Κουτό-λογα (1)

Και φτάνει εκείνη η στιγμή που νιώθεις οτι ο μόνος σύμμαχος είναι ο εαυτός σου..Ακόμα κι εκείνα τα άτομα στα οποία σαν παιδί στήριζες την ασφάλεια σου και τους εμπιστευόσουν ασυνείδητα τη ζωή σου σου στρέφουν την πλάτη και σου φέρνουν δυσκολίες...
Και υπάρχουν οι στιγμές που περιμένεις σε έναν σταθμό το τρένο της επιστροφής και σε πνίγει το παράπονο και τα πολλά "γιατί"..

Γιατί το να θες να κάνεις κάτι δικό σου,το οποίο στο κάτω κάτω ρε αδερφέ σου αρέσει, το γουστάρεις, σε ζωντανεύει, να δυσαρεστεί τους κοντινούς σου?
Γιατί να πρέπει να θυσιάζεις τη δική σου ευτυχία, για να κάνεις τους άλλους χαρούμενους?
Γιατί να μη μπορείς να τους πας κόντρα ωστε να μη σου πουν οτι είσαι εγωιστής/τρια και οτι κοιτάς την πάρτη σου..?
Γιατί να πρέπει να καταλαβαίνεις μόνο εσύ τα συναισθήματά τους και να τα αποδέχεσαι και όταν τους ζητάς να μπουν λίγο στη θέση σου να μην το κάνουν ούτε στο απειροελάχιστο?
Γιατί όταν τους λες τα όνειρα σου, τα θέλω σου, τις προσδοκίες σου, οτι θες να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου να σε κοροιδεύουν με τον τρόπο σου και να σου έχουν έτοιμη την απάντηση που έχουν εύκολη οι μεγάλοι στο στόμα τους "Είσια μικρός/ή ακόμα." "Τώρα εσύ τα βλέπεις έτσι γιατί είσαι ενθουσιασμένος/η απο αυτή τη σχέση" και τα υπόλοιπα χαζά που βρίσκουν σαν δικαιολογίες.

Να δεχτώ μέχρι κάποιο βαθμό το γεγονός οτι η μαμά μου φοβάται το να είμαι μακρυά της (500χλμ)..και είναι και λογικό έως ένα σημείο...
Να δεχτώ (και πάλι μέχρι ένα οριο) το γεγονός οτι είμαι μικρή...
Να δεχτώ το οτι έχει κάποιο πρόβλημα υγείας (όπως και πολλοί άλλοι γονεις) με την πίεση της..

Δε μπορώ όμως να δεχτώ την απαιτήτική της φωνή, όταν με παίρνει τηλ και με ρωτάει "Πότε θα έρθεις απο Αθήνα"
Δε μπορώ να δεχτώ το οτι δε με καταλαβαίνει..
Δε μπορώ να δεχτώ το οτι δε μ'αφήνει ούτε καν να δοκιμάσω και να της αποδείξω οτι εγώ μπορω..
Δε μπορώ να δεχτώ το οτι προκειμένου να είναι εκείνη ήσυχη και να μη με χάσει, προτιμάει να χάσω εγώ έναν άνθρωπο που σημαίνει πολλά για μένα..
Δε μπορώ να δεχτώ οτι στα σημερινά χρόνια, υπάρχουν μανάδες που θα αρνηθούν κάποιες ευκαιρίες που δίνονται στα παιδιά τους, προκειμένου να τα έχουν απο κοντά τους..

Έχω φτάσει πολλές φορές σε σημείο να σηκώσω το τηλ και να πω στον ανθρωπο μου "Ερχομαι για να μαζέψω τα πραγματά μου και τέλος".
Εχω φτάσει πολλές φορές να σκεφτώ να γυρίσω στον πρώην μου μόνο και μόνο επειδή δέχομαι πιέσεις απο τον ίδιο στην ιδιωτική μου ζωή, και επειδή τον συμπαθεί η μάνα μου.. Και δε θα το κάνω για να τους χαρωποιήσω και τους δύο αλλα και γιατί δεν φταίει ο άνθρωπος που είναι μαζί μου τώρα να τραβάει , ο,τι τραβάει.

Πότε πρέπει το παιδί να βάζει και τα δικά του όρια σε ο,τι αφορά τη ζωή του?

Γιατί να πρέπει κάθε φορά που είναι να φύγω απο Αθήνα να σκέφτομαι πότε και ΑΝ θα ξαναγυρίσω...και ΠΩΣ...

Πόσο ακόμα να αντέξω αυτόν τον ψυχολογικό πόλεμο..

Πότε θα φτάσει εκείνη η στιγμή που θα λυγίσω τόσο πολύ ωστε να μαζέψω τα πράγματα μου και να τα φέρω πίσω?

Γιατί αυτά τα Χριστούγεννα να μην είναι όπως τα ονειρεύτηκα?

Γιατί να νιώθω ξένη στο ίδιο μου το σπίτι και να θέλω να ξημερωβραδιάζομαι στο σπίτι της φίλης μου της Μαρίας επειδή πολύ απλά εκεί υπάρχουν άτομα που με καταλαβαίνουν;

Γιατί να μη μπορώ να κοιμηθώ ένα βράδυ- ενώ είμαι στην Αθήνα- με την ησυχία μου..και να μη φοβάμαι κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνό μου, μήπως είναι η μάνα μου..

Γιατί στα 22 μου η ζωή μου κατευθύνεται και να ορίζεται απο ένα πρόσωπο που την λέμε..Μάνα, μητέρα, μαμα....