Κλεμμένες ζωές...

Ζω τη ζωή που θα έπρεπε να ζει μια άλλη κοπέλα...ίσως να ήταν γραφτό να γίνει έτσι..όμως εγώ πολλές φορές δε το αποδέχομαι. Νιώθω οτι οι μερικές στιγμές ευτυχίας που έχω, τις έχω αρπάξει απο κάποια άλλη ψυχή.

Σίγουρα θα ήταν, αν ζουσε, σε καλύτερη κατάσταση απο μένα...θα είχε στρώσει τη ζωή της..και θα είχε και το ιδανικό σπίτι...ίσως όμως και να μην ήταν έτσι όπως τα λέω...κανείς δε μπορεί να ξέρει.

Δε ξέρω πολλά πράγματα για εκείνην...κι ούτε με νοιάζει να μα΄θω παραπάνω απο αυτά που ξέρω...ήταν ένα κορίτσι που χαμογελούσε συνέχεια..και είχε θάρρος και θράσος,ήταν δραστήρια, κι έκανε ένανάνθρωπο χαρούμενο...

'Ερχονται στιγμές που οι σκέψεις και μόνο γι αυτήν την κοπέλα με στοιχειώνουν, με τρομάζουν...ψάχνω να βρω διεξόδους και τρόπους και λύσεις σύμφωνα με αυτά που ξέρω, χωρίς όμως να θέλω να πέσω σε μια παγίδα να της μοιάσω...και δεν γίνεται και ούτε θέλω να της μοιάσω...αλλά κάποια πράγματα που έκανε και που της άρεσαν (γιατί αλλιως δε θα τα έκανε), μου αρέσουν και μένα...και ο μόνος λόγος που δε τα κάνω, είναι για να μη νομίσει κανείς οτι προσπαθώ να τη μιμηθώ, για να καταφέρω κατί παραπάνω απο αυτό που έχω καταφέρει ήδη...

Είναι δύσκολο να προσπαθεις να προσαρμοστείς σε μια ζωή και να την κάνεις να μη φαίνεται...κλεμμένη.

Θα προστεθούν κι άλλοι παράγραφοι...