Έχω να σε δω...σχεδον ενα μήνα...
Έχω να σε αγκαλιάσω...σχεδόν ένα μήνα...
Έχω να σε φιλήσω...σχεδόν ένα μήνα...

και να σου πω την αλήθεια, νιώθω χαμένη..

με τα λίγα και τα πολλά, κατάλαβα οτι φταίω μόνο εγώ τελικά...

εγώ ΜΟΥ φταίω, εγώ ΜΑΣ φταίω...

εγώ, εγώ και ΜΟΝΟ εγώ...

κι ας με αφήσεις..πάλι ΕΓΩ θα φταίω γι αυτό...

Σου μίλησα απότομα.. στο είπα, ξεσπάω στον καθένα..μάλλον είχε έρθει και η σειρά σου..

και τι κατάφερα?

Να κάνω μια συνενόηση άστα να πάνε...

Να κάνω μπάχαλο τη μέρα που κλείναμε 4 μήνες

(Ναι, εχθές κλείσαμε 4 μήνες)

Να χαλαστώ..

Και να ρίξω το φταίξιμο πάλι σε μένα..

Αλλα φοβήθηκα.. την ώρα που θα έπρεπε να σε δω...φοβήθηκα το χρόνο που θα περνούσα μαζί σου... αλλα θέλω να ξέρεις οτι δύο βράδια δεν είχα κοιμηθεί απο τη χαρά μου που θα ήμασταν μαζί ένα διήμερο...