Αδιέξοδο??...

Ισως προς το παρον ναι, να έχουμε βρει ένα αδιέξοδο... όμως εγώ θα τον γκρεμίσω και αυτόν τον τοιχο που υψώθηκε μπροστά μας..

Μπορεί να δείχνω, άβουλη, "δυσκίνητη", και αναποφάσιστη όμως στο εχω ξαναπει οτι δεν είμαι... και στο έχω αποδείξει στο παρελθόν..

Αυτό θα κάνω και τώρα...θα αναλάβω ο,τι χρειάζεται...έστω και σιγά σιγά εγώ θα κατέβω..

Σου έχω πει αρκετές φορές οτι δεν κατεβαίνω για σένα, οτι θα το κάνω έτσι κι αλλιως...ίσως στην αρχη να το πιστευα, να ένιωθα οτι δε κατεβαίνω για σένα..όμως με το καιρό αυτό εξαφανίζεται απο μέσα μου...

Υπάρχουν κάποιοι λόγοι που θέλω να το κάνω..
*Να ξεφύγω απο εδώ, απο το παρελθόν μου και απο κάποια άτομα
*Να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή στεκοντας μόνη μου στα πόδια μου
*Να δοκιμαστώ και γιατί όχι να φάω τα μούτρα μου

Εχω λόγους και για τους δυο μας..
*Να ξυπνάω δίπλα σου (είναι το πιο ώραιο ξύπνημα, ό,τι ώρα και να είναι)
*Να κοιμάμαι στην αγκαλιά σου (ποτέ δε μ'εχεις ξυπνήσει για να τραβήξεις το χέρι σου στο οποιο κοιμάμαι πάνω του για ώρες...και ειδίκα όταν γυρνάς πλευρό και μ'αγκαλιάζεις..με κανεις και ανατριχιάζω απο συγκίνηση)
*Να σε βλέπω πως συγκρατιέσαι και δε μου φωνάζεις οταν σε νευριάζω.
*Να μου φωνάζεις κι εγώ να νιώθω σαν ένα μικρό παιδί που το τσάκωσε ο γονιός του να τρώει κρυφά σοκολάτα..

Και για πολλάαααα άλλα... που κάνουν τις μέρες μου, τις ώρες μου, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα δίπλα σου πραγματικό παραδεισο...

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μας "κρατάει" τώρα... αλλα να ξέρεις οτι δε θα το αφήσω να μας νικήσει τώρα!!

Σε καληνυχτώ... θα χωρίσουμε άλλη στιγμή...ΌΧΙ ΤΩΡΑ!!