Πορτοκαλί σκέψεις.

Στάθηκα για λίγο εκεί που με άφησες. Έστριψα το κεφάλι για να μη σε δω που φεύγεις, δε θα ξανάκανα το ίδιο λάθος με την προηγούμενη φορά.

Άρχισα να περπατάω, μόνο έτσι θα ξεσπούσα. Ανέβηκα τη μεγάλη γέφυρα, κοίταξα τα αυτοκίνητα που περνούσαν απο κάτω, κοίταξα και για το δικό σου, αλλά είχες φύγει. Συνέχισα να περπατάω με το μυαλό μου να έχει αδειάσει απο σκέψεις. Καμία άλλη σκέψη παρα μόνο εσύ, εσύ κι εγώ, εμείς. Παίζω με τις λέξεις το ξέρω.

Χάσαμε, αλλα επειδή είμαστε εγωιστές δε θέλουμε να το παραδεχτούμε εύκολα. Και τι είναι αυτό που μας κρατάει δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια.

Δεν είχα όρεξη να πάω στη δουλειά, με τι κέφια, με τι μούτρα, με τι μυαλό.Εφτασα στο σπίτι της γιαγιάς.Δε χτύπησα κανένα κουδούνι γιατί δεν ήσουν εκεί ωστε να με δεις και να με κοροιδέψεις. Περίμενα να βγει ή να μπει κάποιος και να μου ανοιξει.

Ανέβηκα πάνω. Ακόμα είχε τη μυρωδιά σου και ακουγόταν η ανάσα σου. Ξάπλωσα στο κρεβάτι, έκλεισα τα μάτια μου μήπως και με πάρει ο ύπνος αλλα τίποτα. Κλάμα και κακό. Ήθελα να τα σπάσω όλα. Ηθελα να τσιρίξω, ήθελα να σηκωθώ να πάω να πάρω το τρένο ήθελα να κάνω πολλά. Ξανάφερνα το λόγια σου. Τα χθεσινά, τα προχθεσινά... Σ'ακουσα να με ρωτάς αν σ'αγαπώ..Γέλασα οταν μου βγήκε αυθόρμητα ένα πειραχτικό "όχι".

Μακάρι να μπορούσες να με βρίσεις, να με προσβάλεις, να με πονέσεις ωστε να μπορέσω να σε αφήσω. Τώρα όμως που ξέρω οτι μ'αγαπάς δε μπορώ να το κάνω, δεν έχω δύναμη. Τώρα? Τώρα που μ'αγαπάς? Ιδρωσα μέχρι να με αγαπήσεις...Γιατί δε με άφησες τότε που ξενέρωσες μαζί μου? Γιατί δε με άφησες τότε που σου ήμουν αδιάφορη.Γιατί έδινες και δίνεις ακόμα ευκαιρίες.

Με έπνιγε κι εκείνο το σπίτι. Σηκώθηκα κι έφυγα. Κατέβηκα κάτω, χαιρέτησα καποιους γνωστούς.

Κάποιος πήγε να παρκάρει εκεί που είχες το αυτοκίνητο σου. Ηθελα να τον σταματήσω. Να κρατήσω τη θέση για σένα, για όταν ξανάρθεις. Θα ξαναρθείς??Έλα σε παρακαλώ.

Δεν αντέχεται η απόσταση άλλο, έχεις δίκαιο. Η απόσταση αντέχεται μόνο όταν δεν υπάρχει κάποιο συναίσθημα. Μόνο όταν υπάρχει μόνο το σεξ. Αλλα εδώ με μας υπάρχει κάτι. Κάτι βαθύ.

Προχτές όταν περίμενα να φτάσεις, έλεγα σε μια φίλη μου οτι πιστεύω πως θα είναι η τελευταία φορά που θα σε δω. Η τελευταία φορα...

Οταν έστριψα το στενό και πέρασα μπροστά απο τον παιδικό σταθμό, είδα να κάθεται σε μια γώνια, ένα ξανθό κοριτσάκι, μόνο του, ήσυχο και μου θύμισε εκείνο το κοριτσάκι πριν 16 χρόνια που καθόταν πάλι σε μια γωνιά και δε μιλούσε, που αργότερα έλεγε την προσευχή στο σχολείο συχνά και που ήταν το αγαπημένο παιδί κάθε δασκάλας. Ναι για εκείνο το κοιμησμένο ξανθό κοριτσάκι σου λέω που έβλεπες εχθές στις φωτογραφίες.

Πήγα στο σπίτι μου μεθυσμένη απο τις σκέψεις, τα γιατί, τις κατηγορίες.

Ξέρεις γιατί είμαι χαρούμενη? Γιατί σου έδειξα αυτά που ήθελα στην πόλη μου. Πήγαμε εκεί που ήθελα να πάμε. Μόνο που δε τα έζησα, δε τα ζήσαμε μάλλον, όπως θα ήθελα να τα ζήσουμε.

"Στρίψε δεξιά"--->Αδιέξοδο,
"Στρίψε αριστερά"---> Πάλι αδιέξοδο.
"Κι ευθειά?"---> Αν μπορείς να πας ευθεία μόνο με μία πεταλιά τότε όλα είναι μια χαρά!!
"και που πάμε τώρα?"--->Τώρα κάνουμε γύρους στην πλατεία.

Που να έχεις φτάσει αυτή τη στιγμή που γράφω? Δε μ'έχεις πάρει κι ένα τηλέφωνο. Είσαι καλά?

Ξέρεις, θα είναι δύσκολο αν χωρίσουμε να μη μαθαίνω νέα σου. Θα είναι όμως και δύσκολο να μαθαίνω. Να σου μιλάω και να ξέρω οτι δεν είμαστε μαζί.

Πως να μαζευτούν αυτά τα πράγματα απο εκεί? Τι να τα κάνουμε? Να σπάσουμε τα πιάτα? Να βάλουμε φωτιά στο κρεβάτι? Γιατί να ξανανοίξω τις κούτες και να τα ξαναβάλω πίσω στη θέση τους, εκεί πουήταν τόσα χρόνια? Γιατί να μην αλλάξει κάτι?

Μόνο τη φωτογραφική!! Και μη σβήσεις τις φωτογραφίες που τράβηξες απο τις Ροβιές. Τις θέλω κι εγώ. Θέλω κι εγώ να δω το ηλιοβασίλεμα που δεν μπόρεσα εγώ να φωτογραφίσω, γιατί δεν ήθελα να δεις κι εκεί πόσο χαρούμενη ήμουν. Όπως στο βιντεάκι με το σπίτι. Ενα πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα, φαντάζομαι όπως τον πορτοκαλι τοίχο του σπιτιού. Και μακάρι αυτά που σκέφτομαι να ήταν γραμμένα πάνω του, να τα περάσω άλλο ένα χέρι μπογιάς και να σβηστούν...Με μια στρώση ακόμα πορτοκαλί μπογιάς.