ήθελα να τα παρατήσουμε, δε θα ήθελα να το βάλουμε κάτω, δε θα ήθελα να δικαιώσω εκείνους που είπαν τις δικές τους κριτικές. Ποτέ δε το έβαλα κάτω, ούτε όταν πέθανε ο κυρ-Γιάννης και θα το βάλω τώρα? Τώρα που πάω να κάνω το δικό μου σπίτι?

Τώρα, που σε βλέπω να μάχεσαι, να ονειρεύεσαι για δύο, να προσπαθείς και να μου δίνεις κουράγιο, ακόμα κι αν έχεις κι εσύ απογοητευτεί?

Και δεν κατάλαβα δηλαδή? Τι σκατά περισσότερη δύναμη είχα το καλοκαίρι και δεν την έχω τώρα?

Ναι, έχω να κοιμηθώ μέρες..έχω ξεχάσει πως είναι τα ήρεμα, γαλήνια όνειρα, αλλα αυτή τη στιγμή σκέφτομαι τα όνειρα που θα κάνω ΜΑΖΙ ΣΟΥ, όταν τελειώσουν όλα αυτά.

Και τι στο διάολο...θα κουμαντάρουν τη ζωή μου και τα θέλω μου, 2 άνθρωποι και κάποια ευρουδάκια?

Εγώ ήμουν εκείνη που σε παρακίνησε τότε με το ποδήλατο, εγώ ήμουν εκείνη που σε παρακίνησε τότε που ήθελες να βάλουμε ένα τέλος στη σχέση μας, εγώ ήμουν εκείνη που στις αρχές σε παρακίνησα στις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίσαμε με το σπίτι... εγώ πρέπει να είμαι αυτή που θα σε παρακινήσω για να αντέξουμε, αλλά μάλλον τελείωσε η αντοχή μου.

Το μεσημέρι ήθελα να σου δείξω οτι δε με νοιάζει το σπίτι και πως δε με νοιάζει τι θα γίνει με εμάς, αν και ήξερα πως θα ήταν μάταιη η προσπάθεια. Εννοείται οτι δε θα με πίστευες. Αλλά ήθελα να το κάνω για να με μισήσεις, να φανώ αχάριστη κι αναίσθητη μόνο και μόνο γιατι δε μπορώ να νιώθω οτι εγώ σε έχω βάλει σε αυτήν την διαδικασία. Οτι εγώ σε έχω κάνει να χάσεις τον ύπνο σου, οτι εγώ σε ταλαιπωρώ. Δε το θέλω αυτό.

Εγώ ονειρεύτηκα πολλά πράγματα γι αυτό το σπίτι και για μας. Ονειρεύτηκα απογεύματα συννεφιασμένου Σαββατου, ξαπλωμένοι στον καναπέ σκεπασμένοι με μια κουβερτούλα και βραδιές με παρέα στο σπίτι. Ονειρεύτηκα Κυριακάτικα χουζουρέματα και χαλλλλλαρους πρωινούς καφέδες. Ονειρεύτηκα ακόμα και πρωινά βιαστικά, που δε θα προλαβαίνουμε να λέμε ούτε ένα καλημέρα (έχει κι αυτό τη γλύκα του). Μεσημέρια που θα λέμε πως πέρασε η μέρα μας. Ονειρεύτηκα, όσο χαζό κι αν ακούγεται, στίβες πλυντηρίων να περιμένουν για σιδέρωμα. Γιορτές που να ανοίγει το σπίτι μας για φίλους και συγγενείς. Πολύ μου αρέσει να ανοίγω το σπίτι μου και να υποδέχομαι κόσμο.

"Κάτι απογεύματα, με καφέ και τσιγάρο..."

Και να έρχονται κι εκείνα τα Σαββατοκύριακα που θα κλειδώνουμε πόρτες και παράθυρα, για να φεύγουμε εκδρομές.

Έχω καιρό να χορέψω στο σπίτι μου, δε μου βγαίνει. Εχω νοσταλγήσει το να κάτσω για καφέ με την ησυχία μου και να λέω μαλακίες, εκτός απο το να σκέφτομαι για το σπίτι και για μας. Εχω καιρό να γελάσω απο την καρδιά μου. Να κάνω χαζομάρες, να πειράξω την Ελένη. Οι περισσότεροι σχεδιάζουν τι θα κάνουν το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου και τα Χριστούγεννα κι εγώ δεν ξέρω αν μπορώ να σχεδιάζω την επόμενη μέρα. Δεν παραπονιέμαι, δε γκριανιάζω..τα είχα τόσα χρόνια, δε με πειράζει να τα στερηθώ για λίγο, αλλα ρε γαμώτο θα μπορούσα και θα μπορούσαμε να μη τα είχαμε στερηθεί.

