Αυτή είμαι...

Εχει εδώ και 25 λεπτά που παίζω το ίδιο και ίδιο κομμάτι στο winamp, το theme απο τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα... Το άκουγα εδώ και ένα χρόνο στον Ερωτικό όμως δεν ήξερα οτι ήταν αυτό...

Σήμερα είναι μια απο τις βραδιές που είχε πέρυσι τέτοιο καιρό.. ακούω μουσική και αναπολώ... σκέφτομαι και με κρίνω...

Είμαι η Αναστασία που σαν μικρό παιδί φώναζε τα καλοκαιρινά απογεύματα στη γειτονιά της. Που με τις 2 άλλες φίλες της (ακόμα και τώρ είναι μαζί μου) έκαναν μαγαζάκια κάτω στην πυλωτή της πολυκατοικίας της και πουλούσαν απο ειδη βιβλιοπωλείου μέχρι και πορτοκαλάδες (φρέσκες φρέσκες..στημένες απο τα χεράκια μας)..Που τον άσπρο τοίχο τον έκαναν μαύρο απο τα χτυπήματα της μπάλας πάνω του και απο πατημασιές. Που χόρευαν ό,τι χορό είχαν μάθει στο σχολείο και στις κατασκηνώσεις. Που έπαιζαν μήλα, ψείρες, λάστιχο. Που έκαναν βόλτα με το μικρό της ποδήλατο στο δρόμο της γειτονιάς χωρίς να τους νοιάζει αν έρχεται απο πίσω κανένα αμάξι. Που πηδούσαν το τοιχάκι πίσω στη πρασιά και έμπαιναν στη δίπλα πολυκατοικία. Που φοβόντουσαν το παιδί που είχε κάποια νοητική καθυστέρηση γιατί τις απειλούσε οτι θα τους χαλάσει τα παιχνίδια.

Είμαι η Αναστασια που στο νηπιαγωγείο έπαιζε με τα αγόρια διαστημόπλοιο, γιατί τα κορίτσια δε την έπαιζαν.. Στο δημοτικό ήταν το πιο φοβιτσιάρικο, κλαψιάρικο, και ήσυχο μέσα στην τάξη. Που ήταν η μόνη μαθήτρια απο μικρότερες τάξεις που έπαιρνε το μικροφωνο κι έλεγε τα πρωινά προσευχή και συμμετείχε στη χορωδία. Είχε ερωτευτει μάλιστα και τον Γιώργο.. ένα ψηλό παιδάκι (ένας πολύ καλός της φίλος απο το νηπιαγωγείο και τη γειτονιά του παππού της) με μάγουλα και κοιλίτσα. Τα έφτιαξαν μάλιστα και στην 3η δημοτικού. Στο γυμνάσιο κόλλησε με το Θάνο. Παρέμεινε το ίδιο ντροπαλό κορίτσι. Στα 13 της όταν της ήρθε περίοδος δεν ήξερε τι ήταν αυτό και δε την ένοιαζε και να μάθει. Στα λευκώματα έλεγε οτι θέλει να παντρευτεί στα 23 της και να κάνει 2 παιδιά. Στην 3η γυμνασίου τα έφτιαξε με τον Θάνο..για...5 μέρες... Στο λύκειο ήταν "αλλού πατώ, αλλού βρίσκομαι"... Στη δευτέρα λυκείου, έχοντας μια σχέση με 20 χρόνια μεγαλύτερό της, αποτυγχάνει στις εξετάσεις και μένει μεταξεταστέα, όχι γιατί δε διάβασε..αλλα δεν ήταν καλά λόγω του πατέρα της. Εγκαταλείπει τις φίλες της γιατί την κοιτούσαν με οίκτο (ορφανή γαρ...). Στην τρίτη λυκείου αποτυγχάνει στις πανελλαδικές, δεν περνάει πουθενά και τα όνειρα της...χάνονται σιγά σιγα..Μετά ΙΕΚ λογιστική, και άλλη μια προσπάθεια για πανελλαδικές. Φίλες αρκετές... Και μετά απο δύο χρόνια ΙΕΚ παιδαγωγική.. Κι άλλες φίλες...

