Τον Νίκο τον είδα για πρώτη φορά (απο μακρυά) σε μια μεγάλη εκπαίδευση της εταιρίας στην οποία είμαστε. Άκουσα για ένα μεγάλο του κατόρθωμα που πέτυχε και τον θαύμασα... Κατάλαβα οτι έχει δύναμη και θάρρος..Ήθελα να τον γνωρίσω κι απο κοντά..
Ένα μήνα, σχεδόν, μετά μέσα σε μια σελίδα που είμαι γραμμένη, με βρήκε και μου μίλησε εκείνος. "Γεια σου..είμαι ο τάδε..." χάρηκα πάρα πολύ όταν κατάλαβα ποιος ήταν...
Η χαρά μου είχε κρατήσει για λίγο.. μέσα απο κάποιους διαλόγους μας μου έδωσε την εντύπωση ενός δύστροπου ανθρώπου.. μυστήριου, περίεργου..ιδιότροπου...
Δε μιλούσαμε και πολύ...Αραιά και που...
Ωσπου κάποια μέρα στο msn άρχισε να μου μιλάει πολύ. Ακαταπαυστα... Πετούσε βλακείες κι έπαιζε με τα emoticons. Νόμιζα οτι είχε πιει..οτι τα είχε χάσει. Άρχισε να μου πετάει κάποιες σπόντες...και την άλλη μέρα..και την επόμενη...
Μέσα απο σοβαρά αστεία άρχισα να τον "πλησιάζω" όλο και πιο πολύ. Ανυπομονούσα για την πρώτη μας συνάντηση. Ωσπου..δεν άργησε και να έρθει....
31/1/07 Σταθμός Οινόης..
Οποιος με έβλεπε εκείνη τη στιγμή, θα καταλάβαινε οτι η αμηχανία μου ήταν μεγάλη. Μπηκαμε στο αυτοκίνητο κι εγώ ήμουν σαν ένα άγαλμα..Απαντουσα σχεδον μονολεκτικα. Με φωνή που ίσα έβγαινε απο τις χορδές μου.
Πήγαμε πάνω στην Βαρυμπόμπη σε ένα μέρος που βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο. Ηταν μαγεία!!
Εννοείται οτι όσο περνούσε η ώρα τόσο εγώ χαλάρωνα...και αφηνόμουν στην αγκαλιά του και στα κάποια πρώτα χάδια του...
......
....
..
.
3 μήνες μετά...αφήνομαι με κλειστα τα μάτια σε οτιδήποτε... τον λατρεύω και είναι ό,τι πιο όμορφο μου έφερε η ζωή την καινούρια χρονιά!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου