Πως κάθησες μόνη , εσύ που γεμάτη ήσουν...
Την νύχτα ακατάπαυστα κλαίς και τα δάκρυα σου τα σεντόνια βρέχουν...
Όλοι οι φίλοι άπιστα σου φέρθηκαν , και έγιναν εχθροί σου...
Και απο εσένα όλη η δόξα έφυγε , και οι χαρές σου....
Και απ'όλους αυτούς που σε αγάπησαν , αυτός που σε παρηγορούσε δεν υπάρχει....
Και ακούω τον θρήνο σου μέσα στην νύχτα , τους ήχους της πόλης να σκεπάζει....
Αγγελος θανάτου καθώς γυρνώ ανάμμεσα στα σταυροδρόμια...
" Μήπως είδατε αυτόν που η ψυχή μου αγαπάει....?
Επάνω στο κρεβάτι τον ζήτησα και δεν τον βρήκα ,
Σας ορκίζω να τον βρείτε και ότι πληγωμένη απο αγάπη είμαι να του πείτε....."
και κλείνω τα αφτιά μου σε ότι ακούω , τα μάτια μου σκεπάζω σε αυτό που βλέπω
τον χρόνο καταριέμαι και την επιθυμία θάβω,
και εκεί στο σταυροδρόμι όπως στέκομαι μια γρήγορη ματιά
στο παραθύρι σου επιθυμώ να ρίξω
πόση φυλακή να αντέξω ακόμα...


Ευχαριστώ τον χρήστη Sammael που μου επέτρεψε να δημοσιεύσω αυτό το κείμενο