Είμαι η Αναστασια που ενώ είχε σχέση (ναι..με εκείνον τον 20 χρόνια μεγαλύτερο της), ερωτεύτηκε παράφορα τον Νίκο (2,5 χρόνια αργότερα)... Που τόλμησε πράγματα μαζί του... Ένιωσε τα όνειρα της να ξαναγεννιούνται. Άρχισε να νιώθει δυνατή κι ελεύθερη... Του δόθηκε για πρώτη φορά.. Το κορμί της ήθελε να δοθεί μόνο σε αυτόν. Ο άλλος, ο μεγάλος.. πιο πολύ φίλος έγινε παρά σύντροφος. Χάνει τον Νίκο, πάνω που ήταν στα πολύ καλά τους.. Ο λόγος..άγνωστος... Πόνεσε κι έκλαψε αρκετά γι αυτόν. όμως η ζωή έχει τα στραβά της έχει και τα καλά της... Βρήκε τον άλλον Νίκο..στην αρχή ίσως να τον έβλεπε σαν σανίδα σωτηρίας, όμως ήταν κάτι παραπάνω... Έγινε γρήγορα ο άνθρωπος της, ο κολλητός της, ο αδερφός της... Τώρα είναι όλο της το είναι...Πονάει μαζί του..Χαίρεται μαζί του..Μοιράζεται μαζί του...

Είμαι η Αναστασια που έχει αρχίσει να ξαναονειρεύεται...που πιστεύει οτι δε σταματάει η ζωη΄...

Είμαι η Αναστασία που έχασε μικρή (μόλις 15) τον πατέρα της, πιο πριν έχασε παππού και θείο (3 άτομα που λάτρευε σε αυτή τη ζωή). Κόλλησε σχεδόν στη μητέρα της, χωρίς όμως να γίνει "το παιδί της μαμάς". Ιδιαίτερη σχέση... με αρκετή δόση ελευθερίας, χωρίς όμως υπερβολές. Αναγκάστηκε να ωριμάσει γρήγορα...

Είμαι η Αναστασία που στα 21 της, θέλει να κάνει γρήγορα οικογένεια. Να κάνει 2-3 παιδιά και να τα μεγαλώσει όπως ονειρευόταν απο μικρή...Με πολύ αγάπη και με μία ισορροπημένη οικογενειακή ζωή..

Είμαι η Αναστασία που τον τελευταίο καιρό διώχνει άτομα απο δίπλα της. Κάνει ένα ξεκαθάρισμα. Ίσως να διώχνει και λάθος άτομα..αυτό θα το δείξει ο καιρός... Φίλες, φίλοι, γνωστές και γνωστοί γίνονται παρελθόν..ίσως γιατί δεν ταιριάζουν στα καινούρια της όνειρα. Ισως γιατί με τον τρόπο τους την εμποδίζουν να τα πραγματοποιήσει..

Είμαι η Αναστασία που λατρεύει τις εκδρομές, τη μουσική, τη ζωγραφική, το διάβασμα.. Και τώρα τελευταία το ποδήλατο κι αυτό χάρη σε δύο άτομα (το ένα δυστυχώς δε ζει πλέον). Δύο άτομα που την έκαναν μέσα σε 2 μήνες να νιώσει τόσα πολλά συναισθήματα, όσα δεν ζει σε έναν χρόνο.

Είμαι η Αναστασία που περιμένει να δει τι θα της φέρει το φετινό καλοκαίρι...το περσινό έλεγε οτι ήταν το καλύτερο της ζωής της..το φετινό άραγε, πως θα την βρει? Θα είναι αγκαλιά με αυτόν που αγαπάει? Η θα κοιτάει τον ουρανό με τα άστρα μόνη της??

Είμαι η Αναστασία που πονάει γιατί ο Νίκος της πονάει και δεν είναι δίπλα του. Που θέλει να του μιλήσει και ο πόνος δε τους αφήνει χρόνο. Που σήμερα έβγαλε εισητήριο για αύριο κι επιστροφή, με προορισμό την αγκαλιά του, όμως το ακύρωσε γιατι δεν τον βρήκε να του το πει.

Συγνώμη καρδιά μου που είμαι μακρυά σου..θέλω τόσα πολλα να σου πω, όμως νιώθω οτι δε θα στα πω ποτέ...

Είμαι η Αναστασία που δε φοβάται πλέον στο σκοτάδι. Που δε φοβάται να τα δώσει όλα σε έναν έρωτα κι ας πληγωθει στο τέλος. Που τα όνειρά της είναι μεγαλύτερα απο αυτά που μπορεί να πραγματοποιήσει. Που χαμογελάει ακόμα κι αν πονάει, μόνο και μόνο για να μη τη λυπηθούν οι άλλοι. Που σφίγγει τα δόντια της και βάζει τις φωνές σε όποιον της βάζει εμπόδια στο δρόμο της. Που θέλει πολλά...

Είμαι η Αναστασία που τον τελευταίο καιρό, τον περνάω μόνη μου.

Είμαι η Αναστασία που και αυτό το βράδυ...είμαι μόνη μου...