Είμαι και ανάποδο κεφάλι. Ενώ οι περισσότερες κοπέλες στη θέση μου θα χαιρόντουσαν γι αυτό που τους συμβαίνει, εγώ δε μπορώ να το χαρώ. Γαμώτο!! Γιατί να μη μπορώ να το χαρώ?

Γιατί να νιώθω οτι υπάρχει μόνο το παρελθόν, κι ένα αβέβαιο μέλλον και να μη μπορώ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ να ζήσω το παρόν??

Θα προσπαθήσω να παλέψω, στο υπόσχομαι, θα προσπαθήσω...όπως τότε που σου υποσχέθηκα οτι θα αλλάξω και το έκανα...

Τι κι αν σήμερα ήθελα να τα παρατήσω όλα..όχι μόνο το σπίτι μας, όχι μόνο τη σχέση μας, αλλα και τον ίδιο μου τον εαυτό...μου έδωσες κουράγιο, με "χτύπησες"....

Θέλω το σπίτι μας, το σαλόνι μας, το τραπέζι μας, την κουζίνα μας, το μπάνιο μας, το κρεβάτι μας...

Θέλω τα όνειρα μας, τη ζωή μας...

Θέλω εσένα...

Αφιερωμένο απο την Ελένη

Στο είπα πως θα 'ρχομουνα ξανά Θεσσαλονίκη

στο είπα πως δεν τέλειωσε η αγάπη μας εδώ

στο είπα πως θα 'ρχόμουνα ξανά Θεσσαλονίκη

να φτιάξω ό,τι χαλάσαμε

μακριά σου εγώ δε ζω

Μη μ'αφήνεις στο σκοτάδι
άναψε μου το φως
Φως να εισαι στη ζωή μου
κι ασε την καρδιά σου να ειναι οδηγός.
Οδηγός σε ανεξερεύνητα μέρη
κι ας χαθούμε και οι δυο.
Οι δυο μας ειμαστε ψυχή μου
και μόνοι πορευόμαστε στον κόσμο αυτό.
Αυτο είναι το μόνο που σου ζητάω,
μόνο αυτό.
Μη μ'αφήνεις στο σκοτάδι,
έλα άναψε μου το φως
Πιάσε μου το χέρι
και που ξέρεις...
Ισως βρούμε ένα αστέρι να γίνει ο οδηγός.
Τι κι αν είμαι μακρυά σου,
τι κι αν λεν πως απόσταση σημαίνει χωρισμός.

Πορτοκαλί σκέψεις.

Στάθηκα για λίγο εκεί που με άφησες. Έστριψα το κεφάλι για να μη σε δω που φεύγεις, δε θα ξανάκανα το ίδιο λάθος με την προηγούμενη φορά.

Άρχισα να περπατάω, μόνο έτσι θα ξεσπούσα. Ανέβηκα τη μεγάλη γέφυρα, κοίταξα τα αυτοκίνητα που περνούσαν απο κάτω, κοίταξα και για το δικό σου, αλλά είχες φύγει. Συνέχισα να περπατάω με το μυαλό μου να έχει αδειάσει απο σκέψεις. Καμία άλλη σκέψη παρα μόνο εσύ, εσύ κι εγώ, εμείς. Παίζω με τις λέξεις το ξέρω.

Χάσαμε, αλλα επειδή είμαστε εγωιστές δε θέλουμε να το παραδεχτούμε εύκολα. Και τι είναι αυτό που μας κρατάει δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια.

Δεν είχα όρεξη να πάω στη δουλειά, με τι κέφια, με τι μούτρα, με τι μυαλό.Εφτασα στο σπίτι της γιαγιάς.Δε χτύπησα κανένα κουδούνι γιατί δεν ήσουν εκεί ωστε να με δεις και να με κοροιδέψεις. Περίμενα να βγει ή να μπει κάποιος και να μου ανοιξει.

Ανέβηκα πάνω. Ακόμα είχε τη μυρωδιά σου και ακουγόταν η ανάσα σου. Ξάπλωσα στο κρεβάτι, έκλεισα τα μάτια μου μήπως και με πάρει ο ύπνος αλλα τίποτα. Κλάμα και κακό. Ήθελα να τα σπάσω όλα. Ηθελα να τσιρίξω, ήθελα να σηκωθώ να πάω να πάρω το τρένο ήθελα να κάνω πολλά. Ξανάφερνα το λόγια σου. Τα χθεσινά, τα προχθεσινά... Σ'ακουσα να με ρωτάς αν σ'αγαπώ..Γέλασα οταν μου βγήκε αυθόρμητα ένα πειραχτικό "όχι".

