Σε φοβάμαι...Άλλεσ φορές είσαι μια καταγάλανη θάλασσα, ήρεμη, γαλήνια κι άλλες φορές μοιάζεις με έναν ουρανό συννεφιασμένο, που κλείνει μέσα του όλες τις μπόρες και τους κεραυνούς, έτοιμος να ξεσπάσεις.
Σε φοβάμαι...είσαι τόσο εύθραυστος όταν σ'αγκαλιάζω σαν λενα νεογέννητο παιδί που φοβάσαι μη του κάνεις κακό απο την αγάπη σου, μα όταν συζητώ μαζί σου με τρομάζουν οι σκέψεις σου, αυτή σου η ωριμότητα που σε κάνει να μοιάζεις ατρόμητος, αήττητος έτοιμος να πάρεις τισ κααστάσεις στα χέρια σου.
Σε φοβάμαι..είσαι τόσο απρόβλεπτος.
Σε φοβάμαι...μέσα στην ηρεμία κρύβεις καλά ένα ξέσπασμα.
Υψώνεις τείχη γύρω σου...τους κλείνεις όλους απο έξω και μόνο τον εαυτό σου κρατάς. Και αυτόν πάλι τον κρατάς με δυσκολία.Λύγισε κι αυτός...μερα με τη μέρα όλο και πιο πολύ.
Μπήκε κι η 'ανοιξη...δεν λεχει χρώματα, μυρωδιές, ομορφιές.Ασπρόμαυρη...όπως εσένα.

Σε φοβάμαι εαυτέ μου...σ΄έχω χάσει γι αυτό και φοβάμαι!!