Ερχονται μερικές μέρες και νύχτες που είναι δύσκολες για μένα. Γιατί εισαι μακρυά. Είμαστε μακρύα. Κλαίω... μετανιώνω για την αποφάση μου, να είμαι με έναν ανθρωπο που μας χωρίζουν τόσα χιλιόμετρα... Είναι νύχτες σα τη σημερινή που μου λες βιαστικά "καληνύχτα" είτε γιατί δεν είσαι καλά, είτε γιατί είσαι κουρασμένος. Κι εγω δε μπορώ να κάνω αλλιώς παρα να σε καταλάβω και να σου δώσω χρόνο. Είναι κάποιες ώρες που θέλω να σου σπασω το κεφάλι γιατι έτυχε να με γράψεις... όπως τώρα που κατέβηκα στην Αθήνα. Όμως πάντα μετά απο αυτές τις εκρήξεις θυμού και στεναχώριας, κλείνω τα μάτια και βλέπω μόνο ωραία πράγματα...το πρόσωπο σου, τα μάτια σου όταν γελάς, τη φωνή σου όταν με πειράζεις με τα αστεία σου, το αυτοκίνητο όταν έρχεσαι να με πάρεις (και σε βλέπω πρώτη φορά μετά απο καιρο), τις εκδρομές μας. Και στα αυτιά μου αυτές τις μέρες για να μην ξεσπάσω πουθενά ακούω μόνο εκείνες τις δύο λέξεις που μου είπες προχτες.. και τις είπες πρώτη φορά με τόση γλύκα που δακρύζω και μόνο στην αναπόληση τους.."Μου έλειψες", "Σ'αγαπω" και μετά εκείνο το βλέμα της επιβεβαίωσης που μ'εκανε να νιώσω οτι πλέον το "Σ'αγαπώ" σημαίνει όντως "σ'αγαπώ" κι όχι "Σε εκτιμώ" όπως λέγαμε στις αρχές...
Ετσι λοιπόν, σήμερα είδα κάπου ένα κείμενο, που ένιωσα να με εκφράζει και ήταν το κείμενο, που έδιωξε τα σημερινά μου σύννεφα...
"Αυτός είσαι ψυχούλα μου...
Με κάνεις να νιώθω ζωντανή...
να χαμογελώ κάθε στιγμή που σε σκέφτομαι...
δηλαδή όλη την ημέρα...
να χαμογελώ ακόμη περισσότερο όταν διαβάζω μήνυμα σου...
να χαμογελώ καθώς πέφτω για ύπνο με τη σκέψη σου...
και να ξυπνώ με αυτή πάλι χαμογελώντας...
να κοκκινίζω στην ιδέα ότι όλοι αντιλαμβάνονται την κατάσταση μου..
κι όμως να μη δίνω σημασία...
ίσα ίσα να το απολαμβάνω και να τους αφήνω να κλέψουν λίγη από την ευτυχία μου...
λίγο από το γέλιο μου...
γιατί έτσι με κάνεις να νιώθω...
ευτυχισμένη... ερωτευμένη... γεμάτη... δυνατή...
Μπορεί να έχει περάσει ελάχιστος χρόνος...
μπορεί να φοβάμαι το μέλλον...
μπορεί να φοβάμαι πολλά...
όμως είμαι σίγουρη για ένα...
ότι νιώθουμε τόσο όμορφα, τόσο δυνατά, τόσο ζωντανοί που πρέπει να
ευχαριστούμε τη ζωή και το Θεό που μας έκαναν αυτό το πολύτιμο δώρο...
γιατί για μένα είσαι ένα πολύτιμο δώρο..."
2 σχόλια:
Κουραγιο...τωρα που γνωρισα κι εγω καποιον...φευγω για Γερμανια...αυτος εδω..δεν ξερω τι θα γινει τοτε...προτιμω να μην το σκεφτομαι..!
Θα σου πω αυτό που ακούω πολύ συχνά..αν αισθάνεστε κάτι δυνατό θα κρατήσετε..
Δημοσίευση σχολίου