Μακάρι να μπορούσες να με βρίσεις, να με προσβάλεις, να με πονέσεις ωστε να μπορέσω να σε αφήσω. Τώρα όμως που ξέρω οτι μ'αγαπάς δε μπορώ να το κάνω, δεν έχω δύναμη. Τώρα? Τώρα που μ'αγαπάς? Ιδρωσα μέχρι να με αγαπήσεις...Γιατί δε με άφησες τότε που ξενέρωσες μαζί μου? Γιατί δε με άφησες τότε που σου ήμουν αδιάφορη.Γιατί έδινες και δίνεις ακόμα ευκαιρίες.

Με έπνιγε κι εκείνο το σπίτι. Σηκώθηκα κι έφυγα. Κατέβηκα κάτω, χαιρέτησα καποιους γνωστούς.

Κάποιος πήγε να παρκάρει εκεί που είχες το αυτοκίνητο σου. Ηθελα να τον σταματήσω. Να κρατήσω τη θέση για σένα, για όταν ξανάρθεις. Θα ξαναρθείς??Έλα σε παρακαλώ.

Δεν αντέχεται η απόσταση άλλο, έχεις δίκαιο. Η απόσταση αντέχεται μόνο όταν δεν υπάρχει κάποιο συναίσθημα. Μόνο όταν υπάρχει μόνο το σεξ. Αλλα εδώ με μας υπάρχει κάτι. Κάτι βαθύ.

Προχτές όταν περίμενα να φτάσεις, έλεγα σε μια φίλη μου οτι πιστεύω πως θα είναι η τελευταία φορά που θα σε δω. Η τελευταία φορα...

Οταν έστριψα το στενό και πέρασα μπροστά απο τον παιδικό σταθμό, είδα να κάθεται σε μια γώνια, ένα ξανθό κοριτσάκι, μόνο του, ήσυχο και μου θύμισε εκείνο το κοριτσάκι πριν 16 χρόνια που καθόταν πάλι σε μια γωνιά και δε μιλούσε, που αργότερα έλεγε την προσευχή στο σχολείο συχνά και που ήταν το αγαπημένο παιδί κάθε δασκάλας. Ναι για εκείνο το κοιμησμένο ξανθό κοριτσάκι σου λέω που έβλεπες εχθές στις φωτογραφίες.

Πήγα στο σπίτι μου μεθυσμένη απο τις σκέψεις, τα γιατί, τις κατηγορίες.

Ξέρεις γιατί είμαι χαρούμενη? Γιατί σου έδειξα αυτά που ήθελα στην πόλη μου. Πήγαμε εκεί που ήθελα να πάμε. Μόνο που δε τα έζησα, δε τα ζήσαμε μάλλον, όπως θα ήθελα να τα ζήσουμε.

"Στρίψε δεξιά"--->Αδιέξοδο,
"Στρίψε αριστερά"---> Πάλι αδιέξοδο.
"Κι ευθειά?"---> Αν μπορείς να πας ευθεία μόνο με μία πεταλιά τότε όλα είναι μια χαρά!!
"και που πάμε τώρα?"--->Τώρα κάνουμε γύρους στην πλατεία.

Που να έχεις φτάσει αυτή τη στιγμή που γράφω? Δε μ'έχεις πάρει κι ένα τηλέφωνο. Είσαι καλά?

Ξέρεις, θα είναι δύσκολο αν χωρίσουμε να μη μαθαίνω νέα σου. Θα είναι όμως και δύσκολο να μαθαίνω. Να σου μιλάω και να ξέρω οτι δεν είμαστε μαζί.

Πως να μαζευτούν αυτά τα πράγματα απο εκεί? Τι να τα κάνουμε? Να σπάσουμε τα πιάτα? Να βάλουμε φωτιά στο κρεβάτι? Γιατί να ξανανοίξω τις κούτες και να τα ξαναβάλω πίσω στη θέση τους, εκεί πουήταν τόσα χρόνια? Γιατί να μην αλλάξει κάτι?

Μόνο τη φωτογραφική!! Και μη σβήσεις τις φωτογραφίες που τράβηξες απο τις Ροβιές. Τις θέλω κι εγώ. Θέλω κι εγώ να δω το ηλιοβασίλεμα που δεν μπόρεσα εγώ να φωτογραφίσω, γιατί δεν ήθελα να δεις κι εκεί πόσο χαρούμενη ήμουν. Όπως στο βιντεάκι με το σπίτι. Ενα πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα, φαντάζομαι όπως τον πορτοκαλι τοίχο του σπιτιού. Και μακάρι αυτά που σκέφτομαι να ήταν γραμμένα πάνω του, να τα περάσω άλλο ένα χέρι μπογιάς και να σβηστούν...Με μια στρώση ακόμα πορτοκαλί μπογιάς.

Σήμερα όλα τελειώνουν...


ή θα νικήσουμε...


ή θα μας νικήσουν.