Κλείνεις τα μάτια, κουρασμένη απο το κλάμα του αποχωρισμου...και μολις τα ανοίγεις συνειδητοποιεις οτι βρίσκεσαι σε κάποιο μέρος, που κάποτε ήταν φιλόξενο....

4 ώρες μετα...βρίσκεσαι μακρυά του...χωρίς να ξέρεις τι θα γίνει παραπέρα...εξαντλημένη απο όλα αυτά...εξαντλημένη απο τις σκέψεις (που δε γίνονται πράξεις), απο τα νεύρα, το θυμό, την οργή...που στο τέλος γίνεται ένα απέραντο μίσος. Εξαντλημένη απο τον ίδιο σου το εαυτό που τον προδίδεις κάθε μέρα όλο και πιο πολύ...

Δεν κλαις για τα όνειρα που μοχθείς να γίνουν πραγματικότητα. Κλαις για τα όνειρα που ξέρεις οτι δε θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα...κι όμως το παλεύεις μέχρι τέλους. Μέχρι τα τελειώσουν τα όρια και τα περιθώρια σου. Οι αντοχές σου..

Έπλυνες τα ρούχα, τα σιδέρωσες, άλλαξες τα σεντόνια, σφουγγάρισες το σπίτι, έπλυνες και τα πιάτα...για να είναι συμμαζεμένο το σπίτι τώρα που έφυγες... κι ας ξέρεις οτι όταν γυρίσεις θα είναι πάλι αχούρι... δε σε νοιάζει αυτό...σε νοιάζει το αν θα γυρίσεις για να το ξανασυμμαζέψεις..

Αυτή η βδομάδα σου φάνηκε σαν να ήταν μία μέρα... δεν πρόλαβες να χαρείς σχεδόν τίποτα...δε τον χόρτασες...δε χάρηκες την αγκαλιά του, τα χάδια του...δε σας άφησαν οι δουλειές να το χαρείτε...

Κάτι μέσα σου σε έτρωγε σα σαράκι...ήθελες να το πεις προς τα έξω, να βγάλεις τις σκέψεις σου... "Εεεε ίσως να είναι και η τελευταία φορά που είμαστε μαζί...κι εσύ κανονίζεις να έχεις δουλειές...?". Θύμωσες και με αυτόν, αλλα τον δικαιόλογησες... δε του το έδειξες, ίσα ίσα δέχτηκες και να τον βοηθήσεις...χάρηκες που τον βοήθησες...κι ας χάσατε ώρες απο το να είστε αγκαλιά...

4 ώρες μετά και προσπαθείς να βρεις που πατάς και που βρίσκεσαι..τι κάνεις,τι θα κάνεις...κι όμως απο αυτόν σε χωρίζουν μόλις 4 ώρες...4 ώρες πριν, είδες (ΙΣΩΣ) για τελευταία φορά τα μάτια του...

Όσο δηλαδή μπόρεσες να τα δεις, πίσω απο τη δική σου θολή απο τα δάκρυα ματιά...