"Κι αν δε σ'αφήσει να πας τότε τι θα κάνεις?"
"(Απλά σιωπή)"

Θα έρθω με το έτσι θέλω. Ακόμα και να αργήσω κάποιους μήνες (2-3) εγώ θα έρθω. Θα μου πεις βέβαια "Εγώ σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι" κι εγώ θα σου απαντήσω "Σήμερα ζω, αύριο δε ζω" κι εγώ μαζί σου ζω. Κι αυτό δε θέλω να το χάσω ή να το αλλάξω με τίποτα. Ακόμα κι αν αυτό κρατήσει για πολύ ή λιγο εγώ θέλω να το ζήσω.

Σήμερα το βράδυ δε κοιμήθηκα και πολύ καλά. Με είχε πιάσει ταχυκαρδία κι ένα αγχος. Ένα κακό προαίσθημα. Ξυπνούσα και το μόνο που ήθελα ήταν να σε δω να κοιμάσαι δίπλα μου. Μου έφτανε, με ηρεμούσε.

Όταν είμαι μαζί σου η ώρα περνάει γρήγορα. Κι αυτό με τσατίζει, με στεναχωρεί. Και πάντα, μα παντα όταν αποχωριζόμαστε για να γυρίσω πίσω, μόλις γυρνώ την πλάτη σκέφτομαι οτι πάλι δε σου είπα όσα ήθελα κι όσα είχα να σου πω.

Έτσι που λές, θα κατέβω πάση θυσία. Ναι, γιατί μου αρέσουν πολλά πάγματα που κάνουμε. Που κάνεις. Μου αρέσει όταν έρχομαι και είσαι στον σταθμό να με περιμένεις. Μου αρέσει όταν πάμε μαζί στο σούπερ μάρκετ, μου αρέσει όταν μαγειρεύουμε μαζί, όταν ξυπνάς και σου κάνω καφέ και κάθεσαι στο γραφείο, μου αρέσει όταν φεύγεις απο το σπίτι κι εγώ σε περιμένω, μου αρέσει να χώνω τα χέρια μου στα απορρυπαντικά και στα λάδια-γιατί απλά πρόκειται για το σπίτι μας, μου αρέσει ακόμα και να πλένω στίβες πιάτα-γιατί απλά πρόκειται για τα δικά μας, μου αρέσει να περιφέρομαι στο σπίτι φορόντας μόνο το φούτερ σου και τα παπούτσια σου, μου αρέσει όταν παιδιαρίζουμε στο μπάνιο..

Απόλασα αυτά τα 2 πρωινά, χουζούρεμα και αγκαλίτσες και χουχούλιασμα κάτω απο την κουβέρτα και πειράγματα. Απόλαυσα μέχρι και τον πονοκέφαλο μου, που μου έδινες φιλάκια στο μάγουλο για να μου περάσει.Απολαυσα και τα βράδια που ενώ κοιμόσουν ξυπνούσες και ήθελες να μου κάνεις αγκαλίτσα.Ακόμα και οι πιο ανήσυχοι ύπνοι σου έχου κι αυτοί την γλύκα τους.

Κι εγώ δε θέλω να τα χάσω αυτά, μ'ακούς?Δε θέλω.

Θα το παλέψω μέχρι το τέλος, θα κάνω ό,τι χρειαστεί ωστε να μη τα χάσω. Ακόμα και στο τηλέφωνο να σου μιλάω όλη μέρα και να ακούω τις φωνές σου. Ακόμα κι αν τα αυθημερών μου καταντήσουν σα τον καθημερινό μου καφέ. Και που'σαι..κάθε φορά που θα αγχώνομαι θα κατεβαίνω κάτω να αγχωνόμαστε μαζί.
Αλλά δε θέλω να τα χάσω όλα αυτά, σε παρακαλώ!!!

Ναι, λάμπω όταν είμαι κάτω, όταν είμαι στο σπίτι μας.

Και το πρωί που με ρώτησες αν ήμουν κάπως επειδή έφευγα, δεν ήταν αυτός ο μόνος λόγος. Ήταν και γι αυτό το προαίσθημα που είχα. ΟΤι έβλεπα εσένα και το σπίτι για τελευταία φορά. Το ίδιο συναίσθημα είχα και όταν περνούσα απέναντι το δρόμο και έβλεπα το μπαλκόνι μας που είχε κλειστά τα παντζούρια. Κι αν σου είπα να με πας στον Αγιο Στέφανο, δεν ήταν γιατί απο εκεί είνια ο δρόμος σου, αλλά γιατί ήθελα να κερδίσω χρόνο κι άλλο με σένα.

Θέλω να έρθεις και να με πάρεις απο εδώ. Να κατεβούμε στο σπίτι μας με το αυτοκίνητο και στο δρόμο να σταματήσουμε σε χωριουδάκια που τα βλέπω τόσο καιρό απο το τρένο. Κι όταν φτάσουμε στο σπίτι μας, να μπω μέσα και να ανοίξω τα παντζούρια για πάντα!!